Ο κανόνας των 60-30-10 στα χρώματα για να απογειώσεις τη διακόσμηση του σπιτιού

Ο κανόνας των 60-30-10 στα χρώματα για να απογειώσεις τη διακόσμηση του σπιτιού
Φωτογραφίες: Unsplash


Έχεις ποτέ μπει σε έναν χώρο και ένιωσες ότι όλα δείχνουν αρμονικά χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις ακριβώς το γιατί; Συχνά δεν είναι θέμα επίπλων, budget ή διακοσμητικών. Είναι θέμα ισορροπίας. Και μία από τις πιο γνωστές αρχές που χρησιμοποιούμε εμείς  οι διακοσμητές για να πετύχουμε  αυτήν την ισορροπία είναι ο κανόνας των 60-30-10.

Παρότι ακούγεται τεχνικός, στην πραγματικότητα είναι ένας πολύ απλός τρόπος να συνδυάζουμε χρώματα χωρίς ο χώρος να δείχνει ούτε μονότονος ούτε χαοτικός. Πίσω από κάθε αρμονικό χώρο κρύβεται συνήθως ένας απλός κανόνας: 60% βάση, 30% βάθος και 10% χαρακτήρας.

1) Το 60% είναι η βάση

Το βασικό χρώμα είναι αυτό που βλέπουμε περισσότερο μέσα στον χώρο. Συνήθως αφορά τους τοίχους, τα μεγάλα χαλιά, τις κουρτίνες ή τα μεγαλύτερα έπιπλα. Σε ένα ήρεμο σαλόνι, αυτό μπορεί να είναι ένα ζεστό λευκό, ένα απαλό μπεζ ή ένα γκριζομπέζ.

Ο στόχος δεν είναι να τραβήξει την προσοχή. Είναι να δημιουργήσει το φόντο πάνω στο οποίο θα χτιστεί όλος ο χώρος. Γι’ αυτό οι διακοσμητές συχνά επιλέγουν ουδέτερες αποχρώσεις για το μεγαλύτερο ποσοστό ενός δωματίου.

Το 60% ενός χώρου αποτελεί τη βάση του. Συνήθως, πρόκειται για ουδέτερες αποχρώσεις που δημιουργούν ηρεμία και επιτρέπουν στα υπόλοιπα στοιχεία να ξεχωρίσουν.

2) Το 30% δίνει βάθος

Εδώ αρχίζει να αποκτά ενδιαφέρον ο χώρος. Το δευτερεύον χρώμα εμφανίζεται συνήθως σε καναπέδες, πολυθρόνες, χαλιά, βιβλιοθήκες ή μεγαλύτερα διακοσμητικά στοιχεία.

Αν η βάση είναι μπεζ, το 30% μπορεί να είναι ένα λαδί, ένα βαθύ μπλε, ένα ζεστό καφέ ή μία τερακότα απόχρωση. Aυτό το χρώμα δημιουργεί αντίθεση αλλά παραμένει αρκετά ήρεμο ώστε να μη μονοπωλεί το βλέμμα.

Είναι το στοιχείο που δίνει προσωπικότητα χωρίς να κουράζει. Το δευτερεύον χρώμα είναι αυτό που δίνει χαρακτήρα και βάθος στον χώρο χωρίς να κυριαρχεί.

Το 30% είναι το βάθος. Είναι το δευτερεύον χρώμα, το οποίο δίνει βάθος στον χώρο. Δεν πρωταγωνιστεί, αλλά χωρίς αυτό η σύνθεση θα έμοιαζε επίπεδη.

3) Το 10% κάνει τη διαφορά

Αυτό είναι το μικρότερο ποσοστό, αλλά συχνά το πιο σημαντικό. Είναι το χρώμα που τραβά το βλέμμα. Μπορεί να εμφανιστεί σε μαξιλάρια, έργα τέχνης, βάζα, βιβλία ή μικρά διακοσμητικά αντικείμενα. Δεν χρειάζεται να καλύπτει μεγάλες επιφάνειες. Αρκεί να δημιουργεί ένα σημείο ενδιαφέροντος μέσα στον χώρο.

Η τερακότα, το βαθύ πράσινο, το μαύρο ή ακόμη και μία έντονη ώχρα μπορούν να λειτουργήσουν εξαιρετικά ως χρώματα έμφασης. Το 10% είναι η πινελιά που τραβά το βλέμμα. Δεν χρειάζεται να είναι πολύ. Χρειάζεται απλώς να υπάρχει.

Το 10% είναι η προσωπικότητα. Είναι ο χαρακτήρας. Είναι η πινελιά. Δεν είναι το χρώμα που βλέπεις περισσότερο. Είναι το χρώμα που θυμάσαι περισσότερο. 

4) Όταν τα τρία ποσοστά συνεργάζονται

Η πραγματική δύναμη του κανόνα φαίνεται όταν τα 3 επίπεδα λειτουργούν μαζί. Η ουδέτερη βάση δημιουργεί ηρεμία. Το δευτερεύον χρώμα προσθέτει βάθος. Και το χρώμα έμφασης δίνει ζωή.

Όταν αυτά τα 3 στοιχεία βρίσκονται σε ισορροπία, ο χώρος δείχνει ολοκληρωμένος χωρίς να φαίνεται υπερβολικά μελετημένος.

Σε αυτήν τη σύνθεση, το λευκό και οι ουδέτεροι τόνοι αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό του χώρου, τα φυσικά ξύλα και οι γήινες αποχρώσεις προσθέτουν βάθος, ενώ οι τερακότα λεπτομέρειες λειτουργούν ως το στοιχείο που τραβά διακριτικά το βλέμμα.

5) Ο κανόνας δεν είναι μαθηματικά

Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη παρεξήγηση. Δεν χρειάζεται να υπολογίζεις ποσοστά. Ο κανόνας των 60-30-10 δεν είναι μια αυστηρή εξίσωση. Είναι ένας οδηγός. Ένας τρόπος να καταλάβεις αν ένα χρώμα κυριαρχεί υπερβολικά ή αν λείπει εντελώς η αντίθεση. Αν ένας χώρος σου φαίνεται επίπεδος, συνήθως λείπει το 10%.

Αν σου φαίνεται κουραστικός, πιθανότατα υπάρχουν πολλά διαφορετικά χρώματα που διεκδικούν την ίδια προσοχή.

Η διακόσμηση δεν είναι μόνο θέμα χρωμάτων. Είναι θέμα ισορροπίας.

Και ο κανόνας των 60-30-10 παραμένει ένας από τους πιο απλούς και αποτελεσματικούς τρόπους για να δημιουργήσουμε χώρους που δείχνουν αρμονικοί χωρίς να είναι προβλέψιμοι.

Γιατί τελικά, τα πιο όμορφα σπίτια δεν είναι εκείνα που έχουν τα περισσότερα χρώματα. Είναι εκείνα που ξέρουν πώς να τα χρησιμοποιούν.

Όταν κάθε χρώμα έχει τον δικό του ρόλο, ο χώρος αποκτά ισορροπία χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε.

Στο τέλος της ημέρας, το σπίτι μας δεν το θυμόμαστε για το χρώμα του καναπέ ή για το βάζο πάνω στο τραπεζάκι. Το θυμόμαστε για την αίσθηση που μας αφήνει. Και αυτή η αίσθηση γεννιέται όταν υπάρχει ισορροπία. Όταν τίποτα δεν φωνάζει και τίποτα δεν λείπει. Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πραγματικό μυστικό της καλής διακόσμησης.