«Τι θα πει ο κόσμος» 

«Τι θα πει ο κόσμος» 


Γεια! Ακόμη μια φορά στο αεροπλάνο κάπως έτσι: 

Η Ελένη Βουλγαράκη στο αεροπλάνο

Και λίγο πριν από την απογείωση έπεσα πάνω σε αυτό το quote στο Instagram: 

quote

Μια από τις μεγαλύτερες «φυλακές» στην οποία ζούμε οι άνθρωποι είναι ο φόβος τού τι σκέφτονται οι άλλοι για έμας. Το γνωστό σε όλους, τι θα πει ο κόσμος…

Αμέτρητες οι φορές που έκανα πίσω σε κάτι που ήθελα πραγματικά γιατί σκέφτηκα… ναι, αλλά τι θα πει ο κόσμος. 

Και είναι τόσο αστείο, γιατί, στην πραγματικότητα, ποιος είναι αυτός ο κόσμος που φοβόμαστε τόσο μην μας κρίνει; 

Το πιο ύπουλο κομμάτι είναι ότι αυτή η φυλακή μοιάζει «ασφαλής». Σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι αν προσέχεις αρκετά, αν είσαι «σωστός», αν δεν ρισκάρεις, δεν θα εκτεθείς. Δεν θα πληγωθείς. Δεν θα σχολιαστείς.

Αλλά το τίμημα είναι τεράστιο: χάνεις εσένα.

Χάνεις τον αυθορμητισμό σου, τις επιλογές που θα έκανες αν δεν φοβόσουν, φτάνεις στο σημείο να μην ζεις τη ζωή σου — παίζεις έναν ρόλο μέσα σε αυτή.

Και η αλήθεια είναι μία: οι άνθρωποι θα μιλήσουν έτσι κι αλλιώς.

Είτε προσπαθείς να τους ικανοποιήσεις είτε όχι. Είτε είσαι «τέλειος» είτε απλά ο εαυτός σου. Η γνώμη των άλλων δεν είναι κάτι που μπορείς να ελέγξεις.

Μέσα μου, όμως, όσες φορές δίστασα, έγραψε το «καθορίζουν τη ζωή μου άνθρωποι που δεν ζουν τη ζωή μου, πιθανόν δεν με αγαπούν/συμπαθούν καν».

Και εκεί ταρακουνήθηκα…

Μεγάλωσα αρκετά, κυρίως ψυχικά, για να καταλάβω καλά ότι πρέπει να φύγω από αυτήν τη φυλακή. 

Κατάλοιπο της μικρής κοινωνίας που μεγάλωσα; 

Ποιος να ξέρει; 

Πάντως, ο στόχος, όσο περνούν τα χρόνια, είναι να ζω με απόλυτη ελευθερία. Να παίρνω αποφάσεις για τη ζωή μου που θα με κάνουν ευτυχισμένη.

Και μεγαλώνοντας, θαυμάζω τους ανθρώπους που καταλαβαίνω ότι ζουν τη ζωή που θέλουν οι ίδιοι, όχι τη ζωή που τους επέβαλαν. Δεν συμβιβάστηκαν. Δεν φοβήθηκαν. Τους θαυμάζω γιατί είναι ελεύθεροι!!!

Να κάνετε και να κάνουμε όλοι αυτό που αγαπάμε και να πηγαίνουμε εκεί που χτυπάει η καρδιά μας δυνατότερα. ΟΛΟΙ θα πουν. Και όλοι θα κρίνουν. Ο καθένας εξ ιδίων, σύμφωνα με τα δικά του βιώματα και το δικό του point of view. Πόσο υποκειμενικό κριτήριο…

Όμως, υπόλογοι για τη ζωή μας στο τέλος θα είμαστε εμείς και θα είναι πολύ ωραίο στο τέλος της διαδρομής να πούμε για τους εαυτούς μας «μπράβο που έζησα τη ζωή που ήθελα και έκανα τις επιλογές που ήθελε πραγματικα η ψυχή μου»! 

Απαλλαγμένοι από τους «φορεμένους» φόβους.

Γιατί η ελευθερία ξεκινάει τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι εδώ για να είσαι αρεστός σε όλους. 

Και είναι οκ!! 💋