Ο τίτλος ammon αναφέρεται στην αρχαία Αιγυππτιακή θεότητα. Κυρίως όμως εστιάζει στις ετυμολογικά συμφυείς έννοιες του αγνώστου, του μη ορατού, του ανθρώπου και της αιωνιότητας. Η ιστορία αξιολογεί, συσχετίζει και καταχωρεί τα γεγονότα με το ρυθμό της και τα κριτηριά της. Η τέχνη τα απορροφά, καταγράφοντας τους κραδασμούς με διαφορετικό τρόπο. Διηθεί αργά μέσα από το ψυχοδυναμικό της πλέγμα και εμφανίζει άλλη κλίμακα χρόνου.

Στο τόσο προκλητικό και αφηρημένο πεδίο της Μουσικής, οι έννοιες και τα νοήματα κωδικοποιούνται δυναμικά σε μεγάλο βάθος, πάνω σε συχνότητες και ηχοχρώματα με τρόπο πρωτογενή.

Τα γεγονότα αποτυπώνονται σε εξαιρετικά υψηλή πυκνότητα στον ήχο, στα μοτίβα και στα σχήματα προσπαθώντας να εξασφαλίσουν μαγικά την επαναληψή τους. Διεκδικούν την αθανασία τους. Ασύλληπτη εξέλιξη δεμένη με ένα μεγαλειώδες μυστήριο μιας «άναρχης» οριοθέτησης. Η αταξία και η αυθαιρεσία ζητούν να συγκροτηθούν από τη Δημιουργία.

Με τους συντρόφους μου μοιραζόμαστε την αγωνιώδη και ριψοκίνδυνη προσπάθεια της μεθορίου. Μοιάζουμε με τους ανασκαφείς αρχαιολόγους που εισχωρώντας στις ρωγμές της Κοιλάδας των Βασιλέων, αντίκρισαν την αυστηρή ματιά των πέτρινων προσώπων και ταξίδεψαν στο βλέμμα τους. Μας τραβάει το άγνωστο, ο ιστός της αράχνης, οι χορδές των μουσικών οργάνων και κυρίως οι εσωτερικές και αόρατες χορδές της αγάπης. Εκ περιτροπής δενόμαστε στο κατάρτι του Οδυσσέα προσπαθώντας να ακούσουμε κάτι από το τραγούδι των σειρήνων.

Μεθυστικό το απόσταγμα της Μουσικής. Νέκταρ των Θεών. Το προστατεύουμε και μας προστατεύει από το χάος των επιθυμιών.