Ο Γιώργος Μαζωνάκης και οι δαίμονες όταν κλείνουν τα φώτα
Στη ζωή μου, αυτά τα 31 χρόνια που βρίσκομαι στη Γη, λίγα πράγματα με έχουν σοκάρει όσο η απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη. Ήταν μια στιγμή ΣΟΚ από εκείνες που δεν μπορεί να διαχειριστεί εύκολα άνθρωπος.
Με τον Γιώργο είχαμε συνεργαστεί το 2022 όταν τραγούδησε στο Φεστιβάλ της Λίμνης Τριχωνίδας. Στην περιοδεία του τότε αλλά και αργότερα έκανε φιλανθρωπικό έργο. Μαγείρευε τότε για την κοινωνική κουζίνα «Ο άλλος άνθρωπος». Το πρωί μαγείρευε, το βράδυ τραγουδούσε. Ακόμα και όταν ξέσπασε η ιστορία με την εν λόγω κοινωνική κουζίνα, ο ίδιος δεν σταμάτησε φανερά αλλά και εκτός φώτων δημοσιότητας να βοηθάει ανθρώπους που είχαν ανάγκη.
Ο ίδιος λοιπόν φαίνεται να είχε κάτι με το οποίο μπορούν να ταυτιστούν πολλοί άνθρωποι μαζί του και ειδικά όσοι είναι στη δημόσια σφαίρα: Στη σκηνή και έξω ρουφούσε όλη την αγάπη και την αποθέωση του κόσμου. Την είχε ανάγκη. Όταν όμως έσβηναν τα φώτα, η πραγματικότητα φαίνεται να μην ήταν τόσο ωραία. Οι ταραγμένες σχέσεις με την οικογένειά του που είδαν το φως της δημοσιότητας φανερώνουν ότι υπήρχαν πράγματα που δεν είχαν λυθεί και αυτά τον στενοχωρούσαν στην καλύτερη.
Είναι πολύ δύσκολο να γυρνάς σπίτι και να μη θες να γυρίσεις σπίτι, να μην είναι ένα μέρος συναισθηματικής και πραγματικής ασφάλειας, να μη θες να είσαι μόνος, να μην έχεις την εσωτερική ειρήνη να το αντιμετωπίσεις. Είναι ένα συναίσθημα φρικτό.
Δεν είναι εύκολο να είσαι ο Μαζωνάκης. Ένας σταρ που είναι και του σαλονιού και του λιμανιού. Δεν είναι εύκολο να είσαι ένας επιτυχημένος άνθρωπος επαγγελματικά και ταυτόχρονα να είσαι καλός άνθρωπος. Να θες να έχεις προσωπική ζωή και αυτή να είναι όντως προσωπική και προστατευμένη από τα αδηφάγα media. Σε ζηλεύουν και σε φθονούν πολλοί άνθρωποι γιατί δεν μπορούν να γίνουν σαν εσένα. Δε τους αρέσει αυτό και θέλουν να σε αποδομήσουν.
Από την ημέρα της είδησης ένα περίεργο πέπλο στενοχώριας έχει καλύψει πολύ κόσμο. Δεν υπάρχει παρέα που να μην το συζητάει, δεν υπάρχει Facebook group στο οποίο να μην γίνονται αναφορές σε αυτήν τη στενοχώρια αλλά και σε άγνωστες προσωπικές ιστορίες.
Στον Γιώργο λοιπόν που κάθε βράδυ του Σαββάτου κλαίει και είναι του θανάτου, που 4 το πρωί τον διώχνουν από το μαγαζί, που δεν μπορεί να αντισταθεί στο Gucci Φόρεμα, που ανήκει σε εκείνον και στα όνειρά του, που σε ώρες μικρές σε θέλει τραγικά, οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ». Γιατί υπήρχε παντού γύρω μας με τον τρόπο του και δυστυχώς τον εκτιμήσαμε για όσα είναι περισσότερο μετά θάνατον παρά εν ζωή.
Υ.Γ.: Εύχομαι ολόψυχα η Δικαιοσύνη όσο τυφλή και αν (πρέπει) να είναι, να αποδοθεί στον μέγιστο βαθμό, και να τιμωρήσει εκείνους που από αμέλεια ή/και από απληστία έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής. Είτε είναι ο Γιώργος είτε είναι κάποιος άλλος άνθρωπος, εν έτει 2026 δεν πρέπει να χάνονται ανθρώπινες ζωές και ειδικά έτσι. Είναι άδικο.
Γιώργο, καλό παράδεισο.
Ένας θαυμαστής σου, που από το νηπιαγωγείο έγραφε ότι είσαι ο αγαπημένος του τραγουδιστής.