Γράμμα σε εσένα που προσπαθείς να γίνεις μαμά

Δεν ξέρω αν υπάρχει πιο μοναχικός δρόμος από αυτόν της γυναίκας που προσπαθεί να γίνει μητέρα και δεν τα καταφέρνει.

Είναι ένας δρόμος που σπάνια φαίνεται προς τα έξω. Γιατί δεν έχει γύψο, δεν έχει ράμματα, δεν έχει φωτογραφίες από νοσοκομεία. Έχει μόνο ενέσεις που γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες. Ορμόνες που αναστατώνουν σώμα και ψυχή. Εξετάσεις που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά. Τηλέφωνα που περιμένεις να χτυπήσουν. Ένα αποτέλεσμα χοριακής που μπορεί να χωρίσει τη ζωή σε «πριν» και «μετά».

Και μετά… η σιωπή.

Η κοινωνία ξέρει να χαίρεται μια εγκυμοσύνη. Δεν ξέρει όμως να στέκεται δίπλα σε μια γυναίκα που μόλις έμαθε ότι και αυτή η προσπάθεια απέτυχε.

Γιατί, τι να της πεις;

«Μην αγχώνεσαι». «Θα γίνει όταν σταματήσεις να το σκέφτεσαι». «Είσαι ακόμη νέα». «Υιοθετήστε».

Λέξεις που μοιάζουν παρηγορητικές, αλλά συχνά πέφτουν πάνω της σαν πέτρες.

Γιατί εκείνη δεν πενθεί μόνο ένα αρνητικό τεστ.

Πενθεί το δωμάτιο που είχε ήδη φανταστεί. Το όνομα που είχε διαλέξει. Τα πρώτα Χριστούγεννα. Τα γενέθλια που δεν θα έρθουν. Τη ζωή που είχε αρχίσει να χτίζει μέσα στο μυαλό της πριν ακόμη υπάρξει μέσα στο σώμα της.

Η εξωσωματική δεν είναι απλώς μια γυναικολογική διαδικασία, είναι μια ψυχολογική δοκιμασία αντοχής.

Το σώμα γίνεται πεδίο παρεμβάσεων, φαρμάκων, αναμονής. Κάθε κύκλος συνοδεύεται από ελπίδα και κάθε αποτυχία μοιάζει σαν να πρέπει να ξαναμαζέψεις τα κομμάτια σου από την αρχή.

Και μαζί με τη σωματική εξάντληση έρχεται και μια άλλη, λιγότερο ορατή: η οικονομική αιμορραγία.

Για πολλές οικογένειες, κάθε νέα προσπάθεια σημαίνει χιλιάδες ευρώ. Σημαίνει δάνεια, αναβολές, στερήσεις. Σημαίνει να μετράς όχι μόνο τα ωάρια και τα έμβρυα, αλλά και τις οικονομίες μιας ζωής.

Κάποια στιγμή αρχίζεις να αναρωτιέσαι όχι μόνο «αν θα γίνω μητέρα», αλλά και «πόσο ακόμη αντέχω».

Και τι να πούμε για την ενοχή που εισέρχεται μέσα σε κάθε άλλη σκέψη…

Μήπως φταίει το σώμα μου; Μήπως άργησα; Μήπως έπρεπε να είχα προσπαθήσει νωρίτερα; Μήπως δεν αξίζω όσο οι άλλες γυναίκες;

Κι όμως, καμία γυναίκα δεν χάνει την αξία της, επειδή δυσκολεύεται να αποκτήσει παιδί.

Η μητρότητα δεν είναι εξετάσεις αίματος. Δεν είναι ποσοστά επιτυχίας. Δεν είναι αριθμός εμβρύων. Δεν είναι ένας θετικός υπέρηχος.

Η επιθυμία να φροντίσεις, να αγαπήσεις, να δώσεις ζωή με όποιον τρόπο μπορεί να πάρει μορφή, υπάρχει πολύ πριν εμφανιστεί ένα παιδί.

Έχω γνωρίσει γυναίκες που μέσα σε αυτήν τη διαδρομή έχασαν την πίστη τους στον εαυτό τους. Που ένιωσαν πως το σώμα τους τις πρόδωσε. Που σταμάτησαν να βγαίνουν με φίλους γιατί κάθε βάφτιση, κάθε baby shower, κάθε ανακοίνωση εγκυμοσύνης άνοιγε μια πληγή που δεν είχε προλάβει να κλείσει.

Και όμως, μέσα τους συνέχιζαν να σηκώνονται κάθε φορά.

Να κάνουν άλλη μία ένεση, άλλη μία εξέταση, άλλη μία προσπάθεια.

Όποιος λοιπόν βλέπει σε αυτό αδυναμία κι όχι γενναιότητα, δεν ξέρω πού κοιτάζει….

Και αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές μετά από μία ακόμη αποτυχημένη προσπάθεια, θέλω να σου πω κάτι που ίσως κανείς δεν σου είπε αρκετά:

Επιτρέπεται να πενθείς, να θυμώνεις, να ζητήσεις βοήθεια πριν χαθείς μέσα σε αυτόν τον αγώνα.

Και, πάνω από όλα, να θυμάσαι ότι η αξία σου ως γυναίκα δεν μετριέται από την ικανότητά σου να γεννήσεις.

Μετριέται από την ανθρωπιά σου, από την αγάπη που κουβαλάς, από τη δύναμη που χρειάστηκε να βρεις, ξανά και ξανά, όταν κάθε κύκλος τελείωνε με μια ακόμη απώλεια.

Γιατί υπάρχουν γυναίκες που κουβαλούν μέσα τους τη μητρότητα τόσο βαθιά, που αξίζει τον ίδιο σεβασμό ακόμη κι όταν δεν έχει ακόμη αποκτήσει παιδί να την αποκαλέσει «μαμά».