Γωγώ Μαστροκώστα – Ράγισε καρδιές ο επικήδειος του Τραϊανού Δέλλα: «Ήθελα μόνο να σε προσέχω, να σε προστατεύω και να σε φροντίζω, όπως κάνουν στα μωρά»

Η Βικτώρια και ο Τραϊανός Δέλλας ράγισαν καρδιές στην κηδεία της Γωγώς Μαστροκώστα, με την εκφώνηση των επικηδείων τους σε μια ατμόσφαιρα βαθιάς συγκίνησης και σιωπηλού πόνου. Η 18χρονη κόρη της εκλιπούσας ήταν η πρώτη που μίλησε, με τρεμάμενη φωνή, ενώ ακολούθησε ο σύζυγός της, ο οποίος κατέρρευσε συναισθηματικά αναφερόμενος στη γυναίκα της ζωής του.

Τα συγκινητικά λόγια της Βικτώριας για τη μαμά της

Η Βικτώρια συγκίνησε τους παρευρισκόμενους λέγοντας: «Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ εσάς που ήρθατε να τιμήσετε τη μαμά μου. Ξέρω ότι είναι ημέρα πένθους, όμως νιώθω ότι δεν έπρεπε να είναι έτσι… Έζησε με χαμόγελο και περηφάνια. Πάλεψε με χαμόγελο και όχι με φόβο. Ήταν αληθινή φίλη, στοργική κόρη και πάνω από όλα μια μοναδική μαμά.

Μαμά, μου έμαθες να αγαπάω, να σέβομαι και να σκέφτομαι τον άλλον. Μαζί με τον μπαμπά μου, μoυ έδειξες τι σημαίνει να έχεις αξίες, μου έμαθες να μην είμαι κακομαθημένη και να πατάω στα πόδια μου. Μου έδειξες τι είναι ο έρωτας, η αφοσίωση και η απόλυτη εμπιστοσύνη. Ήσουν και θα είσαι για πάντα κολλητή μου. Το άτομο με το οποίο θα μοιράζομαι τα πάντα. Όταν ήμουν μικρή έλεγα ”όταν πάω να σπουδάσω θα σε πάρω μαζί μου” και τώρα ξέρω ότι θα είσαι πάντα μαζί μου. Και αυτό το φρόντισες εσύ. Στον γάμο σου είχες γράψει ένα τραγούδι για τον μπαμπά και τώρα ήρθε η στιγμή να σου αφιερώσω κι εγώ έναν στίχο.

“Αν υπάρχουν Άγγελοι, ο δικός μου είσαι εσύ και αν υπάρχει αγάπη, είσαι η μοναδική”. Σ’ αγαπώ μαμά, δεν σου λέω αντίο γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου.

Ο επικήδειος του Τραϊανού Δέλλα

Τον λόγο αργότερα πήρε ο Τραϊανός φανερά συγκινημένος: «Άγγελέ μου, αγάπη μου, έτσι με φώναζε, έτσι με αποκαλούσες παντού. Ο φύλακας άγγελός μου έλεγες. Στα 50α μου γενέθλια, όταν έμεινα μόνος μου στο νοσοκομείο, όταν σε πήραν στην εντατική λύθηκαν όλα μέσα μου.

Εσύ ήσουν ο άγγελός μου, όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα.

Έλεγα ότι έχω επιμονή και υπομονή, αλλά πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου, με τη δικιά σου επιμονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει. Πόσο επιμονή για να τα ξεπεράσεις… η ομορφιά κι η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπει. Μου έριχνες στάχτη στα μάτια για να μην μπορώ να σε καταλάβω, αλλά αυτή ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου τις στιγμές που ήμουν μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου για να μπορέσω να δω καθαρά τη πραγματική σου μορφή.

Εγώ από την ημέρα που σε γνώρισα, σε φώναζα ”μωρό μου”, γιατί ήθελα μόνο να σε προσέχω, να σε προστατεύω και να σε φροντίζω, όπως κάνουν στα μωρά. Αυτή η ανάγκη έγινε πιο μεγάλη όταν ήρθε στον κόσμο η κόρη μας, τη Βικτώρια. Κι έτσι είχα δύο μωρά. Κάθε ένα ήθελε τη δική του φροντίδα, αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για σας και ευτυχώς είναι αστείρευτη.

Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή που φανταζόμουν, παρά τις δυσκολίες, ήμασταν μαζί, Κρατώντας ο έναν τον άλλον. Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ. Ούτε στιγμή. Πάντα είσαι στο μυαλό μου και πάντα θα είσαι. Είσαι το μωρό μου. Σε κάθε “Τράι” που φώναζες ήμουν εκεί. Μαζί σου έζησα τις πιο όμορφες και δύσκολες στιγμές αλλά και αυτές, με ένα χαμόγελο όλα έσβηναν. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις και οι πιο δύσκολες μαθήματα.

Τα σ’ αγαπώ που σου έχω πει είναι λίγα μπροστά σε αυτό που αισθανόμουν για εσένα. Το ευχαριστώ είναι πολύ μικρό για αυτό που μου έδωσες. Η ευγνωμοσύνη μου στο Θεό που μου χάρισε έναν Άγγελο είναι μεγάλη.

Αγάπη μου, Άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα “μην φοβάσαι θα πάρουμε μια ανάσα θα κάνουμε βουτιά και θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια”. και βγήκαμε όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε σε ωκεανό. Αλλά και πάλι σου είπα ”μη φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου. Εσύ μόνο κολύμπα” Και το έκανες. Όμως, τα κύματα ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά και στο τελευταίο σε έχασα από δίπλα μου.

Ξεκουράσου αγάπη μου. Πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια και φθόνο, αλλά όπου και να είσαι η αγάπη μας θα σε φτάνει.

Δεν θα πω καλό ταξίδι μωρό μου, γιατί δεν θα φύγεις ποτέ από μέσα μου».

Η ατμόσφαιρα μετά τις ομιλίες ήταν βαριά και συγκινητική, με τους παρευρισκόμενους να αποχαιρετούν ένα πρόσωπο που έδωσε τη δική της μάχη για να κρατηθεί στη ζωή και ήταν δυνατή μέχρι το τέλος.