Οι άντρες έχουν 5 ώρες περισσότερo «me time» την εβδομάδα από ό,τι οι γυναίκες – Κορίτσια, πού ξοδεύουμε τον χρόνο μας;

Πόσες φορές σου έχει πει ο άντρας σου ότι θα πεταχτεί για έναν καφέ στο χέρι με τον κολλητό του, ενώ εσύ μένεις σπίτι για να… μαζέψεις τα πιάτα; Μπορεί να ακούγεται παρωχημένο. Και ίσως η πρώτη σκέψη να είναι: «Έλα τώρα, έχουν αλλάξει οι εποχές». Αλλά ας το σκεφτούμε λίγο καλύτερα. Πόσες φορές, με τη δική σου θέληση, έχεις πει «πήγαινε, θα τα μαζέψω εγώ», ενώ κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου περνάει η σκέψη: «Μακάρι να πήγαινα κι εγώ για καφέ».

Όχι επειδή δεν θέλεις να κάνεις τις δουλειές του σπιτιού. Όχι επειδή δεν αγαπάς την οικογένειά σου. Αλλά επειδή, πολύ συχνά, η δική σου ξεκούραση είναι αυτή που μπαίνει πρώτη στη λίστα με όσα μπορούν να περιμένουν. Και κάπως έτσι, εκείνος βρήκε μία ώρα για καφέ, ενώ εσύ βρήκες άλλη μία δουλειά να κάνεις.

Κι αν αυτό συμβαίνει πιο συχνά απ’ όσο θα θέλαμε να παραδεχτούμε, τα στοιχεία από το Ηνωμένο Βασίλειο μάλλον δεν προκαλούν και τόσο μεγάλη έκπληξη: οι άντρες έχουν κατά μέσο όρο 5 περισσότερες ώρες ελεύθερου χρόνου την εβδομάδα από τις γυναίκες, σύμφωνα με στοιχεία έρευνας του Office for National Statistics (ONS), τα οποία ανέδειξε πρόσφατα η Grazia. 5 ώρες… Κάθε εβδομάδα… 260 ώρες τον χρόνο… σχεδόν 11 ολόκληρες ημέρες.

Και κάπου εδώ αρχίζει η πραγματική συζήτηση: πού πηγαίνει όλος αυτός ο χρόνος των γυναικών;

Δεν είναι μόνο το πλύσιμο των πιάτων

Γιατί το θέμα δεν είναι μόνο ποιος θα βάλει το πλυντήριο ή ποιος θα σκουπίσει το σπίτι. Είναι όλο εκείνο το «αόρατο» mental load που συνοδεύει τη διαχείριση μιας οικογένειας. Ποιος θα κλείσει τον παιδίατρο; Ποιος θα θυμηθεί το ραντεβού στον οδοντίατρο; Ποιος θα αγοράσει το δώρο για το party; Ποιος θα απαντήσει στο μήνυμα του σχολείου; Ποιος θα σκεφτεί τι θα φάει η οικογένεια την Τετάρτη; Και φυσικά, ποιος θα τα θυμάται όλα;

Γιατί άλλο είναι να εκτελείς μια δουλειά κι άλλο να έχεις συνεχώς στο μυαλό σου ότι η δουλειά πρέπει να γίνει. Αυτό το φορτίο δεν τελειώνει όταν κλείνει ο υπολογιστής.

Κορίτσια, έρχεται Σεπτέμβριος…

Κι αν υπάρχει ένας μήνας που μπορεί να αποκαλύψει με brutal ειλικρίνεια ποιος κρατάει το οικογενειακό ημερολόγιο, αυτός είναι ο Σεπτέμβριος.

Σχολεία. Εγγραφές. Δραστηριότητες. Αγγλικά. Μπαλέτο. Ποδόσφαιρο. Ρούχα που ξαφνικά δεν κάνουν. Σχολικά είδη. Ιατρικές βεβαιώσεις. Ραντεβού. Μετακινήσεις. Ποιος θα πάει το παιδί και ποιος θα το πάρει. Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και η δουλειά. Και η ανάγκη να υπάρξει, έστω για λίγο, χρόνος για τον εαυτό σου.

Το ερώτημα είναι: ποιος κάθεται συνήθως να τα προγραμματίσει όλα αυτά; Ποιος ανοίγει το ημερολόγιο και αρχίζει να «κουμπώνει» δραστηριότητες, ώρες, μετακινήσεις και υποχρεώσεις; Και ποιος, όταν το πρόγραμμα γεμίσει, είναι πιο πιθανό να πει: «Δεν πειράζει, θα αφήσω το δικό μου για άλλη μέρα»;

Οι 5 ώρες δεν είναι πολυτέλεια

Το «me time» συχνά παρουσιάζεται σαν κάτι σχεδόν επιφανειακό: ένα μάθημα yoga, ένας καφές χωρίς παιδιά, μια βόλτα, γυμναστήριο, ένα βιβλίο, μια έξοδος με φίλες. Κι όμως, δεν είναι! Είναι χρόνος κατά τον οποίο δεν φροντίζεις κάποιον άλλο, δεν οργανώνεις κάτι για κάποιον άλλο και δεν σκέφτεσαι ποια υποχρέωση ακολουθεί. Κι ίσως εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της συζήτησης. Δεν αρκεί να υπάρχει θεωρητικά ελεύθερος χρόνος. Πρέπει και να προστατεύεται.

«Θα το κάνω αφού τελειώσω αυτό…»

Ένα από τα πιο ύπουλα πράγματα στον γυναικείο χρόνο είναι αυτή η φράση: «Θα το κάνω αφού τελειώσω αυτό». Αφού μαζέψεις τα πιάτα, αφού βάλεις τα ρούχα στο πλυντήριο, αφού, αφού, αφού… Μόνο που αυτά τα «αφού» δεν τελειώνουν ποτέ! Και κάπως έτσι, οι 5 ώρες που θα μπορούσαν να γίνουν γυμναστική, φίλες, χόμπι, ύπνος ή απλώς… τίποτα, εξαφανίζονται.

Γιατί εκείνος μπορεί να πάει για καφέ κι εσύ «θα τα καταφέρεις»;

Υπάρχει και κάτι ακόμη που αξίζει να ειπωθεί. Πολλές γυναίκες δεν περιμένουν καν να τους ζητήσει κάποιος να θυσιάσουν τον χρόνο τους. Το κάνουν μόνες τους. «Κάνε εσύ την προπόνησή σου, θα πάω εγώ τα παιδιά», «Βγες με τους φίλους σου, δεν πειράζει». Κι όλα αυτά μπορεί να λέγονται με απόλυτα καλή διάθεση.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η ίδια λογική γίνεται μόνιμο μοτίβο και ο χρόνος του ενός θεωρείται αυτονόητος, ενώ ο χρόνος του άλλου περισσευούμενος. Γιατί πόσες φορές μπορεί μια γυναίκα να πει «δεν πειράζει» μέχρι να αρχίσει πραγματικά να πειράζει;

Και τι θα μπορούσαν να γίνουν αυτές οι 5 ώρες;

5 ώρες την εβδομάδα είναι αρκετές για να αλλάξουν πολλά! Διάβασε ένα βιβλίο, ξεκίνα γυμναστική, ένα χόμπι, μάθε μια καινούργια γλώσσα ή ένα «me time» με φίλες. Ή, ακόμη καλύτερα, να μην κάνεις απολύτως τίποτα. Γιατί δεν χρειάζεται κάθε ελεύθερη ώρα να γίνει project αυτοβελτίωσης. Μερικές φορές χρειάζεται απλώς να νιώσεις… ελεύθερη!

Πρέπει να μοιραστεί και το «mental load»…

Η συζήτηση για την ισότητα στο σπίτι δεν μπορεί να τελειώνει στο «μοιράζουμε τις δουλειές 50-50». Χρειάζεται να μοιράζεται και η ευθύνη του να θυμάσαι, να προβλέπεις, να οργανώνεις και να προγραμματίζεις.

Και τώρα που ο Σεπτέμβριος πλησιάζει, ίσως αξίζει να μπουν στο οικογενειακό ημερολόγιο όχι μόνο οι δραστηριότητες των παιδιών. Να μπουν και οι δραστηριότητες των μαμάδων. Και αυτή τη φορά, να θεωρούνται εξίσου αδιαπραγμάτευτες!

Γιατί την επόμενη φορά που εκείνος θα πει «πετάγομαι για έναν καφέ», ίσως η σωστή ερώτηση να μην είναι «ποιος θα μαζέψει τα πιάτα;».

Ίσως να είναι: «Ωραία. Αύριο θα βγω εγώ για μπύρα».