Αν είχα μόνο 10 λεπτά για μένα κάθε μέρα

10 λεπτά.

Τόσο λίγο, που πολλές φορές τα χαρίζουμε- και εσύ και εγώ- χωρίς δεύτερη σκέψη στο scrolling. Σε ένα μήνυμα που δεν ήταν επείγον ή σε κάτι που τελικά δεν είχε καμία σημασία.

Κι όμως, αν είχα μόνο 10 λεπτά την ημέρα αποκλειστικά για εμένα, ξέρω πλέον ότι δεν θα προσπαθούσα να χωρέσω μέσα τους περισσότερα πράγματα.

Θα προσπαθούσα να χωρέσω εμένα.

Τα τελευταία χρόνια η σχέση μου με την αυτοφροντίδα άλλαξε πολλές φορές, σχεδόν ολοκληρωτικά. Η περιποίηση έπαψε να είναι μόνο κάτι ευχάριστο ή αισθητικό. Έπρεπε να ξαναμάθω να αγγίζω το πρόσωπό μου, να κοιτάζω την εικόνα μου, να φροντίζω ένα σώμα που είχε αλλάξει και, κυρίως, να μη μετατρέψω τον καθρέφτη σε καθημερινό αντίπαλο.

Γι’ αυτό σήμερα πιστεύω πολύ στις μικρές συνήθειες. Όχι σε εκείνες που υπόσχονται να αλλάξουν τη ζωή μας σε μία εβδομάδα. Στις μικρές, σχεδόν ασήμαντες ( ή μήπως σημαντικές;) κινήσεις που επαναλαμβάνονται μέχρι κάποια στιγμή να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο μιλάμε στον εαυτό μας.

Το πρώτο λεπτό θα το περνούσα χωρίς κινητό.

Θα άφηνα για λίγο τον έξω κόσμο να περιμένει. Πριν δω ποιος μου έστειλε μήνυμα, τι ανέβασε κάποιος, ποιος ταξιδεύει, ποιος φαίνεται τέλειος και ποιος έχει άποψη για τη ζωή μου, θα έδινα στον εαυτό μου ένα λεπτό χωρίς καμία ξένη φωνή.

Τα επόμενα δύο θα τα περνούσα μπροστά στον καθρέφτη — αλλά διαφορετικά.

Όχι ψάχνοντας τι πρέπει να διορθώσω, όπως συνήθιζα να κάνω. Έχουμε εκπαιδευτεί να στεκόμαστε μπροστά στον καθρέφτη σαν να κάνουμε έλεγχο ποιότητας στον εαυτό μας. Η ρυτίδα. Τα κιλά. Το δέρμα. Τα μαλλιά. Η ουλή. Αυτό που άλλαξε. Αυτό που δεν είναι όπως θα ήθελες.

Θα προσπαθούσα, αντί γι’ αυτό, να κοιτάξω ολόκληρο τον άνθρωπο απέναντί μου. Και να του πω κάτι καλό. Όχι απαραίτητα «είσαι πανέμορφη». Υπάρχουν ημέρες που μπορεί να μην το νιώθεις και δεν χρειάζεται να λες στον εαυτό σου πράγματα που δεν πιστεύεις.

Μπορείς όμως να πεις:
«Είμαι περήφανη για σένα».
«Τα πήγες καλά σήμερα».
«Το σώμα σου σε έφερε μέχρι εδώ».

Για μένα αυτή η αλλαγή υπήρξε σημαντική. Να σταματήσω σταδιακά να κοιτάζω τον καθρέφτη μόνο για να εντοπίσω όσα έχασα και να αρχίσω να βλέπω και όσα υπάρχουν ακόμα.

3 λεπτά θα τα αφιέρωνα στη φροντίδα.

Μια κρέμα που αγαπώ. Ένα serum. Ένα άρωμα. Λίγο μασάζ στο πρόσωπο ή στο σώμα. Να χτενίσω τα μαλλιά μου, να βάλω μουσική.

Όχι για να γίνω πιο όμορφη. Αυτή η διαφορά για μένα είναι τεράστια.

Δεν περιποιούμαι τον εαυτό μου, επειδή δεν είναι αρκετός. Τον περιποιούμαι επειδή είναι δικός μου. Η αυτοφροντίδα δεν χρειάζεται να είναι διόρθωση. Μπορεί να είναι τρυφερότητα.

2 λεπτά θα τα έδινα στο σώμα μου.

Να ανοίξω ένα παράθυρο και να πάρω μερικές βαθιές ανάσες. Να τεντωθώ. Να περπατήσω λίγο. Να βγω στο μπαλκόνι και να νιώσω τον ήλιο.

Να θυμηθώ για λίγο ότι το σώμα δεν υπάρχει μόνο για να το θαυμάζουμε. Υπάρχει για να ζούμε μέσα από αυτό. Με αυτό αγκαλιάζουμε. Ταξιδεύουμε. Κολυμπάμε. Χορεύουμε. Αγαπάμε. Γελάμε. Φεύγουμε, επιστρέφουμε, ζούμε.

Και αυτό αλλάζει πολύ τη σχέση με ένα σώμα όταν σταματάς να το αντιμετωπίζεις αποκλειστικά ως εικόνα.

Και τα τελευταία 2 λεπτά θα αναρωτιόμουν: «Τι χρειάζομαι σήμερα;»

Όχι τι πρέπει να κάνω. Τι χρειάζομαι.

Μπορεί η απάντηση να είναι ξεκούραση. Μπορεί να είναι μια φίλη. Μια βόλτα. Λίγη ησυχία. Να πω ένα «όχι». Να κλείσω ένα εισιτήριο. Να κοιμηθώ νωρίτερα. Να απομακρυνθώ για μία ημέρα από τα social.

Συχνά είμαστε τόσο απασχολημένοι ακούγοντας τι χρειάζονται όλοι από εμάς, που ξεχνάμε να κάνουμε την ίδια ερώτηση στον εαυτό μας.

Και κάπως έτσι θα είχαν περάσει τα 10 λεπτά. Δεν θα είχα αλλάξει τον κόσμο, ούτε θα είχα λύσει όλα μου τα προβλήματα. Δεν θα είχα εξαφανίσει τις ανασφάλειές μου. Και σίγουρα δεν θα αγαπούσα ξαφνικά κάθε εκατοστό του εαυτού μου.

Αλλά ίσως να είχα κάνει κάτι σημαντικότερο: θα είχα σταθεί για 10 λεπτά στο πλευρό μου.

Η σχέση με τον εαυτό μας χτίζεται στον τρόπο που του μιλάμε όταν κανείς δεν ακούει. Στο πώς τον κοιτάζουμε στον καθρέφτη. Στο αν τον φροντίζουμε μόνο όταν είναι «στα καλύτερά του» ή και όταν περνάει δύσκολα.

Αυτή είναι μια από τις πιο πρακτικές εκδοχές του Beautiful Inside Out.

Δεν χρειάζεται κάθε μέρα να αισθάνεσαι όμορφη, ούτε κάθε μέρα να είσαι δυνατή. Δεν χρειάζεται καν κάθε μέρα να αγαπάς όλα όσα βλέπεις στον καθρέφτη.

Αρκεί να μη γίνεσαι εσύ ο άνθρωπος που σε πληγώνει περισσότερο.

10 λεπτά δεν μπορούν να αλλάξουν τη ζωή σου από τη μια μέρα στην άλλη. Μπορούν όμως να αλλάξουν λίγο τον τρόπο που σου φέρεσαι.

Και αν το κάνεις κάθε μέρα, στο τέλος του χρόνου θα έχεις περάσει περισσότερες από 60 ώρες φροντίζοντας συνειδητά τον άνθρωπο με τον οποίο θα περάσεις ολόκληρη τη ζωή σου.

Εσένα.

Γράφω για όσα ομορφαίνουν έναν άνθρωπο από μέσα προς τα έξω. Για όσα μας πληγώνουν, μας διδάσκουν και τελικά μας βοηθούν να αγαπήσουμε πιο σωστά τον εαυτό μας και τους άλλους. ✨ Ό,τι είναι αληθινό αφήνει πάντα φως πίσω του.