Η καλή παρέα και ο εθισμός στα social media
Ως άνθρωπος λατρεύω να οδηγάω. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που μπαμπάς, παππούς και προπάππους είχαν επαγγελματική σχέση με την οδήγηση. Απο ταξί μέχρι τριαξονικά φορτηγά που μεταφέρουν ξηρό φορτίο σε όλη την Ελλάδα. Υπάρχει λοιπόν ένα μικρόβιο.
Πριν μερικές μέρες μού είπε μια φίλη: «Θα πάμε με το ΚΤΕΛ ΠΣΚ Αρεόπολη, γιατί δεν μας αρέσει να οδηγούμε τόσο». Μου ακούστηκε τόσο δύσκολο που σχεδόν αντανακλαστικά προσφέρθηκα να είμαι ο οδηγός τους εφόσον είχαν χώρο και διάθεση.
Είναι Πέμπτη βράδυ και δουλεύω σε ένα event. Χτυπάει το τηλέφωνο: «Είμαστε μέσα». «Κλείστε μου διαμονή και το πού θα φάμε και το πώς θα πάμε αφήστε το σε μένα», λέω.
View this post on Instagram
Τη φίλη της δεν την ήξερα καν και παρόλο που δεν είμαι ο πιο εύκολος άνθρωπος να αποδεχτώ καποιον που δεν ξέρω για διακοπές, πήρα το ρίσκο. Από τις πρώτες κουβέντες υπήρξε χημεία μεταξύ της τριάδας και οι 3,5 ώρες ταξιδιού έφυγαν σαν νερό. Την Αρεόπολη την ξέρω καλά, οπότε φάγαμε και ήπιαμε καλά.
Πέρα από αυτό όμως, όπου κι αν πήγαμε δεν υπήρχε ο κόσμος που υπάρχει στα νησιά, δεν υπήρχε θέμα parking, ποιότητας φαγητού ή εξυπηρέτησης. Παντού ευπρόσδεκτοι με κάθε τρόπο και τιμές νορμάλ πέρα από τη διαμονή που θεωρώ υπερβολικά τα ποσά που ζητάει η περιοχή εν είδη έλλειψης κλινών.
Περνώντας το ΠΣΚ, συνειδητοποίησα ότι το screen time μου στο κινητό είχε πέσει αισθητά. Δεν είχα ανάγκη το τηλέφωνο. Το πέταξα σε μια τσάντα μαζί με το smartwatch και πέρα από κάποια απαραίτητα τηλέφωνα και GPS/spotify δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα με τον κακό εθισμό μου στο scrolling.
View this post on Instagram
Η καλή χημεία που είχαμε έδωσε χώρο σε ιδέες για φωτογραφικά concepts στον Γερολιμένα. Ευχή και κατάρα ότι δεν μπορώ να πάω πουθενά χωρίς την κάμερά μου.
Μπορεί στο γυρισμό αντί για 3.5 ώρες να κάναμε 5, παρόλα αυτά αυτή η ψυχική ηρεμία που είχα αποκτήσει απο την υπέροχη παρέα δεν στάθηκαν ικανές να μου δημιουργήσουν το παραμικρό άγχος ή δυσφορία για την κίνηση.
Αυτό που πριν 10 χρόνια ήταν αυτονόητο, σήμερα είναι πολυτέλεια. Δεν ξέρω πώς γίνεται να πηγαίνουμε σε νησιά, όπως η Πάρος για να μεταφέρουμε όλα τα κακά της Αθήνας απλά με (ίσως) καλύτερες παραλίες πιο κοντά: το stress, το parking, την κίνηση, τους wannabe νεόπλουτους, το «αχ έχουμε αναμονή 1 μήνα πριν στο μαγαζί μας». Αυτά τα νησιά φωνάζουν: «Δεν σας θέλουμε αν δεν έχετε μεγάλη τσέπη».
Δεν καταλαβαίνω γιατί η ποιότητα των διακοπών να είναι αντίστοιχη της ποιότητας ζωής μας στην Αθήνα. Είναι κάποιους είδους βίτσιο; Τα τελευταία χρόνια επιλέγω συνειδητά όσο το επιτρέπουν οι συνθήκες να μην είμαι εκεί που είναι ο πολύς κόσμος. Λύσεις όπως η κρουαζιέρα και τα οργανωμένα ταξίδια εσωτερικού/ εξωτερικού με πρακτορεία έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία, ψυχική και οικονομική. Γιατί τα πρακτορεία δουλεύουν με οικονομίες κλίμακας και γλυτώνεις το logistics.
Εσείς πόσες ώρες/λεπτά θα αντέξετε φέτος χωρίς κινητό; Στείλτε μου σε μήνυμα.