Η εποχή της τέλειας εικόνας μάς έκανε να ξεχάσουμε τη γοητεία του αληθινού

Όλοι έχουμε δει και διαβάσει περιοδικά από την περίοδο των 90’s και 00’s. Οι χρυσές εποχές του έντυπου Τύπου με τέλεια στιλιζαρισμένα εξώφυλλα, concepts γεμάτα φαντασία, δηλώσεις που συζητιούνταν για μέρες έχουν αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι τους στην ποπ κουλτούρα.

H τέλεια εικόνα

Ένα από αυτά τα σημάδια που άφησαν λέγεται «η τέλεια εικόνα», εκείνη η ρετουσαρισμένη, δίχως αύριο, εικόνα που αν δεις κάποιον στον δρόμο οριακά δεν τον αναγνωρίζεις. Σαν να υπάρχει ένα φίλτρο ακόμα πιο δυνατό από του photoshop, αλλά αυτήν τη φορά στο μυαλό μας. Στην πραγματικότητα, μέσα από αυτό, δεν κυνηγάμε την τέλεια εικόνα αλλά την έγκριση των άλλων ανθρώπων, τον θαυμασμό, την αποδοχή λες και αυτή η εικόνα είναι το μόνο που έχουμε να επιδείξουμε… Και αυτό είναι παραποιημένο.

Η αληθινή εικόνα

Η εικόνα δεν είναι τέλεια, δεν μπορεί. Άραγε, ποιος ορίζει το τέλειο και με ποια κριτήρια; Η αληθινή εικόνα είναι αυτή που θα υπάρχει πάντα κάτω από τα όποια φίλτρα. «Μπορείς να κοροϊδεύεις λίγους για πολύ καιρό, πολλούς για λίγο, αλλά όχι όλους για όλον τον καιρό» . Όσο πιο γρήγορα συνειδητοποιήσουμε ότι όλη αυτή η ατέρμονη προσπάθεια είναι κυνήγι μαγισσών, τόσο πιο γρήγορα θα αφοσιωθούμε σε αυτά που έχουν πραγματική ουσία.

Η γοητεία του αληθινού

Τι είναι αληθινό; Ένα βλέμμα, ένα ανεπιτήδευτο γέλιο, μια στιγμή αμηχανίας, μια κίνηση που δεν ελέγχθηκε πλήρως, μια αγκαλιά, μια έκφραση που κράτησε όσο ένα αστέρι που πέφτει από τον ουρανό…

Ως φωτογράφος, το βλέπω συνέχεια. Οι καλύτερες εικόνες απορρίπτονται απο τους ανθρώπους που φωτογραφίζω για χάρη άλλων. Όχι επειδή είναι κακές, αλλά επειδή είναι πιο αληθινές, έχουν κάτι που δεν ελέγχεται απόλυτα και αυτό τρομάζει.

Μια φωτογραφία είναι δυνατή, επειδή μεταφέρει συναίσθημα όχι επειδή είναι «τέλεια». Ό,τι έχει αλήθεια, μένει όποια κι αν είναι η αλήθεια αυτή.

Η τελειότητα κουράζει

Η τέλεια εικόνα εντυπωσιάζει γρήγορα, αλλά συχνά ξεχνιέται γρήγορα. Η προσπάθεια για αυτή επίσης συχνά ακολουθεί αντίθετους δρόμους με το επιθυμητό αποτέλεσμα και έτσι επέρχεται κόπωση. Ίσως αυτό είναι που έχουμε ανάγκη σήμερα περισσότερο από ποτέ: Περισσότερες εικόνες που να χωράνε τον άνθρωπο πίσω από αυτές.

Γιατί η εικόνα μας δεν χρειάζεται πάντα να αποδεικνύει κάτι, δεν χρειάζεται να είναι τέλεια για να είναι όμορφη, δεν χρειάζεται να είναι αψεγάδιαστη για να είναι δυνατή.

Μερικές φορές, το πιο γοητευτικό πράγμα σε έναν άνθρωπο είναι ακριβώς αυτό που δεν κατάφερε να κρύψει.

Και ίσως εκεί, σε αυτό το μικρό ανεπεξέργαστο κομμάτι, να βρίσκεται η πραγματική ομορφιά.

Είμαι ο Βαγγέλης Γκικόπουλος, είμαι επαγγελματίας φωτογράφος τα τελευταία 7 χρόνια και ειδικεύομαι στη φωτογράφιση ανθρώπων βγάζοντάς τους, τον πιο αληθινό τους εαυτό σε κάθε πόζα. Η Δέσποινα Καμπούρη είναι μια μούσα μου, ίσως από τις αγαπημένες μου για όλους αυτούς τους λόγους.

Εσύ συνεχίζεις να θέλεις την τέλεια εικόνα;