Εδώ θα είμαι απλά εγώ

Δεν είμαι σίγουρη αν αυτό είναι ένα blog.
Ίσως είναι όλα όσα δεν λέγονται εύκολα δυνατά.

Για χρόνια μιλούσα.
Μπροστά σε κόσμο, σε κάμερες, σε ανθρώπους που περίμεναν να ακούσουν κάτι από μένα.
Και το έκανα καλά. Ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω.

Αλλά κάπου στην πορεία κατάλαβα κάτι περίεργο:
ότι αυτά που πραγματικά θέλω να πω… τα γράφω καλύτερα.

Το είχα κάνει και στο παρελθόν.
Για 8 ολόκληρα χρόνια. Και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία.
Τότε το blog μου λεγόταν Love, Laugh, Live.
Γιατί και τα τρία τα θεωρούσα -και συνεχίζω να τα θεωρώ- απαραίτητα.

Σήμερα ίσως θα πρόσθετα και το Learn.
Και το Speak.
Ακόμα κι αν δεν ξεκινά το τελευταίο από L.
Έχει καμία σημασία;
Μάλλον όχι.

Ένα κείμενο δεν σε διακόπτει.
Δεν σε κρίνει.
Δεν βιάζεται.

Εδώ μέσα δεν θα είμαι μόνο «αυτή που ξέρεις».  
Και η αλήθεια είναι ότι κάποιες από εσάς με «ξέρετε» πολλά χρόνια.

Εδώ θα είμαι απλά εγώ.
Όπως πάντα.

Μια γυναίκα που δουλεύει.  
Που έχει αγαπήσει και έχει αγαπηθεί.  
Που έχει χωρίσει.  
Μια μαμά.

Μια γυναίκα που μαγειρεύει, ταξιδεύει, γελάει, κουράζεται, θυμώνει και ξανασηκώνεται.  
Μια γυναίκα που, όπως όλες, προσπαθεί να τα χωρέσει όλα.

Θα γράψω για ταξίδια που άξιζαν.
Για φαγητά που φέρνουν μαζί τους συναισθήματα και εικόνες.
Για βόλτες που έγιναν ιστορίες.
Για σχέσεις που μας άλλαξαν.
Για σχέσεις που δεν μας άγγιξαν ποτέ.

Για πράγματα που πονάνε, αλλά δεν τα λέμε.
Για αυτά που κρατάμε μέσα μας…
και για εκείνα που, αργά ή γρήγορα, πρέπει να βγουν.

Δεν υπόσχομαι τελειότητα.
Ούτε σωστές απαντήσεις.

Μόνο αλήθεια.

Και αν κάπου μέσα σε αυτές τις λέξεις δεις λίγο τον εαυτό σου,
τότε ίσως αυτός ο χώρος να μην είναι μόνο για μένα.

Ίσως να είναι και για σένα.

Me.