Ο Steven D’Achille έχασε τη σύζυγό του από επιλόχεια κατάθλιψη και ψύχωση: Έκτοτε έχει βοηθήσει περισσότερες από 20.000 μητέρες να λάβουν τη στήριξη που εκείνη δεν έλαβε ποτέ

Ο Steven D’Achille έχασε τη σύζυγό του από επιλόχεια κατάθλιψη και ψύχωση: Έκτοτε έχει βοηθήσει περισσότερες από 20.000 μητέρες να λάβουν τη στήριξη που εκείνη δεν έλαβε ποτέ
Instagram/stevendachille


Η γέννηση ενός παιδιού θεωρείται μία από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές στη ζωή μιας οικογένειας. Για τον Steven D’Achille, όμως, η άφιξη της κόρης του, Adriana, το 2013, σηματοδότησε την αρχή μιας ανείπωτης τραγωδίας. Η σύζυγός του, Alexis, άρχισε να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας μετά τον τοκετό. Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειές της να βρει βοήθεια, η κατάστασή της επιδεινωνόταν, μέχρι που, μόλις έξι εβδομάδες μετά τη γέννηση του μωρού τους, έχασε τη ζωή της έπειτα από απόπειρα αυτοκτονίας, ενώ αντιμετώπιζε επιλόχεια ψύχωση.

Ο Steven βρέθηκε ξαφνικά να μεγαλώνει μόνος την κόρη τους, προσπαθώντας παράλληλα να διαχειριστεί την απώλεια της γυναίκας του και να καταλάβει πώς μια τόσο σοβαρή κατάσταση δεν είχε αντιμετωπιστεί εγκαίρως. Αντί να αφήσει τον πόνο του να τον καθηλώσει, αποφάσισε να μετατρέψει την προσωπική του τραγωδία σε έναν αγώνα για τις μητέρες που χρειάζονται ουσιαστική υποστήριξη μετά τη γέννηση των παιδιών τους.

Η δύσκολη γέννα & οι πρώτες αλλαγές στην Alexis

Η περιπέτεια της οικογένειας ξεκίνησε ήδη από τη γέννηση της μικρής Adriana. Ο τοκετός ήταν τραυματικός, καθώς το μωρό αρχικά δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Η αγωνία εκείνων των στιγμών σημάδεψε τους γονείς, ωστόσο κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί όσα θα ακολουθούσαν.

Λίγο μετά την επιστροφή στο σπίτι, ο Steven άρχισε να παρατηρεί αλλαγές στη σύζυγό του. Η Alexis έδειχνε διαφορετική, απομακρυσμένη και βυθισμένη σε μια θλίψη που δεν μπορούσε να εξηγήσει. Η προσαρμογή στη μητρότητα αποδείχθηκε εξαιρετικά δύσκολη. Το μωρό έκλαιγε συχνά, ο θηλασμός δεν εξελισσόταν όπως θα ήθελε και η καθημερινότητα γινόταν ολοένα πιο απαιτητική.

Ο Steven, μιλώντας την Today.com,  θυμήθηκε εκείνη την περίοδο της ζωής του και είπε ότι: «Η Alexis απλώς έκλαιγε και έκλαιγε και έλεγε: “Δεν μπορώ να το κάνω αυτό”. Την έβρισκα στο πάτωμα της ντουλάπας, να κλαίει με λυγμούς».

Για τον ίδιο, εκείνη η περίοδος ήταν η αρχή μιας δραματικής αλλαγής στη ζωή τους. «Ήταν η αρχή του τέλους», είπε χαρακτηριστικά, αναφερόμενος στις πρώτες εβδομάδες μετά τη γέννηση της κόρης τους.

H Alexis με την κόρη της Αdriana μετά την γέννα.
Instagram/stevendachille

Ζήτησε βοήθεια σε επτά διαφορετικές δομές, αλλά δεν βρήκε τη λύση

Η οικογένεια δεν έμεινε αδρανής. Αναζητούσε απαντήσεις και βοήθεια από ειδικούς, καθώς η κατάσταση της Alexis δεν βελτιωνόταν. Οι γιατροί αρχικά καθησύχαζαν το ζευγάρι, αποδίδοντας τα συμπτώματα στη γνωστή επιλόχεια μελαγχολία, τα λεγόμενα baby blues. Ωστόσο, η θλίψη της δεν υποχωρούσε και η καθημερινότητά της γινόταν όλο και πιο δύσκολη.

Ο Steven και η Alexis απευθύνθηκαν σε 7 διαφορετικά κέντρα κρίσης και νοσοκομεία, αναζητώντας την κατάλληλη φροντίδα. Όπως αποδείχθηκε αργότερα, η Alexis αντιμετώπιζε επιλόχεια ψύχωση, μια σπάνια αλλά εξαιρετικά σοβαρή ψυχική διαταραχή που μπορεί να εμφανιστεί μετά τον τοκετό. Πρόκειται για κατάσταση που μπορεί να συνοδεύεται από παραληρητικές ιδέες και ψευδαισθήσεις και απαιτεί άμεση εξειδικευμένη ιατρική αντιμετώπιση.

Η φαρμακευτική αγωγή που της χορηγήθηκε δεν φαίνεται να τη βοήθησε όπως αναμενόταν. Αντίθετα, σύμφωνα με όσα μετέφερε αργότερα ο Steven, η ίδια του είχε εκφράσει την ανησυχία της ότι τα φάρμακα επιδείνωναν τις σκέψεις της.

«Από τότε που ξεκίνησα τη φαρμακευτική αγωγή, μου προκαλούνται όλες αυτές οι πολύ άσχημες σκέψεις», του είχε πει, σύμφωνα με την αφήγησή του. Ο Steven προσπαθούσε να σταθεί δίπλα της, χωρίς να γνωρίζει πόσο σοβαρή ήταν η κατάσταση και πόσο άμεσα χρειαζόταν μια διαφορετική, πιο εξειδικευμένη προσέγγιση.

Η τελευταία έκκληση για βοήθεια & η απώλεια που άλλαξε τα πάντα

Μία από τις πιο οδυνηρές αναμνήσεις του Steven αφορά την επέτειο του γάμου τους, τον Οκτώβριο του 2013. Εκείνη την ημέρα, η Alexis επικοινώνησε με τον γιατρό της και του μίλησε για αυτοκτονικές σκέψεις, αποκαλύπτοντας ότι είχε σκεφτεί και συγκεκριμένο σχέδιο.

Ο Steven θυμάται ότι ο γιατρός τον καθησύχασε, λέγοντάς του πως η σύζυγός του θα ήταν καλά. «Ο γιατρός με πήρε παράμερα και μου είπε: “Θα γίνει καλά”», ανέφερε. Μια διαβεβαίωση που έμελλε να τον στοιχειώνει για χρόνια.

Το επόμενο πρωί, η Alexis έκανε απόπειρα αυτοκτονίας. Ο Steven κάλεσε τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης και προσπάθησε να τη βοηθήσει μέχρι να φτάσουν οι διασώστες. Η γυναίκα του παρέμεινε στη ζωή με μηχανική υποστήριξη για δύο ημέρες, προτού τελικά φύγει από τη ζωή. Η μικρή Adriana ήταν μόλις έξι εβδομάδων.

«Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ήμουν τόσο ανόητος που τον άκουσα», είπε αργότερα ο Steven, αναφερόμενος στη διαβεβαίωση του γιατρού. Τα λόγια του αποτυπώνουν τις ενοχές και τα αναπάντητα ερωτήματα που μπορεί να αφήσει πίσω της μια τέτοια απώλεια. Ωστόσο, η ευθύνη για την αντιμετώπιση μιας σοβαρής ψυχικής νόσου δεν μπορεί να βαραίνει έναν σύζυγο που προσπαθεί να βοηθήσει χωρίς να διαθέτει την απαραίτητη ιατρική γνώση.

Μέσα στον πόνο του, ο Steven άρχισε να αναρωτιέται: «Πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχουν πόροι και υποστήριξη για τις μαμάδες όταν αποκτούν ένα μωρό; Αυτό είναι τόσο άδικο».

Alexis D'Achille και Steven D’Achille
Instagram/stevendachille

Από την προσωπική τραγωδία στη δημιουργία ενός κέντρου για μητέρες

Η απώλεια της Alexis δεν έσβησε την επιθυμία του Steven να αλλάξει όσα είχαν συμβεί. Αντίθετα, τον οδήγησε στην απόφαση να συμβάλει ώστε άλλες γυναίκες να μη βρεθούν στην ίδια θέση.

«Θέλω να διορθώσω αυτό το πρόβλημα», ήταν το μήνυμα που έθεσε ως αφετηρία της προσπάθειάς του.

Ίδρυσε το «The Alexis Joy Foundation», έναν οργανισμό αφιερωμένο στην υποστήριξη της ψυχικής υγείας των μητέρων κατά την περιγεννητική περίοδο. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με το Allegheny Health Network και το Highmark Health, στο Πίτσμπουργκ των Ηνωμένων Πολιτειών, με στόχο τη δημιουργία μιας εξειδικευμένης δομής που θα προσφέρει φροντίδα σε γυναίκες πριν και μετά τον τοκετό.

Έτσι δημιουργήθηκε το «Alexis Joy D’Achille Center for Perinatal Mental Health», το οποίο άνοιξε το 2018 στο West Penn Hospital. Σχεδιάστηκε ώστε να καλύπτει ένα ευρύ φάσμα αναγκών ψυχικής υγείας, από την επιλόχεια κατάθλιψη και το άγχος μέχρι την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή και τη διαταραχή μετατραυματικού στρες.

Η βασική φιλοσοφία του είναι ότι η μητέρα δεν χρειάζεται να αποχωριστεί το μωρό της για να λάβει θεραπεία. Αντίθετα, η φροντίδα οργανώνεται με τρόπο που επιτρέπει τη συμμετοχή και των δύο, αναγνωρίζοντας ότι η σχέση τους αποτελεί σημαντικό μέρος της διαδικασίας.

Και η προσπάθεια αυτή δεν έμεινε στα χαρτιά. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, περισσότερες από 20.000 γυναίκες έχουν λάβει βοήθεια μέσα από τις υπηρεσίες που δημιουργήθηκαν με αφετηρία την ιστορία της Alexis. Ένας αριθμός που δίνει ακόμη μεγαλύτερη διάσταση στην απόφαση ενός ανθρώπου να μετατρέψει τον προσωπικό του πόνο σε μια ουσιαστική αλλαγή.

Θεραπεία μαζί με το μωρό & πρακτική υποστήριξη

Το κέντρο προσφέρει διαφορετικά επίπεδα φροντίδας, ανάλογα με τις ανάγκες κάθε γυναίκας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι μητέρες μπορούν να παρακολουθούν εβδομαδιαίες συνεδρίες με θεραπευτή. Για όσες χρειάζονται πιο εντατική υποστήριξη, υπάρχει πρόγραμμα που περιλαμβάνει τρίωρες συνεδρίες, τρεις φορές την εβδομάδα, με δραστηριότητες που ενισχύουν και τη σύνδεση μητέρας και βρέφους.

Η ιατρική διευθύντρια του κέντρου, δρ Sarah Homitsky, έχει εξηγήσει πόσο σημαντικό είναι να συμμετέχει το μωρό στη θεραπευτική διαδικασία. «Οι γυναίκες συμμετέχουν πολύ περισσότερο όταν εμπλέκεται και το μωρό», έχει αναφέρει. Όπως σημείωσε, όταν η μητέρα αντιμετωπίζεται χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η σχέση της με το παιδί, μπορεί να υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος υποτροπής.

Τα προγράμματα περιλαμβάνουν τεχνικές διαχείρισης του άγχους, βρεφικό μασάζ, εξοικείωση με τη μεταφορά του μωρού σε μάρσιπο, γιόγκα για μητέρες και βρέφη, αλλά και χώρους που διευκολύνουν τον θηλασμό. Παράλληλα, οι μητέρες μπορούν να έχουν μαζί τους τα μωρά τους, ενώ προβλέπεται και φροντίδα για μεγαλύτερα παιδιά, ώστε πρακτικές δυσκολίες να μην αποτελούν εμπόδιο στην αναζήτηση βοήθειας.

Η πρωτοβουλία αυτή αποτυπώνει μια διαφορετική αντίληψη για τη φροντίδα μετά τον τοκετό: η ψυχική υγεία της μητέρας δεν είναι ένα ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπίζεται απομονωμένα από τη νέα της καθημερινότητα και τη σχέση με το παιδί της.

Ο Steven D’Achille με την κόρη του, Adriana
Instagram/stevendachille

Η Adriana μεγάλωσε & η Alexis άφησε πίσω της μια σπουδαία παρακαταθήκη

Σήμερα, η μικρή Adriana έχει μεγαλώσει. Το κοριτσάκι που ήταν μόλις έξι εβδομάδων όταν έχασε τη μητέρα του είναι πλέον περίπου 12-13 ετών. Ο πατέρας της εξακολουθεί να κρατά ζωντανή τη μνήμη της Alexis, όχι μόνο μέσα από τις αναμνήσεις τους, αλλά και μέσα από το έργο που δημιούργησε στο όνομά της.

«Η κόρη μου δεν είναι το μόνο παιδί που μεγάλωσε χωρίς έναν γονιό και εγώ δεν είμαι ο μόνος σύζυγος που έχασε τη γυναίκα του εξαιτίας της αυτοκτονίας», έχει πει ο Steven, περιγράφοντας το ευρύτερο νόημα της προσπάθειάς του.

Ο ίδιος πιστεύει ότι η Alexis θα ήταν περήφανη για όσα έχουν δημιουργηθεί, ενώ σκέφτεται τις ζωές των παιδιών που μπορούν πλέον να μεγαλώσουν έχοντας δίπλα τους τις μητέρες τους, χάρη στις υπηρεσίες που προσφέρονται.

Ο Steven D’Achille με την κόρη του, Adriana
Instagram/stevendachille

Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο αυτής της ιστορίας. Τέτοιους μπαμπάδες-πρότυπα θέλουμε να βλέπουμε. Ανθρώπους που δεν γυρίζουν την πλάτη όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, που δεν αφήνουν τον άνθρωπό τους να παλεύει μόνος και που, ακόμη κι όταν δεν γνωρίζουν τις απαντήσεις, συνεχίζουν να αναζητούν βοήθεια. Ο Steven στάθηκε δίπλα στην Alexis, προσπάθησε να βρει λύσεις, αναζήτησε ειδικούς και, μετά την τραγική απώλειά της, δεν επέλεξε τη σιωπή ή την παραίτηση. Ενημερώθηκε, διεκδίκησε καλύτερες υπηρεσίες και φρόντισε να δημιουργηθεί μια δομή που θα μπορούσε να προσφέρει σε άλλες γυναίκες τη στήριξη που τόσο είχε ανάγκη η σύζυγός του.

Δεν μπορούσε να αλλάξει την κατάληξη της δικής του οικογενειακής ιστορίας. Μπόρεσε, όμως, να συμβάλει ώστε χιλιάδες άλλες γυναίκες να έχουν μια ευκαιρία να λάβουν βοήθεια και να μη βιώσουν μόνες μια τόσο δύσκολη περίοδο. Γιατί η αγάπη δεν αποδεικνύεται μόνο στις εύκολες στιγμές. Φαίνεται και στην επιμονή να σταθείς δίπλα στον άνθρωπό σου, να αναζητήσεις απαντήσεις και να αγωνιστείς ώστε όσα έζησες να μη συμβούν ξανά σε άλλους.

Αυτή είναι η παρακαταθήκη του Steven και της Alexis: μια ιστορία βαθιάς απώλειας, αλλά και μιας προσπάθειας που έχει δώσει ελπίδα και στήριξη σε χιλιάδες μητέρες.