Τα παιδιά συνεργάζονται όταν δεν το περιμένεις!
Υπάρχουν και αυτές οι στιγμές, όταν από το πουθενά σκάει μια ίωση και το παιδί σου ανεβάζει 40 πυρετό. Έχεις σημειώσει όλα σου τα tasks για την επόμενη μέρα, υποχρεώσεις που δεν αναβάλλονται και μόλις συνειδητοποίησες πως ο καλός προγραμματισμός από το προηγούμενο βράδυ δεν αρκεί. Το πιο αγαπημένο σου πλάσμα σε έχει ανάγκη.
Ο Αλέξανδρος φύτρωσε πάλι μες τη νύχτα στο κρεβάτι μας. Πάω να του κάνω μια αγκαλιά και να τον φιλήσω. Καίγεται στον πυρετό.
Έχει ίωση, η πρώτη σκέψη μου. Τι θα κάνω σήμερα που έχω όλο το πρωί δουλειές για το podcast και ένα γύρισμα για το Spotify, το οποίο έχω ήδη αργήσει να κάνω; Πώς θα τα καταφέρνω όλα, αφού δεν θα πάει σχολείο και δεν έχουμε βοήθεια;
Η αλήθεια είναι ότι σε κλάσματα δευτερολέπτου έπνιξα κάθε τέτοια σκέψη, γιατί πραγματικά εκείνη τη στιγμή προτεραιότητα είχε ο γιος μου και τίποτα άλλο. Άλλωστε, όταν είναι άρρωστος ο γιος μου, προτιμάω να είμαι δίπλα του εγώ.
Μετά με έπιασαν ενοχές και τύψεις, επειδή τόλμησα να σκεφτώ τη δουλειά μου. Μετά προσπαθούσα να δικαιολογηθώ: είμαι δημιουργική για αυτόν, για μένα, για εμάς.
Πήρα μια ανάσα και ρώτησα τον σύζυγο, αν μπορεί να βοηθήσει. Πάντα ζητάω βοήθεια, κάτι πολύ σημαντικό που έμαθα πολύ αργότερα, αλλά καλύτερα αργά παρά ποτέ. Μου είπε ναι για 1 ώρα μόνο. Μετά θα έπρεπε να αναλάβω εγώ.
Η καλύτερη σκέψη που μπόρεσα να κάνω ήταν, ότι με τον Αλέξανδρο πάμε πακέτο από τότε που γεννήθηκε. Αγκαλιά τον είχα όταν έγραψα το πρώτο μου παιδικό βιβλίο, αγκαλιά τον είχα όταν αποφάσισα να κάνω podcast. Γενικά, πριν ξεκινήσει το σχολείο τον είχα πάντα μαζί μου σε οτιδήποτε έκανα.
Σκέφτηκα, ότι αυτό το παιδί τελικά συνεργάστηκε αμέτρητες φορές. Μάλλον έχει καταλάβει, ότι η μαμά κυνηγάει τα όνειρά της και γι’ αυτό είναι δίπλα μου. Οπότε, σήμερα ήταν η μέρα, που έπρεπε πάλι να «συνεργαστεί». Θα μου πείτε: «με πυρετό θα τα καταφέρει;» Αν το παιδί έχει πυρετό, αλλά παραμένει ζωηρό και δραστήριο, τότε μπορείς τουλάχιστον να το προσπαθήσεις. Και ευτυχώς αυτή ήταν η περίπτωσή μας!
Νομίζω ότι όταν συνειδητοποιείς, ότι αυτό που έχεις να κάνεις, μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μαζί με το παιδί σου, τότε το σύμπαν συνωμοτεί. Δεν βγαίνει βέβαια το επιθυμητό αποτέλεσμα, όμως σίγουρα δεν θα πάει όλη η μέρα σου χαμένη. Κάτι θα καταφέρεις.
Πήρα το παιδί μου αγκαλιά. Με είχε ανάγκη. Κατάλαβα πως και εγώ τον είχα ανάγκη. Το μύρισα και ηρέμησα. Μες τη βαβούρα της καθημερινότητας έκανα ένα βήμα πίσω, να συνδεθώ με το παιδί μου και να ζήσουμε τη στιγμή που μας δόθηκε, ακόμα και αν δεν μας αρέσει ο πυρετός.
Τελικά ο πυρετός έφυγε. Ήταν μια παρενέργεια του εμβολίου που κάναμε την προηγούμενη μέρα. Ο Αλέξανδρος κοιμήθηκε για λίγη ώρα και μετά έπαιξε μόνος του. Ναι, τα παιδιά πρέπει να παίζουν και μόνα τους, δεν το λέω εγώ, το λένε οι έρευνες. Κάποια στιγμή έκανα ένα break από το πρόγραμμά μου για να παίξουμε και μαζί. Αργότερα ήταν παρών σε ένα Zoom, που φυσικά με διέκοπτε συνέχεια. Αν όμως δεν το έκανε δεν θα ήταν περίεργο; Οπότε, βαθιές ανάσες.
Μια μέρα είναι, θα περάσει. Υπενθυμίζω στον εαυτό μου, πως μια κατάσταση δεν παραμένει ποτέ ίδια αλλά αλλάζει προς το καλύτερο.
Ξέρω ότι σε κάποιες /κάποιους από εσάς, αυτό μπορεί να μην έχει πετύχει ούτε μια φορά. Αλλά μη χάσετε την ελπίδα, το λέω χιουμοριστικά, αλλά έχει μια δόση αλήθειας.
Δεν είναι πάντα εύκολο, υπάρχουν και πολύ δύσκολες μέρες, όπου δοκιμάζεται η υπομονή, οι ικανότητες και η προσωπικότητά σου.
Διάλεξα σήμερα να μιλήσω για την «εύκολη μέρα», που την κάνουμε εμείς εύκολη, γιατί πολύ απλά πρέπει να το διαχειριστούμε. Πως; Με αποδοχή και εμπιστοσύνη.
Δεν ξέρω για αύριο, σήμερα όμως κατάφερα πολλά και κυρίως να χαρώ ότι έκανα πράγματα μαζί με το παιδί μου, που τόσο συνεργάστηκε.