Οι ταμπέλες που μας βάζουν και εκείνες που τελικά φοράμε μόνοι μας

Άκουσα πριν λίγες μέρες το podcast του Άρη Δημοκίδη στη LIFO, «Η σκληρή αλήθεια για τον Θέμο Αναστασιάδη». Μια έρευνα που πραγματικά με καθήλωσε. Όχι γιατί έμαθα πράγματα που δεν ήξερα – κάποια από αυτά τα έζησα από πολύ κοντά. Αλλά γιατί μου θύμισε πόσο σημαντική είναι η δημοσιογραφία όταν γίνεται με επιμονή, τεκμηρίωση και σεβασμό στην αλήθεια.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, πέρασα 10 χρόνια δουλεύοντας δίπλα στον Θέμο Αναστασιάδη, γράφοντας στο Πρώτο Θέμα. Ήταν μια περίοδος που με διαμόρφωσε επαγγελματικά. Έζησα από κοντά έναν άνθρωπο χαρισματικό, ευφυή, αντιφατικό, αμφιλεγόμενο. Έναν άνθρωπο που δεν χωρούσε εύκολα σε μία μόνο περιγραφή. Ίσως γι’ αυτό και τόσα χρόνια μετά εξακολουθεί να προκαλεί τόσο έντονες συζητήσεις.

Ακούγοντας όμως το podcast, δεν έμεινα μόνο στον Θέμο. Έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται εμένα. Το ξεκίνημά μου, τη διαδρομή μου, το σήμερα.

Πόσο περίεργες είναι οι διαδρομές της ζωής. Ξεκίνησα ως δημοσιογράφος σε εφημερίδα, σε ένα περιβάλλον όπου η είδηση είχε άλλους χρόνους, άλλους κανόνες, άλλη βαρύτητα. Σήμερα βρίσκομαι κυρίως στην τηλεόραση, σε ψυχαγωγικές εκπομπές που σχολιάζουν την επικαιρότητα, τη showbiz, τις ανθρώπινες ιστορίες. Κάποιοι θα το πουν infotainment, κάποιοι «κίτρινη» δημοσιογραφία. Άλλοι θα πουν ότι είναι απλώς αυτό που ζητά πλέον το κοινό.

Και τότε γεννήθηκε μέσα μου ένα ερώτημα.

Άλλαξα εγώ; Ή άλλαξε η εποχή; Όντως πεθαίνει η τηλεόραση; Όντως φέτος περισσότερο από ποτέ είναι πιθανό εγώ και τόσοι άλλοι έμπειροι και αξιόλογοι δημοσιογράφοι θα δυσκολευτούν να βρουν δουλειά σε αυτό το μέσο που τόσο αγαπήσαμε;

Γιατί είναι εύκολο να κολλήσεις μια ταμπέλα σε κάποιον. «Σοβαρός δημοσιογράφος». «Τηλεοπτικό πρόσωπο». «Κουτσομπολιό». «Ενημέρωση». Σαν να είναι όλα αυστηρά διαχωρισμένα. Είναι όμως έτσι;

Η τηλεόραση σήμερα δεν είναι η τηλεόραση που γνώρισα όταν ξεκινούσα. Τα social media άλλαξαν τους ρυθμούς. Τα sites άλλαξαν την έννοια και την ταχύτητα της είδησης. Η πληροφορία τρέχει τόσο γρήγορα, που συχνά η ανάλυση μένει πίσω. Οι εκπομπές έγιναν υβρίδια. Λίγη ενημέρωση, λίγη ψυχαγωγία, λίγο lifestyle, λίγο κοινωνικό ρεπορτάζ. Και μέσα σε όλο αυτό προσπαθούν να επιβιώσουν δημοσιογράφοι, παρουσιαστές και μέσα ενημέρωσης.

Άραγε, φταίνε οι άνθρωποι; Ή προσαρμόζονται στο μέσο; Και μήπως το ίδιο κάνουμε όλοι μας;
Δεν έχω τις απαντήσεις. Μόνο μια θλίψη αισθάνομαι που δεν μπορώ να την αιτιολογήσω με επιχειρήματα.

Ξέρω όμως ότι βλέποντας τη δουλειά του Άρη Δημοκίδη ένιωσα ξανά εκείνη τη χαρά που σου δίνει μια καλοδουλεμένη δημοσιογραφική έρευνα. Εκείνη που σε κάνει να θυμάσαι γιατί κάποτε επέλεξες αυτό το επάγγελμα.

Και ταυτόχρονα δεν μπορώ να αρνηθώ ότι αγαπώ και την τηλεόραση. Γιατί κι αυτή έχει τη δική της αλήθεια. Τη δική της δυσκολία. Τη δική της αξία όταν γίνεται σωστά.

Ίσως τελικά το πρόβλημα να μην είναι οι ταμπέλες.

Ίσως το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές πιστεύουμε ότι ένας άνθρωπος πρέπει να χωράει μόνο σε μία από αυτές.

Εγώ εξακολουθώ να αισθάνομαι δημοσιογράφος. Απλώς η διαδρομή μου με οδήγησε σε διαφορετικά μέσα, σε διαφορετικούς ρόλους, σε διαφορετικές απαιτήσεις. Και ίσως αυτό να είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο.

Γιατί αλλάζει η τηλεόραση.

Αλλάζει η δημοσιογραφία.

Αλλάζει το κοινό.

Και, ναι, αλλάζουμε κι εμείς.

Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι να μένουμε ίδιοι.

Είναι να μη χάνουμε ποτέ τον λόγο για τον οποίο ξεκινήσαμε.