Πώς η νέα εορταστική καμπάνια του Valentino κατάφερε να συνδεθεί με τις κοινωνικές αναταραχές στο Παρίσι
Η μόδα κάθε εορταστική περίοδο δίνει τα δυνατά της για να μας μεταφέρει με τις γιορτινές της καμπάνιες σε κόσμους παραμυθένιους, φωτεινούς, με μια παιδική νοσταλγία και αρκετή λάμψη. Ωστόσο, για τη νέα του Cruise Holiday 2027 καμπάνια, ο οίκος Valentino αποφάσισε να ακολουθήσει μια εντελώς διαφορετική και ομολογουμένως απροσδόκητη διαδρομή.
Αντί, λοιπόν, να μας βάλει στο επίκεντρο ενός λαμπερού party ή έστω να μας πάει μέχρι ένα δάσος με ζωάκια, ο creative director του οίκου Valentino, Alessandro Michele, μας προσκάλεσε να δούμε τι μένει πίσω, όταν τα φώτα σβήσουν και η μουσική παύσει να ακούγεται.
Μέσα από τον φακό της Liv Liberg, τα μοντέλα George Anderson, Joe Bottomer, Khadim, Libby Taverner και Dario Tonin δεν ποζάρουν χαρούμενοι ή χορεύοντας, αλλά χαλαρώνουν και ξεκουράζονται μέσα σε ένα ιστορικό palazzo. Το σκηνικό μαρτυρά ότι προηγήθηκε μια πραγματικά άγρια νύχτα, καθώς βλέπουμε σπασμένα γυαλιά, αναποδογυρισμένες καρέκλες, ασημένια πιάτα πεταμένα στο πάτωμα και πεσμένους πολυελαίους να συνθέτουν μια εικόνα απόλυτης αποδόμησης.
«Εκείνη η μετέωρη στιγμή που η ευφορία έχει πια σβήσει και ο χώρος διατηρεί τα σημάδια από όσα προηγήθηκαν», γράφει χαρακτηριστικά ο Alessandro Michele στο σημείωμα που συνοδεύει τις εικόνες. Σε αυτό το τοπίο που θυμίζει «πεδίο μάχης», τα μοντέλα κινούνται μέσα σε μια ατμόσφαιρα όπου «η ομορφιά φαίνεται να έχει επιβιώσει από τον θόρυβο και την ένταση της νύχτας». Ο σχεδιαστής εμπνέεται από αυτό, τονίζοντας πως ό,τι απομένει από ένα ξέφρενο γλέντι γίνεται στη συνέχεια η πρώτη ύλη για μια καινούργια ιστορία.
View this post on Instagram
Όσοι γνωρίζουν πώς σχεδιάζει ο creative director του οίκου Valentino ξέρουν καλά πως τίποτα από αυτά που κάνει δεν είναι τυχαίο και όλα έχουν ένα «πίσω κείμενο». Πέρα από την αισθητική, λοιπόν, οι φωτογραφίες αυτές λειτουργούν ως μια ευρύτερη αλληγορία για τον τρόπο που μεταλλάσσεται η ίδια η βιομηχανία της μόδας και η κοινωνία γενικότερα.
Αυτό όμως που κάνει την καμπάνια πραγματικά ξεχωριστή είναι ένας απρόσμενος παραλληλισμός. Κατά τη διάρκεια της περιόδου που ετοιμαζόταν το project, η Ευρώπη συγκλονιζόταν από διαδηλώσεις και κοινωνικές αναταραχές με αφορμή το υψηλό κόστος ζωής. Οι εικόνες με κατεστραμμένες βιτρίνες και δημόσιους χώρους που είχαν σημαδευτεί από τα επεισόδια άρχισαν ξαφνικά να θυμίζουν επικίνδυνα το σκηνικό της καμπάνιας. Το κλειστό, ιδιωτικό τοπίο ενός πάρτι συνδέθηκε με τη δημόσια ρήξη των δρόμων.
Μια τέτοια σύμπτωση ανάγκασε τον Alessandro Michele να επανεξετάσει το αν έπρεπε τελικά να κυκλοφορήσει το υλικό. Αντί όμως να αποσυρθεί, ο δημιουργός επέλεξε να μιλήσει ανοιχτά για τα διλήμματα και τις σκέψεις του. Επικαλούμενος τις σκέψεις του Walter Benjamin για τη «διαλεκτική εικόνα», ο Alessandro Michele υπενθυμίζει ότι το νόημα μιας φωτογραφίας δεν κλείνεται οριστικά τη στιγμή της λήψης της. Τα γεγονότα που ακολουθούν έρχονται να το αλλάξουν, δίνοντας νέα τροφή για σκέψη και αποδεικνύοντας ότι η μόδα μπορεί να αφηγείται ιστορίες βαθιά συνδεδεμένες με τον παλμό της εποχής μας.