Η ευθεία γραμμή

Και η ζωή που ποτέ δεν είναι φλατ…

Κάποτε είχα διαβάσει ότι οι βουδιστές πιστεύουν στην «ευθεία γραμμή» κι ότι αυτή σε οδηγεί στην ευτυχία. Ότι δηλαδή η ιδανική συναισθηματική συνθήκη διαβίωσης, είναι αυτή η σταθερή γραμμή που δεν υπερβαίνει τα όρια. Τον υπερβολικό θυμό ή την υπερβολική χαρά. Μια ίσια γραμμή…

Μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρουσα προσέγγιση αλλά την αντιμετώπισα λίγο σκωπτικά. Τι νόημα έχει η ζωή χωρίς υπερβολικές χαρές ή λύπες; Πώς καταλαβαίνεις ότι ζεις αν είσαι σε μια μόνιμη καταστολή συναισθημάτων;

Από την άλλη, βέβαια, κι εγώ, όπως οι περισσότεροι φαντάζομαι, θα ήθελα να είμαι χαρούμενη, αλλά στα δύσκολα θα ήθελα να μην αισθάνομαι τίποτα.

Η θεωρία λοιπόν έχει ως εξής: Όχι καταστολή, αλλά αποστασιοποίηση: Ο στόχος δεν είναι να γίνεις «ρομπότ» ή να μην νιώθεις τίποτα. Ο στόχος είναι να παρατηρείς τα συναισθήματα, χαρά, λύπη, θυμό, χωρίς να ταυτίζεσαι μαζί τους και χωρίς να αντιδράς παρορμητικά σε αυτά.

Αυτή η «ίσια γραμμή» ονομάζεται ηρεμία. Είναι η ικανότητα να μένει κανείς ψύχραιμος και σταθερός, τόσο στις ευχάριστες όσο και στις δυσάρεστες καταστάσεις, αποφεύγοντας τα συναισθηματικά άκρα.

Θα μου πεις, πόσο εύκολο είναι αυτό; Πώς μπορεί κάποιος να το πετύχει; Και θα συμφωνήσω μαζί σου. Ειδικά εγώ που είμαι ένας εντελώς μεσογειακός χαρακτήρας, που ενθουσιάζομαι σαν μικρό παιδί όταν χαίρομαι και βυθίζομαι κυριολεκτικά όταν στενοχωριέμαι. Πώς θα μπορούσα ξαφνικά να διατηρήσω την απόλυτη ηρεμία μέσα μου;

Πολύ θα ήθελα να μάθω να αντιδρώ σαν τους βουδιστές. Από το ένα να μπαίνει, από το άλλο να βγαίνει. Να περνούν και να μην ακουμπούν. Να μένω στο κέντρο μου όπως αυτοί οι ζεν τύποι που κάνουν διαλογισμό και οι guru που δε μιλούν για εβδομάδες για να μη ξοδεύουν ενέργεια. Διαλογισμός και εναλλακτικές θεραπείες. Πφφφ… Μια φορά έκανα ρέικι και με πήρε ο ύπνος. Ξεκάθαρα δεν είμαι εγώ γι’ αυτά. Εγώ θέλω κάτι και το θέλω τώρα. Δε θέλω να κάνω μάνιφεστ, δε θέλω να το οραματιστώ. Απλά το θέλω. Κανονικό, απτό, μπροστά μου. Να το αγγίξω. Αλλιώς να μην υπάρχει πουθενά. Σε κανένα σύμπαν, αν δεν είναι στα χέρια μου.

Υπάρχουν άνθρωποι που ακούμπησαν με όλο τους το είναι. Που έγραψαν κάτι στην ψυχή σου. Πώς θα προσποιηθείς ότι δεν υπήρξαν ποτέ;

Πιστεύω ακράδαντα στον χρόνο. Ο χρόνος όλα τα βάζει στη θέση τους, όλα τα μαλακώνει, όλα τα ξεκαθαρίζει. Και πάντα δείχνει τον δρόμο. Υπάρχουν όμως και σημάδια που βρίσκονται εκεί. Σταθερά. Τα ξέρεις, τα νιώθεις. Και τότε ναι, ίσως γίνεις Βούδας. Απλά αποδέχεσαι την ύπαρξή τους και προχωράς. Αναγκαστικά πολλές φορές. Γιατί έτσι είναι η ζωή.

Τότε ναι, μπορείς να γίνεις ένας μικρός Βούδας. Μέχρι να φτάσεις όμως εκεί, έχεις γίνει ηφαίστειο, παλιρροϊκό κύμα, μια μικρή ή μεγάλη -ελεγχόμενη ή μη- έκρηξη. Κι αυτό είναι οκ. Αρκεί να μην πληγώνεις κανέναν. Τον εαυτό σου κάνε τον ό,τι θες.

Και κάπως έτσι ζεις. Θυμάσαι ότι ζεις. Μαθαίνεις να ζεις με απουσίες όσο σκληρό κι αν είναι αυτό. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο επίπονο από έναν χωρισμό, μια απώλεια, ένα αντίο, μια φιλία που τελείωσε, έναν έρωτα που δεν άντεξε, ή ένα βεβιασμένο τέλος. Ενα τέλος πριν την ώρα του. Αυτό είναι το πιο σκληρό.

Την ευτυχία, πρέπει να τη βρίσκουμε μόνοι μας λένε οι ψυχολόγοι. Αχ πόσα πράγματα που λένε οι ψυχολόγοι έχω αμφισβητήσει κατά καιρούς. Η ευτυχία και η αγάπη πρέπει να μοιράζονται για να συμβαίνουν. Καλές οι θεωρίες της αυτοαγάπης και της αυτοφροντίδας, αλλά τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με μία αγάπη που μοιράζεται. Που είναι αμοιβαία. Τα ταξίδια, η αγάπη και οι αγκαλιές πρέπει να μοιράζονται. Sorry…

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μας που δίνουν τη δική τους μάχη. Να ξεπεράσουν, να βρουν χαρα, να αντεπεξέλθουν στην προδοσία, να αντέξουν το τέλος. Άλλοι το κάνουν με αξιοπρέπεια, άλλοι με μεγάλη αγωνία να επιδείξουν την προσπάθεια τους ή το πόσο καλά είναι, ανεπιτυχώς. Να είστε επιεικείς με όλους.

Μπορούμε όλοι να είμαστε πάντα ευτυχισμένοι; Όχι. Γιατί είναι υπέροχο να μοιράζεσαι την ευτυχία με αυτούς που αγαπάς, αλλά είναι απαραίτητο να ζεις σε ειρήνη με τον εαυτό σου όπως λένε και οι φίλοι μας οι Βουδιστές.

Δε μπορείς να τα ελέγξεις όλα. Δεν είναι όλα στο χέρι σου. Δεν αντιδρούν όλοι το ίδιο απέναντι σε ερεθίσματα. Δεν ξέρουν όλοι να βάζουν προτεραιότητες. Δεν ξέρουν όλοι να αγαπούν. Και δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για εσένα. Κι αυτό είναι οκ. Απλά θέλει χρόνο να το αποδεχτείς.

Αν μπορώ να σου ευχηθώ κάτι σήμερα, είναι να βρεις έναν μεγάλο έρωτα να σε παρασύρει, να σε κάνει να κάνεις λάθη, να σε αποδιοργανώσει, να μην ξέρεις από πού σου ήρθε. Μια μεγάλη ταραχή σου εύχομαι. Και πάλι από την αρχή.

Οποιος δεν το έχει ζήσει, δεν ξέρει τι χάνει…

xxx