Η άνευ όρων αγάπη δεν είναι πάντα αυτονόητη

…αυτή που σε κάνει βράχο για κάθε μανιασμένο κύμα που μπορεί να φέρει η ζωή. Δεν είναι αυτονόητη όσο κι αν θα ήθελα να πιστεύω το αντίθετο.

Η τραγική απώλεια της Γωγώς Μαστροκώστα μας θύμισε πώς είναι ένας πραγματικός άντρας σε καιρούς που δυστυχώς η ανδροσύνη φθίνει σε όλα τα επίπεδα. Όχι, δεν το λέω φεμινιστικά. Το λέω ειλικρινώς. Και το εννοώ.

Ανάμεσα σε γυναικοκτονίες, σε καθημερινή κακοποίηση, σωματική και ψυχική, σε βιασμούς, σε υποτίμηση και κακομεταχείριση εις βάρος γυναικών, υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις που μας θυμίζουν τι σημαίνει πραγματική αγάπη. Άνδρες που πραγματικά νοιάζονται, που αγαπούν και το δείχνουν με όλους τους τρόπους.

Όχι, δεν λέω ότι όλοι οι άνδρες είναι υποχρεωμένοι να αγαπούν. Αυτό ή το νιώθεις ή απλά δεν υπάρχει. Κανένας δεν μπορεί να σ’ το εκβιάσει. Κι όταν σου φεύγει είναι τίμιο να φεύγεις κι εσύ από την ίδια τη σχέση.

Λέω όμως, πως υπάρχουν κι αυτοί οι άντρες που δεν είναι σύζυγοι μόνο στα χαρτιά και στο συζυγικό κρεβάτι. Που δεν είναι σύντροφοι μόνο για τα μάτια του κόσμου. Υπάρχουν σύντροφοι ζωής, που δεν μοιάζουν με τους άλλους. Που αποδεικνύουν την αγάπη τους με πράξεις και όχι με λόγια. Που δεν μοιράζουν τους λογαριασμούς στη μέση. Όχι επειδή είναι πλούσιοι. Αλλά, γιατί είναι άντρες και θέλουν να προσφέρουν τον κόσμο ολόκληρο σε αυτήν που αγαπούν. Χωρίς αντάλλαγμα.

Σύντροφοι που μένουν δυο βήματα πίσω, όχι γιατί είναι αδύναμοι αλλά γιατί θέλουν να βλέπουν με υπερηφάνεια τη γυναίκα τους να προπορεύεται. Σύντροφοι που στέκονται βράχοι δίπλα στην αγάπη τους, σε κάθε της ανάγκη, σε κάθε της εμπόδιο, σε κάθε της αδύναμη στιγμή.

Αυτά είναι τα απλά και τα εύκολα. Ή έτσι θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον.

Τι γίνεται όμως όταν κάτι πραγματικά κακό χτυπάει την πόρτα;

Σε μία απειλητική για τη ζωή ασθένεια, οι ισορροπίες αλλάζουν. Όλοι πονούν βουβά και όλοι προσπαθούν να βοηθήσουν. Δυστυχώς όμως υπάρχουν και οι λιγόψυχοι άνθρωποι που είτε δεν θέλουν, είτε δεν μπορούν να κουβαλήσουν το «βάρος». Γιατί δυστυχώς ως «βάρος» κάποιοι το αντιλαμβάνονται. Όχι ως μία δοκιμασία που οφείλουν οι άνθρωποι που αγαπιούνται να την περάσουν μαζί.

Η Γωγώ, μέσα στην απόλυτη ατυχία της, ήταν μια απολύτως τυχερή γυναίκα που είχε ως στήριγμα τον Τραϊανό.

Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι ο Τραϊανός έκανε το αυτονόητο. Αυτό, δηλαδή, που θα έπρεπε να κάνει κάθε άντρας για τη γυναίκα που αγαπά. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι έτσι πάντα τα πράγματα. Και δεν το λέω για να αμφισβητήσω την αγάπη κανενός. Έχω δει όμως «αγάπες» να ξεφτίζουν στο πέρασμα του χρόνου. «Αγάπες» που δεν στάθηκαν αντάξιες των περιστάσεων. «Αγάπες» που υποσχέθηκαν πολλά αλλά έπραξαν λίγα.

Πριν λίγες ώρες έκλαιγα από συγκίνηση καθώς άκουγα τον επικήδειο του Τραϊανού. Είναι λίγες οι φορές που έχω συγκινηθεί τόσο βαθιά αναγνωρίζοντας την άνευ όρων αγάπη ενός ανθρώπου για έναν άλλον, που δεν είναι το παιδί του. Γιατί στη δική μου συνείδηση δεν υπάρχει πιο μεγάλη και ανεπιτήδευτη αγάπη από αυτή της μάνας για το παιδί της.

Έχω κλάψει για συγκλονιστικούς κινηματογραφικούς έρωτες. Οπως αυτόν του Noah για την Allie στο Νotebook. Ή του Σπύρου Μαλταμπέ για την Όρσα που πέθανε κυριολεκτικά από θλίψη στη Μικρά Αγγλία. Ή του Γιάννη Σμαραγδή για την Ελένη του…

Σήμερα όμως ο Τραϊανός ξεπέρασε τον εαυτό του και τα κινηματογραφικά σενάρια.

«Αγάπη μου, άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα, μη φοβάσαι, θα πάρω μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε και θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε σε ωκεανό. Αλλά και πάλι σου είπα, μην φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου, εσύ μόνο κολύμπα και το έκανες. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο σε έχασα από δίπλα μου. Ξεκουράσου αγάπη μου…».

Αυτό το «έπαιρνα ανάσες για να βουτήξουμε» και το «ξεκουράσου αγάπη μου», ακούμπησαν πολύ ευαίσθητες χορδές της ψυχής μου. «Εγώ και για τους δυο μας». Και «ξεκουράσου ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι σε χάνω». Και τώρα που το γράφω, πάλι συγκινούμαι.

Έχοντας ως δεδομένο το πόσο διακριτικός άνθρωπος ήταν σε όλη τη διάρκεια της ζωής του μέχρι σήμερα ο Τραϊανός Δέλλας -άλλωστε αντίστοιχες αναφορές είχε κάνει και η Γωγώ Μαστροκώστα σε συνεντεύξεις της για τον άνθρωπό της- καθώς τον άκουγα να μιλάει για τη Γωγώ του που έφυγε τόσο απροσδόκητα από τη ζωή, σκεφτόμουν πως αυτά που έλεγε δεν ήταν απλώς λέξεις. Ήταν κάθε κύτταρο του σώματός του που έβγαινε από το στόμα του. Δεν ήταν λέξεις. Ήταν κομμάτια ψυχής.

Σήμερα δεν έφυγε μόνο η Γωγώ. Έφυγε και το μεγαλύτερο κομμάτι του Άντρα που την αγάπησε τόσο μοναδικά.

Παράδειγμα προς μίμηση, ή αλλιώς σπάνια τύχη να τη συναντήσεις σε αυτήν την απρόβλεπτη ζωή.

Καλό ταξίδι Γωγώ. Αγαπήθηκες πολύ.