Να έχεις κάποιον να σε περιμένει
Η ζωή στην πόλη έχει -τουλάχιστον για τους περισσότερους- ένα μικρό σπίτι, ένα ψυγείο μισοάδειο και ένα κρεβάτι διπλό που συνήθως η μια μεριά παραμένει κρύα χειμώνα-καλοκαίρι. Ο καναπές έχει λακκούβα στο σημείο που κάθεται περισσότερο ο ιδιοκτήτης του και η διακόσμηση είναι με έπιπλα και κρυφούς φωτισμούς από το ΙΚΕΑ.
Έχεις μια κουραστική μέρα στη δουλειά, συνήθως μπροστά σε μια οθόνη για 8 ώρες. Κάνεις διάλειμμα σε μια οθόνη. Μπαίνεις στο αυτοκίνητο κοιτώντας μια οθόνη (με χάρτες και μουσική). Πας σπίτι και τρως μπροστά σε μια οθόνη καταναλώνοντας περιεχόμενο στα social, σε κάποια πλατφόρμα streaming ή/και στο YouTube. Πηγαίνεις γυμναστήριο με 2 ακουστικά στα αυτιά και κάνεις το πρόγραμμά σου. Στα διαλείμματα κοιτάς πάλι μια οθόνη. Αν βρεις κάποιον φίλο θα βγείτε για ποτό/φαγητό και στο ποτό σας δεν υπάρχει περίπτωση να μην υπάρχουν στιγμές σιωπής μπροστά στο κινητό σου.
Σου φαίνεται οικείο όλο αυτό; Μάλλον ναι. Αυτό που περιέγραψα μόλις είναι μια κατάσταση μοναξιάς που συνεχώς διαιωνίζεται. Αν το καταλάβεις ότι αποτελεί πρόβλημα θα πας σε ειδικό. Αν όχι, θα είσαι μέσα σε έναν φαύλο κύκλο.
Η μοναξιά φαίνεται πως είναι ένα θέμα που απασχολεί όλο και περισσότερους ανθρώπους. Η μαζική αστικοποίηση έφερε μοναξιά, τα social media και η φαινομενικά λαμπερή ζωή των άλλων που προβάλλεται εκεί, το κακό εργασιακό περιβάλλον, η κίνηση στον δρόμο και ένα σωρό ακόμα παράμετροι έφεραν κατάθλιψη πάνω στη μοναξιά. Είμαστε φυλακισμένοι σε αλγορίθμους και τσιμεντένια κουτιά. Ο καθένας στη δική του ατομική φυλακή με τον δικό του ατομικό αλγόρυθμο.
Η χρήση αντικαταθλιπτικών στην Ελλάδα έχει αυξηθεί κατά 248% από το 2000 έως το 2020 (από 19 δόσεις το 2000, έφτασε στις 66 δόσεις το 2020 και συνεχίζει να ανεβαίνει) σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ κατατάσσοντας τη χώρα μας σταθερά στις πρώτες 10-12 χώρα του Οργανισμού. Σου κάνει εντύπωση; Εμένα όχι.
Η διαχείριση της μοναξιάς απαιτεί μεγάλη δύναμη και εσωτερική γαλήνη, να τα έχεις βρει με τον εαυτό σου. Ναι, είναι οκ να είσαι μόνος αλλά είναι οκ να έχεις και παρέα. Ποιος άραγε τα έχει βρει με τον εαυτό του; Πώς να βρεις εσωτερική γαλήνη μέσα σε όλη αυτή την πληροφορία των Social απομονωμένος σε ένα μικρό διαμέρισμα με τη διασκέδασή σου να είναι μια οθόνη 40+ ιντσών και μετά να μεταφέρεται στις 6 ίντσες; Πώς να βρεις εσωτερική γαλήνη όταν το να βρεις parking στο σπίτι και στην εργασία είναι από μόνο του part time δουλειά ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα; Όταν δεν έχεις χρόνο ή/και χρήματα να δεις φίλους, να πας εκδρομή, να βγεις στη φύση πώς να έχεις καλή ψυχολογία;
Και όλα αυτά δεν τα συνειδητοποιείς όταν είσαι μέσα στο πρόβλημα ή το ίδιο το πρόβλημα σου. Τότε απλά τρως τη σάρκα σου εσωτερικά χωρίς να το καταλαβαίνεις. Το καταλαβαίνεις όταν κάποια στιγμή κάτι από αυτά αλλάξει και μπει ένα στοπ και βγεις στην επιφάνεια να ζήσεις λίγο κανονικά με φίλους. Τότε καταλαβαίνεις τι κακό έκανες σε εσένα.
Όταν βρεις έναν άνθρωπο, έναν σύντροφο, έναν φίλο πραγματικό με τον οποίο περνάς πραγματικά καλά και δεν θες να τον χάσεις από τη ζωή σου έρχονται όλες οι συνέπειες της μοναξιάς μπροστά σου, στη συμπεριφορά σου και χαμηλώνουν το ταβάνι της σχέσης. Τότε έρχεται το reality check, η συνειδητοποίηση ότι σε πολύ μικρό χρόνο πρέπει να ανέβεις έναν πολύ ανηφορικό δρόμο σε μεγάλη ταχύτητα γιατί αλλιώς θα φύγεις πίσω.
Γι’ αυτό, πιο σημαντικό πράγμα από την αγάπη, την αποδοχή και την οποία επιτυχία επαγγελματική, προσωπική, ερωτική, σεξουαλική είναι να έχεις κάποιον να σε περιμένει.
Να σε περιμένει από μια δύσκολη μέρα, με ένα πιάτο φαγητό, με μια ζεστή αγκαλιά, με ένα λουλούδι, με έναν υποστηρικτικό λόγο με οτιδήποτε. Αρκεί να είναι εκεί. Να έχεις έναν ασφαλή προορισμό που δεν εμπεριέχει αυτή την μοναξιά που τόσο σε φθείρει. Και όταν βρεις αυτόν τον άνθρωπο, που τον έχεις επιλέξει και σε έχει επιλέξει για αυτό που είσαι πραγματικά, βλέπεις ότι ξαφνικά ο ανηφορικός δρόμος γίνεται μια τεράστια ευθεία σε εθνική οδό που οδηγεί προς τη δική σου Ιθάκη.
Αντί επιλόγου θέλω να θυμηθούμε τι έλεγε ο Καβάφης στην Ιθάκη.
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να ‘ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
(…)
Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θα ‘βγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα
Ήδη θα κατάλαβες τι σημαίνουν οι Ιθάκες.
Και… για το τέλος, ένα τραγούδι που δεν ξέρουν πολλοί!