Η Αιμιλία Καναρέλη σπάει τα στερεότυπα γύρω από τη διπλή σχιστία και δίνει «φωνή» στη διαφορετικότητα
Γεννήθηκε με διπλή σχιστία και από τις πρώτες κιόλας ημέρες της ζωής της βρέθηκε σε χειρουργεία και «παγωμένους» θαλάμους νοσοκομείων, σε μια διαδρομή που για πολλούς θα έμοιαζε αδύνατη. Κι όμως, η Αιμιλία Καναρέλη όχι μόνο ξεπέρασε τα εμπόδια, αλλά έμαθε να τα μετατρέπει σε δύναμη, να βρίσκει φως εκεί όπου για κάποιους υπήρχε σκοτάδι και να διεκδικεί τη θέση της σε μια κοινωνία που συχνά δεν είναι έτοιμη να αγκαλιάσει το διαφορετικό.
Ναι, ήρθε αντιμέτωπη με αδιάκριτα βλέμματα, πάλεψε με τα στερεότυπα, όμως χάρη στην οικογένειά της -που ήταν πάντα μια γροθιά δίπλα της- αλλά και τη μουσική, κατάφερε να σταθεί στα πόδια της και να χαράξει τη δική της πορεία. Σήμερα, είναι μια υπέροχη γυναίκα που ανεβαίνει στη σκηνή και μαγεύει το κοινό με τα τραγούδια της, εμπνέει παιδιά και γονείς, και μιλά ανοιχτά για τη διαφορετικότητα, αποδεικνύοντας πως τίποτα δεν είναι αρκετό για να σε περιορίσει, όταν τολμάς να πιστέψεις στον εαυτό σου.
Αν έπρεπε τώρα να συστηθείς σε κάποιον, τι θα έλεγες; Ποια είναι η Αιμιλία Καναρέλη;
Θα έλεγα ότι ασχολούμαι με το τραγούδι –η δύναμή μου και η θεραπεία μου είναι το τραγούδι – γιατί κυριολεκτικά μου έσωσε τη ζωή.
Γεννημένη χωρίς στόμα, μύτη και ουρανίσκο, κατάφερα όχι μόνο να τρώω και να αναπνέω, αλλά να τραγουδάω και αυτό να είναι το επάγγελμά μου.
Γεννήθηκες με διπλή σχιστία.
Ναι, αλλιώς λέγεται λαγόχειλο ή λυκόστομα. Η λέξη λυκόστομα όμως δεν μου αρέσει. Ακούγεται τρομακτική, δεν τη χρησιμοποιώ. Υπάρχουν διάφορες μορφές. Εγώ είχα την τύχη- ειρωνικά το λέω- να έχω την πιο σοβαρή. Δηλαδή, κάποια παιδάκια έχουν λίγο σκισμένο χειλάκι, άλλα δεν έχουν τίποτα εξωτερικά και έχουν μόνο μία τρύπα στον ουρανίσκο. Εγώ είχα ένα τεράστιο κενό.
Ήταν κάτι το οποίο γνώριζε η μαμά σου από την εγκυμοσύνη;
Οι γιατροί στην Ελλάδα δεν το είχαν δει. Ο μπαμπάς μου το είχε δει, γιατί είχε κάνει στη Γαλλία την πρακτική του σε παιδάκια με σχιστία – οι γονείς μου είναι γιατροί, ορθοδοντικός ο μπαμπάς, παιδοδοντίατρος η μαμά. Επομένως, στον υπέρηχο έβλεπε ότι έχω διπλή σχιστία και όλοι του έλεγαν «έλα ρε ’σύ Καναρελή, βλέπεις παντού σχιστίες μπροστά σου!».
Τελικά, με το που γεννήθηκα, το είδαν και οι γιατροί εδώ, και όταν ήμουν 5 ημερών φύγαμε για το Παρίσι, για να ξεκινήσω τα χειρουργεία.
Ζήσατε πολύ καιρό εκεί;
Πηγαινοερχόμασταν. Τον πρώτο χρόνο είχα πάει 12 φορές.
Πόσα χειρουργεία έχεις κάνει συνολικά;
Πάρα πολλά! Το τελευταίο χειρουργείο έγινε όταν ήμουν 17 ετών και τώρα είμαι 25.
Τα έκανες όλα στο Παρίσι ή έγιναν και στην Ελλάδα κάποια;
Όλες τις φορές χειρουργήθηκα στο Παρίσι, γιατί εκεί είναι πιο εξελιγμένα τα πράγματα. Οι γιατροί είναι πιο εξειδικευμένοι στο θέμα της σχιστίας. Και εδώ υπάρχουν καλοί γιατροί, αλλά δυστυχώς είμαστε πολύ πίσω σε αυτό το κομμάτι. Σκέψου ότι μου στέλνουν μηνύματα μανούλες και μου λένε «α, οι γιατροί μου είπαν και έκανα άμβλωση, γιατί το μωρό μου είχε σχιστία. Αν σε είχα γνωρίσει νωρίτερα, δεν θα το είχα κάνει». Γι’ αυτό θέλω και μιλάω. Γιατί η πρώτη λύση στην Ελλάδα είναι να οδηγηθούμε στην άμβλωση για να αποφύγουμε το πρόβλημα.
Παιδιά με διπλή σχιστία σε έχουν προσεγγίσει;
Πάρα πολλά, ειδικά από τότε που ήμουν στο The Voice, το 2019. Και χαίρομαι πολύ που βοηθάω. Αμέτρητα παιδάκια με παίρνουν τηλέφωνο, μου στέλνουν μήνυμα, είμαι πάντα δίπλα τους. Και πολλές κοπέλες -και πιο μεγάλες από εμένα- μου έχουν πει «δεν είχα ποτέ φίλους, δεν είχα ποτέ αγόρι». Η αλήθεια είναι ότι αυτό μπορεί να σου αφήσει ένα τεράστιο τραύμα και να μην το ξεπεράσεις ποτέ.
Επανέρχομαι στα χειρουργεία και στην παιδική σου ηλικία. Θυμάσαι τις μέρες που ήσουν στο νοσοκομείο;
Ναι, έχω μείνει και 2 και 3 εβδομάδες στο νοσοκομείο. Πάντα όμως θυμάμαι εκείνες τις μέρες με ένα χαμόγελο, όσο δύσκολα και αν ήταν. Το νοσοκομείο στο Παρίσι ήταν εκπληκτικό. Ακόμα μιλάω με τη χειρουργό μου, που τώρα βγαίνει στη σύνταξη. Κάθε φορά που πάω στη Γαλλία, συναντιόμαστε. Πηγαίνω και στο νοσοκομείο, μιλάω σε παιδάκια με σχιστίες, τους παίζω μουσική. Έχουμε κρατήσει μια όμορφη επαφή.
Καθώς μεγάλωνες, άκουγες περίεργα σχόλια από συμμαθητές στο σχολείο;
Ναι, είχα υποστεί bullying, αν αυτό εννοείς. Θυμάμαι ήταν ένα παιδάκι στο φροντιστήριο και με κοίταζε συνέχεια. Κάθε φορά που έπεφτε το βλέμμα του πάνω μου γελούσε. Κάθε 5 δευτερόλεπτα γελούσε. Και ήμασταν στην τάξη συνολικά 7 παιδάκια. Το απίστευτο είναι ότι το 2019 που πήγα στο The Voice, ο συγκεκριμένος άνθρωπος μού έστειλε μήνυμα και έγραφε «συγχαρητήρια» και «πόσο σε θαυμάζω». Και λέω, «κοιτά να δεις, ρόδα είναι και γυρίζει». Τα παιδάκια μερικές φορές είναι πολύ σκληρά. Ευτυχώς, οι γονείς μου ήταν πολύ υποστηρικτικοί, όπως και τα αδέρφια μου – έχω 2 μεγαλύτερα αδέλφια. Γι’ αυτό με έγραψαν στο γαλλικό σχολείο. Γιατί εκεί όλοι ήμασταν διαφορετικοί. Έβλεπες μαύρους, κοριτσάκια με μπούργκα, τα πάντα. Ήμασταν όλοι καλοδεχούμενοι, οπότε ήταν πολύ πιο εύκολο για εμένα.
Τα αδέρφια σου πώς βίωσαν τη συνθήκη αυτή; Γιατί φεύγατε και συχνά για το Παρίσι με τους γονείς σου.
Τα αδέλφια μου έμεναν πίσω στην Ελλάδα, αλλά όλα ήταν μια χαρά. Νομίζω, μας ένωσε αυτό. Θυμάμαι, οι γιατροί έδιναν ασκήσεις λογοθεραπείας και παιχνιδιού – έπρεπε να κάνω πολλές ασκήσεις για να μιλήσω σωστά. Κι αυτό, γιατί κανονικά, όταν τα παιδάκια με σχιστία μιλάνε, μιλάνε ένρινα, αν δεν γίνει σωστά το πρώτο χειρουργείο. Για την ακρίβεια, δεν καταλαβαίνεις καν τι λένε. Και επειδή η ομιλία είναι ένα από τα πιο σημαντικά κριτήρια στην κοινωνική ζωή, αν κάποιος δεν μιλάει καλά, έχει περισσότερο αγώνα να δώσει.
Οπότε, εγώ, επειδή άκουγα πολύ τα αδέρφια μου και τους μιλούσα, βοηθήθηκα. Αυτό έπαιξε μεγάλο ρόλο στη βελτίωση της ομιλίας μου. Μελέτες υποστηρίζουν ότι όταν έχεις αδέρφια και μιλάνε πολύ στο σπίτι, αυτό βοηθάει πολύ, γιατί εξασκείσαι. Εμείς λοιπόν κάναμε πολλές ασκήσεις όλοι μαζί στο σπίτι και φυσικά έπαιξε και μεγάλο ρόλο και το τραγούδι. Δηλαδή, πέρα από τη λογοθεραπεία, με είχε συμβουλεύσει η χειρουργός μου να ξεκινήσω και φωνητική.
Πώς ακριβώς βοηθάει το τραγούδι;
Πολλές ασκήσεις φωνητικής είναι βασισμένες πάνω στις ασκήσεις λογοθεραπείας. Με το τραγούδι όμως απελευθερώνεις πιο πολύ αέρα. Οπότε, θεωρώ ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο αυτό στην εξέλιξή μου.
Κάνοντας scroll στο Instagram σου, είδα που ανέφερες σε ένα post ότι γιατρός είπε την ατάκα: «αυτό το τερατάκι θα αναγκαστεί να δουλεύει σε γκισέ για να μην το βλέπει ο κόσμος». Πότε έγινε αυτό;
Το είπε στη μητέρα μου όταν γεννήθηκα. Οκ, τρόμαξε ο άνθρωπος – προσπαθώ να τον δικαιολογήσω για να νιώθω κι εγώ καλύτερα. Αλλά χαίρομαι που τα κατάφερα και βγήκαν οι άλλοι λάθος, όσοι δεν πίστεψαν σε εμένα.
Έχει γράψει αυτό μέσα σου;
Όχι. Πολλές φορές έχω θυμό. Δηλαδή, όταν είχα εμφανιστεί με την Ελεωνόρα Ζουγανέλη, ήθελα πολύ να του δώσω μια πρόσκληση VIP και να έρθει μπροστά μπροστά να με ακούσει. Γιατί αυτό που είπε σε μένα το 2000, είμαι σίγουρη -επειδή βλέπω ότι τα πράγματα δεν έχουν εξελιχθεί στην Ελλάδα- ότι θα το λέει και σε άλλες μανούλες, οι οποίες είναι έτοιμες να γεννήσουν. Αυτό με θλίβει πιο πολύ. Γιατί εγώ τα κατάφερα και πάτησα στα πόδια μου, όμως άλλα παιδάκια το παίρνουν πολύ πιο βαριά. Και σου το λέω αυτό, γιατί είμαι σε ομάδες με μανούλες που έχουν παιδάκια με σχιστία και δεν είναι καθόλου ενημερωμένες για το πώς θα θηλάσουν, γιατί δεν μπορεί να φάει το παιδί.
Εγώ έτρωγα με σωληνάκι. Δεν είχα στόμα, δεν είχα δόντια. Δεν είχα ουρανίσκο για να φάω. Γι’ αυτό θυμώνω πιο πολύ. Εγώ τα κατάφερα. Ήμουν τυχερή. Είχα και τους γονείς μου που με βοηθήσαν, γιατί ήταν ορθοδοντικοί. Οι άλλοι τι κάνουν;
Μιλάς πολύ όμορφα για τους γονείς σου. Τι νιώθεις – εκτός από απέραντη αγάπη – για εκείνους;
Αισθάνομαι ότι όλα όσα έχω καταφέρει τα οφείλω σε αυτούς και ότι μέσα στην ατυχία μου, εγώ στάθηκα τυχερή, γιατί γεννήθηκα σε αυτήν την οικογένεια.
Σε στήριξαν αμέσως και στο μουσικό σου ταξίδι; Δεδομένου ότι προέρχονται από εντελώς διαφορετικό κλάδο.
Πάρα πολύ. Είναι πάντα δίπλα μου. Τελείωσα Μusical και Cinema στην Αγγλία και έκανα το Master μου στο Music Business, χάρη σε εκείνους. Τώρα, βέβαια, αγχώνονται πολύ, γιατί ξέρουν ότι είναι πολύ σκληρά τα πράγματα στον χώρο της μουσικής, είναι ένα δύσκολο επάγγελμα, θέλει γνωριμίες, και εγώ δεν είχα καμία.
Σου λένε να προσέχεις; Σε συμβουλεύουν;
Είναι δίπλα μου και θέλουν να με δουν να πετυχαίνω. Τους αγχώνει η νύχτα, γιατί δεν τη γνωρίζουν. Φαντάσου ότι και τα αδέρφια μου είναι ορθοδοντικοί – όλοι ακολούθησαν αυτόν τον δρόμο εκτός από εμένα. Βλέπουν όμως πόσο το θέλω και πόσο η μουσική με βοήθησε. Οπότε, σου λένε «τώρα πού να της πάω κόντρα; Αυτή κατάφερε άλλα και άλλα, δεν θα καταφέρει την τέχνη της;».
Κάθε μέρα μού λένε «δεν πας να σπουδάσεις ορθοδοντική; Πρώτη μαθήτρια ήσουν!».
Δεν τους έχει φύγει αυτή η ατάκα. Ακόμα ελπίζουν, γιατί έχουν ιατρεία και στην Ελλάδα και στο Παρίσι. Σου λέει… θα αλλάξει γνώμη, αλλά βλέπουν πόσο το αγαπώ και προσπαθούν να είναι δίπλα μου.
Έρχονται στις συναυλίες;
Εννοείται! Και στις audition έρχονται. Σκέψου, το 2019 είχα πάει να δω στη Γαλλία την αδερφή μου για λίγες μέρες – ζουν όλοι εκεί, εκτός από εμένα- , ήμουν λοιπόν στο αεροδρόμιο, έτοιμη να δώσω τη βαλίτσα μου για να πάω στο Λονδίνο, και χτυπάει το τηλέφωνο. Μου λένε, «γεια σου, σε καλούμε από το The Voice, έστειλες χθες για μια συμμετοχή, σε περιμένουμε αύριο στην Ελλάδα». Και τους λέω, «ευχαριστώ πολύ, δεν μπορώ. Είμαι στη Γαλλία, πετάω για Αγγλία τώρα». Παίρνω αμέσως τον μπαμπά μου και του λέω, «μπαμπά έγινε αυτό, δεν πειράζει θα πάω άλλη φορά».
Και μου λέει: «Κάνε μου μια χάρη. Άλλαξε τώρα πτήση και πήγαινε». Του λέω, «τι λες ρε μπαμπά, είναι τρελό». Μου λέει, «τρέλα δεν θέλεις στη ζωή σου; Οπότε, άντε πήγαινε». Και πήγα.
Εκεί γνώρισες την Ελεωνόρα Ζουγανέλη;
Όχι, είχαμε γνωριστεί χρόνια πριν στο ωδείο του θείου μου, όπου πραγματοποιούνται διάφορα σεμινάρια με τη Νατάσσα Μποφίλιου, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και άλλους καλλιτέχνες. Σε ένα από αυτά είχαμε γνωριστεί με την Ελεωνόρα. Και μετά, τυχαία πάλι, πριν λίγα χρόνια, γνώρισα και τον μπαμπά της, τον Γιάννη Ζουγανέλη.
Θέλω να πω ότι του είμαι πολύ ευγνώμων. Δεν με ήξερε. Αγάπησε τα γαλλικά μου τραγούδια. Και με πήρε τηλέφωνο ένα καλοκαίρι -θυμάμαι ακόμα εκείνη τη μέρα. Μου λέει χαρακτηριστικά «14 Σεπτέμβρη θα έρθεις να με βρεις στο καμαρίνι μου». Περίμενα πώς και πώς να έρθει αυτή η μέρα, όλο το καλοκαίρι. Έχουμε κάνει διάφορες συναυλίες μαζί. Όπως σου είπα και πριν, είναι τρομερά δύσκολος αυτός ο χώρος και το να πιστεύουν οι μεγαλύτεροι στα νέα παιδιά, είναι σημαντικό και σπάνιο. Τον ευχαριστώ πολύ.
View this post on Instagram
Τον περασμένο Σεπτέμβριο ήσουν μαζί με την Ελεωνόρα σε μία συναυλία. Πρώτη φορά συνεργαστήκατε επί σκηνής ουσιαστικά;
Ναι!
Πώς ένιωσες μαζί της πάνω στο stage;
Ήταν όνειρο! Ένιωσα απίστευτα, δεν ήθελα να τελειώσουν αυτά τα λεπτά.
Είχες άγχος που θα τραγουδούσες μαζί της;
Σίγουρα, γιατί είναι από τις πιο σπουδαίες καλλιτέχνιδες και είναι αγαπημένη μου τραγουδίστρια. Δεν ήθελα να την εκθέσω ή να κάνω κάτι λάθος.
Τι νιώθεις όταν ανεβαίνεις και τραγουδάς πάνω στη σκηνή;
Απόλυτη ελευθερία. Πριν ανέβω, χτυπάει η καρδιά μου δυνατά, αλλά μετά, όσο περνάει η ώρα, αυτό φεύγει και το διασκεδάζω. Αυτό το συναίσθημα είναι σκέτη απόλαυση.
Φαντάσου, πολλές φορές μου λέει η μαμά μου – η οποία δεν σηκωνόταν ποτέ στην τάξη να πει ούτε μάθημα, ούτε ποίημα από ντροπή, ενώ ήταν η πρώτη μαθήτρια- «πώς μπορείς αυτήν την έκθεση, πώς το αντέχεις;». Όμως, όλο αυτό το μοίρασμα με τον κόσμο, δεν περιγράφεται. Είναι μοναδικό.
Ανάμεσα σε όλα όσα κάνεις, διδάσκεις και τραγούδι σε παιδιά με νοητική υστέρηση και σύνδρομο Down. Πώς πήρες την απόφαση να ασχοληθείς και με αυτό το κομμάτι;
Πάντα πήγαινα σε δομές, σε νοσοκομεία και σε γηροκομεία με ανθρώπους που νοσούσαν από Αλτσχάιμερ. Μάλλον επειδή η μουσική με βοήθησε θεραπευτικά, ήθελα και εγώ να προσφέρω με τον ίδιο τρόπο. Το κάνω με πολλή αγάπη. Πήγαινα χρόνια εθελοντικά. Και κάπως έτσι βρήκα κι αυτήν τη δουλειά.
Τι σου έχουν μάθει αυτά τα παιδιά;
Την αληθινή, άδολη αγάπη. Αν όλος ο κόσμος γνώριζε αυτά τα πλάσματα, θα ήταν πολύ καλύτερος.
Θυμάσαι την πιο συγκινητική στιγμή που έχεις ζήσει με αυτά τα παιδιά;
Ήταν με τη Στελλίτσα, ένα κορίτσι με σύνδρομο Down.
Είναι το κορίτσι από το βίντεο που είχες ανεβάσει πριν μερικούς μήνες και έγινε viral;
Ναι. Την ώρα που κάναμε μάθημα, έτρωγε και ένιωσε έναν πόνο στην καρδούλα της. Φωνάζω το ΕΚΑΒ, την πάμε στα επείγοντα και θυμάμαι έμεινα 10 ώρες όρθια, περίμενα να τελειώσει τις εξετάσεις. Πριν τη βάλουν στο δωμάτιο, λοιπόν, πιάνει το χέρι μου και μου λέει:
«Αιμιλίτσα, πες στα άλλα κορίτσια να μη στενοχωριούνται για μένα, η καρδούλα μου θα γίνει καλά και θα γυρίσω πίσω». Κλείνει η πόρτα, ρίχνω το κλάμα της ζωής μου και λέω «κοίταξε να δεις». Πραγματικά, από αυτά τα άτομα μαθαίνεις κάθε μέρα.
View this post on Instagram
Τι θα ήθελες να αλλάξει στον τρόπο που η κοινωνία αντιμετωπίζει αυτά τα άτομα;
Θα ήθελα να είναι αυτονόητο ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί, ότι όλοι είμαστε όμορφοι και κανένας δεν θα έπρεπε να κοροϊδεύει κανέναν. Δεν θα έπρεπε να παλεύουμε για κάτι τόσο απλό.
Όταν πήγα να σπουδάσω σινεμά και υποκριτική στην κάμερα, στην Αγγλία, είδα φοιτητές χωρίς πόδια, χωρίς χέρια και λέω «ναι ρε φίλε, γιατί όχι». Στην Ελλάδα, έχουμε μάθει να κρύβουμε το διαφορετικό.
Αιμιλία, τι σχεδιάζεις για το μέλλον;
Τώρα ετοιμάζω ένα μουσικό vidcast με ένα αγαπημένο και γνωστό -στα social media- πρόσωπο. Το μόνο που μπορώ να πω αυτήν τη στιγμή είναι ότι σε αυτά τα επεισόδια θα μιλήσουμε για το θέμα της διαφορετικότητας. Επίσης, ετοιμάζω και μουσικά βιντεάκια στα social media με αγαπημένους τραγουδιστές. Το επόμενο θα είναι με την Πέννυ Μπαλτατζή, και σίγουρα θα ήθελα πολύ το καλοκαίρι να κάνω κάποιες live εμφανίσεις.