Είμαι η μόνη που περίμενε πώς και πώς να έρθει ο Σεπτέμβρης;

Καλημέρα φίλες μου.

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες αρχίζω να ακούω γύρω μου το ίδιο πράγμα: «Πω πω, τελείωσε το καλοκαίρι».

Και ενώ καταλαβαίνω απόλυτα τη μικρή μελαγχολία που φέρνει μαζί του ο Σεπτέμβρης, εγώ έχω να κάνω μια εξομολόγηση.

Δεν μου αρέσει και τόσο πολύ το καλοκαίρι!

Να το πω τώρα που τελείωσε και δεν μπορεί να μου πει κανένας τίποτα.

Είμαι άνθρωπος του χειμώνα. Ανυπομονώ να κρυώσει ο καιρός, να αρχίσουν τα πρώτα μπουφάν, να σκοτεινιάζει νωρίτερα και, φυσικά, να πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Αγαπώ το φθινόπωρο, τα χρώματά του, την αίσθηση ότι κάτι αλλάζει και όλη αυτή την περίοδο που μας οδηγεί σιγά σιγά προς τον χειμώνα! Φανατική σας λέω…

Υπάρχουν δύο πολύ συγκεκριμένες στιγμές κάθε χρόνο που σκέφτομαι «ωραία, τώρα μπήκαμε σε σωστό δρόμο».

Η πρώτη είναι όταν σταματάω να παραγγέλνω κρύο καφέ και πιάνω στα χέρια μου τον πρώτο ζεστό.

Η δεύτερη είναι όταν ανοίγω την ντουλάπα μου και τα χρώματα αρχίζουν να εξαφανίζονται. Μονόχρωμα, γήινα, μαύρα, καφέ, μπεζ. Επιτέλους ξανά ο εαυτός μου.

Από το καλοκαίρι υπάρχει βασικά μόνο ένα πράγμα που μου λείπει πραγματικά: το ότι δεν αγχώνομαι για το τι ώρα θα κοιμηθώ και τι ώρα πρέπει να ξυπνήσω την επόμενη ημέρα. Αυτή την ανεμελιά, ναι, θα ήθελα πολύ να την κρατήσω και τον Νοέμβριο. Δυστυχώς, κανείς δεν έχει βρει ακόμη τον τρόπο… αλλά μεταξύ μας δεν έγινε και τίποτα!

Παρόλα αυτά, ο Σεπτέμβρης έχει μια μικρή μελαγχολία ακόμα και για εμένα.

Γιατί κάθε τέλος, ακόμα κι όταν ανυπομονείς γι’ αυτό που έρχεται μετά, σε κάνει να κοιτάξεις λίγο πίσω.

Και ειδικά φέτος έχω πολλά να κοιτάξω.

Αυτό το καλοκαίρι ήταν ένα από τα ωραιότερα που έχω ζήσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Δεν έχω τίποτα που θέλω να αφήσω πίσω του. Το αντίθετο. Θέλω να κρατήσω τα πάντα. Και ξέρω ότι θα είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που μέσα στον χειμώνα θα ανοίγουν τις φωτογραφίες στο κινητό και θα τις κοιτάζουν ξανά και ξανά.

Κυρίως γιατί αυτό το καλοκαίρι ανακάλυψα κάτι καινούριο.

Ότι οι διακοπές με το παιδί σου αλλάζουν εντελώς όταν μεγαλώνει λίγο.

Κάποια στιγμή, σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις, εκείνο το μικρό παιδάκι που είχες συνέχεια τον νου σου πού βρίσκεται, τι κάνει, αν έφαγε, αν νυστάζει, αν κουράστηκε, αρχίζει να γίνεται και η καλύτερή σου παρέα.

Και φέτος με τη Σοφία πέρασα καταπληκτικά.

Μιλήσαμε, γελάσαμε, κάναμε πράγματα μαζί και ένιωσα για πρώτη φορά τόσο έντονα αυτή τη μετάβαση. Είναι ακόμα το μικρό μου παιδάκι, αλλά ταυτόχρονα αρχίζει να γίνεται ένας ολόκληρος μικρός άνθρωπος με τον οποίο πραγματικά χαίρεσαι να περνάς χρόνο.

Και τώρα αυτός ο μικρός άνθρωπος ξεκινάει Α’ Δημοτικού.

Περιέργως, δεν με πιάνει καθόλου το «αχ, πότε μεγάλωσε;».

Μου αρέσει που μεγαλώνει.

Μου αρέσει πολύ.

Μεγαλώνει ωραία και ανυπομονώ να δω όλα όσα έρχονται.

Ελπίζω βέβαια να ανυπομονεί και εκείνη για το Δημοτικό όσο εγώ, αν και έχω φροντίσει γι’ αυτό. Εδώ και περίπου 3 μήνες τής κάνω καθημερινό manifestation για το πόσο φανταστικό είναι το Δημοτικό, οπότε αν απογοητευτεί τις πρώτες εβδομάδες θα φέρω κι εγώ κάποια ευθύνη για το overpromising.

Και κάπως έτσι με βρίσκει ο φετινός Σεπτέμβρης.

Καμία σχέση με τον περσινό.

Με τεράστιες αλλαγές να συμβαίνουν στη ζωή μου, με ένα παιδί που ξεκινάει ένα εντελώς καινούριο κεφάλαιο και με εμένα να αισθάνομαι ότι ξεκινάει μια νέα σεζόν.

Δεν θα την πω «νέα χρονιά», γιατί για εμένα η πραγματική Πρωτοχρονιά δεν ήταν ποτέ η 1η Ιανουαρίου.

Η πραγματική Πρωτοχρονιά μας είναι τα γενέθλιά μας.

Εκεί αλλάζει ο δικός μας χρόνος.

Ο Σεπτέμβρης όμως είναι κάτι άλλο. Είναι restart. Ξαναμπαίνουν τα προγράμματα, επιστρέφουμε στις δουλειές μας, ανοίγουν τα σχολεία, κάνουμε σχέδια και αρχίζουμε πάλι να κοιτάζουμε λίγο περισσότερο μπροστά.

Και ίσως γι’ αυτό η μελαγχολία του μου αρέσει.

Δεν είναι θλίψη.

Είναι λίγο «τι ωραία που ήταν» μαζί με ένα πολύ μεγαλύτερο «για να δούμε τώρα τι ωραίο έρχεται».

Οπότε, ναι. Θα συνεχίσω να κοιτάζω τις φωτογραφίες από ένα υπέροχο καλοκαίρι, θα προσπαθήσω να μη με πιάνει άγχος κάθε βράδυ για το τι ώρα πρέπει να κοιμηθώ και ταυτόχρονα θα περιμένω με χαρά όλα όσα έρχονται.

Και φυσικά τον πρώτο πραγματικά κρύο καιρό.

Γιατί κάθε Σεπτέμβρη συνειδητοποιώ ξανά το ίδιο πράγμα:

Είμαι παιδί του χειμώνα!