Η Γωγώ Καρτσάνα μιλά για τη μητρότητα χωρίς φίλτρα & τη νέα της ταινία με πρωταγωνίστρια μια μητέρα
Για τη Γωγώ Καρτσάνα η μητρότητα είναι αστείρευτη αγάπη, είναι όμως και τεράστια ευθύνη, που περιλαμβάνει άγχη, φόβους, ενοχές και χίλιες δύο σκέψεις. Ως μαμά ενός αγοριού 5 ετών και ως καλλιτέχνης με ανησυχίες δεν γινόταν παρά να μετατρέψει όλα αυτά τα συναισθήματα σε δημιουργία, μέσα από την πρώτη της ταινία μικρού μήκους The Kid, μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία με πρωταγωνίστρια μία μητέρα.
Στο Muse μιλάει – με αφορμή τη γιορτή της μητέρας – για το πώς εμπνεύστηκε την πρώτη της ταινία και τι θέλει να αποκομίσει από αυτήν ο θεατής, αναφέρεται στις καθημερινές αγωνίες που έχει ως μαμά, στις πρώτες στιγμές της μητρότητας που δεν ήταν έτσι όπως τις περίμενε, ενώ αποκαλύπτει το νέο επαγγελματικό της βήμα – και όχι δεν έχει σχέση με την υποκριτική!
Γωγώ, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πώς προέκυψε η ιδέα να δημιουργήσεις τη δική σου ταινία μικρού μήκους; Είναι η πρώτη σου απόπειρα;
Ναι, είναι η πρώτη απόπειρα. Είναι μεγάλη ιστορία. Όλα ξεκίνησαν όταν είδα τη φωτογραφία ενός παιδιού που έφυγε από τη Σύρια με τους γονείς του για να σωθούν από τον πόλεμο. Η βάρκα που τους μετέφερε αναποδογύρισε και το παιδάκι πνίγηκε. Η εικόνα του στην ακτή έγινε viral και το μικρό αγοράκι αποτέλεσε σύμβολο για την προσφυγική κρίση. Παράλληλα, λίγο καιρό αργότερα, έπεσα πάνω σε ένα άρθρο που παρουσίαζε τον διάλογο ανάμεσα σε έναν ασθενή που ζούσε σε ψυχιατρείο και στον γιατρό του. Σε αυτό το απόσπασμα υπήρχαν ορισμένες ατάκες πολύ συγκινητικές. Οπότε, όλο αυτό ήθελα να το συνδυάσω και να το κάνω κάτι. Στην αρχή δεν βγήκε.
Μετά, όταν ήμουν έγκυος, κατά τη διάρκεια της καραντίνας, έκανα ένα μεταπτυχιακό στις θεατρικές σπουδές – δεν μπορούσα να κάθομαι άπραγη στο σπίτι – και είχε έρθει η ώρα για τη διπλωματική μου. Έτσι, σκέφτηκα να τα συνδυάσω όλα – το μεταπτυχιακό μου, τις σπουδές μου στο physical theater και τη μέθοδο Στράσμπεργκ στην υποκριτική. Οπότε, είπα ότι θα κάνω μια ταινία μικρού μήκους. Επεξεργάστηκα το κείμενο με τη βοήθεια μιας φίλης και τελικά καταλήξαμε να παρουσιάζουμε μία μάνα που έχασε το παιδί της, σε βόλτα στη θάλασσα.
Μίλησέ μου για την υπόθεση της ταινίας. Τι θα δει ο θεατής;
Θα δει μια μάνα που παλεύει με τις ενοχές της, γιατί είναι υπεύθυνη για τον χαμό του παιδιού της. Θα δει πώς αυτές οι ενοχές την καταστρέφουν, πώς η ίδια συμπεριφέρεται γιατί δεν μπορεί να δεχθεί αυτό που έχει συμβεί.
Υπήρχε κάποια σκηνή που να σε δυσκόλεψε συναισθηματικά;
Αυτό που ήταν δύσκολο είναι ότι έπρεπε να υποδυθώ μία μάνα που έχασε το παιδί της. Και μόνο που πλησίαζα σε αυτήν τη σκέψη, ζοριζόμουν πάρα πολύ.
Ανέφερες προηγουμένως τις ενοχές που νιώθει η ηρωίδα που υποδύεσαι. Ας μιλήσουμε σε ένα γενικότερο πλαίσιο. Οι μαμάδες σήμερα έχουν μάθει να ζουν μέσα στις ενοχές για το αν τα κάνουν όλα σωστά; Εσύ νιώθεις αυτό που λέμε mom guilt;
Εννοείται! Ίσως γι’ αυτό ένιωσα την ανάγκη να κάνω αυτήν την ταινία.
Από τη στιγμή που έγινα μητέρα, βγήκαν στην επιφάνεια βαθιές ενοχές και μια συνεχής αμφισβήτηση προς τον εαυτό μου. Είναι κάτι που συζητώ πολύ συχνά και με φίλες μου, που είναι επίσης μαμάδες, και συνειδητοποιώ πως όλες κουβαλάμε παρόμοια συναισθήματα.
Υπάρχουν βράδια που δεν μπορούμε να κοιμηθούμε, επειδή υψώσαμε τη φωνή μας, επειδή θεωρούμε ότι κάναμε ένα λάθος ή γιατί νιώθουμε πως δεν προσέξαμε κάτι όσο θα θέλαμε. Η μητρότητα σε φέρνει διαρκώς αντιμέτωπη με τον εαυτό σου. Όμως έχω καταλάβει πως αυτή η αγωνία και αυτή η ευαισθησία είναι, τελικά, σημάδι αγάπης και φροντίδας. Μια μητέρα που προβληματίζεται, που αναρωτιέται και που προσπαθεί συνεχώς να γίνει καλύτερη, βρίσκεται ήδη σε έναν πολύ καλό δρόμο.
Εσύ, γιατί νιώθεις περισσότερες ενοχές;
Γιατί σκέφτομαι διαρκώς αν δίνω στον γιο μου αυτό που έχει ανάγκη, αν τον καταλαβαίνω αρκετά, αν εκφράζω την αγάπη μου με τρόπο που μπορεί να καταλάβει και που δεν θα του δημιουργήσει τραύματα. Σκέφτομαι επίσης αν κάνω σοβαρά λάθη – γιατί λάθη έχω κάνει και θα κάνω, αλλά με ενδιαφέρει να μην είναι σοβαρά. Γι’ αυτό προσπαθώ να τον παρατηρώ και να τον ακούω, για να μπορώ να αφουγκραστώ τις ανάγκες του. Ας μην ξεχνάμε ότι και εμείς οι μαμάδες είμαστε άνθρωποι. Νομίζω ότι οι ενοχές δεν σταματούν ποτέ. Φαντάσου ότι όταν δεν δούλευα ,για ενάμιση χρόνο, δεν έκανα τίποτα για μένα. Και ξαφνικά λέω στον εαυτό μου «πρέπει να κάνω κάτι για μένα». Τότε, ένιωσα ενοχές απέναντι στον εαυτό μου. Μετά, ξεκίνησα να δουλεύω πάλι, και σκεφτόμουν ότι δεν βλέπω αρκετά το παιδί. Άρχισαν πάλι οι ενοχές. Νομίζω πως κάθε μαμά θέλει από τη μία να καλύπτει τις ανάγκες της ως γυναίκα, αλλά να μην να κάνει έκπτωση στη μητρότητα.
Επιστρέφω στην ταινία, και αναρωτιέμαι: είναι μια ιστορία συγχώρεσης ή κάθαρσης;
Είναι μια ιστορία κάθαρσης. Δεν νομίζω ότι μια μάνα μπορεί να συγχωρήσει τον εαυτό της για κάτι τέτοιο. Απλώς τα συναισθήματα διαφοροποιούνται. Η τιμωρία γίνεται σιωπή.
Σκοπεύεις να στείλεις την ταινία σε κάποιο φεστιβάλ;
Έχει ήδη σταλεί σε φεστιβάλ εκτός Ελλάδος και περιμένω απαντήσεις. Θέλω να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο.
Το κοινό πότε θα μπορέσει να την παρακολουθήσει;
Δυστυχώς, δεν επιτρέπεται να ανέβει ταινία μικρού μήκους στο YouTube, αν δεν προβληθεί πρώτα σε κάποιο φεστιβάλ. Υπάρχει αυτός ο περιορισμός. Ιδανικά, θα ήθελα να έκανα πρεμιέρα στο YouTube, με αφορμή και τη γιορτή της μητέρας, αλλά δεν γίνεται.
Τι θέλεις να νιώσει ο θεατής βλέποντας την ταινία σου;
Θέλω ο θεατής να αφυπνιστεί. Πρώτα από όλα να αναγνωρίσει την τεράστια ευθύνη που αναλαμβάνει ένας άνθρωπος όταν γίνεται γονιός. Και έπειτα, να νιώσει αυτόν τον αόρατο και αέναο δεσμό ανάμεσα στη μάνα και στο παιδί.
Να μπορέσει έστω για λίγο να μπει στη θέση μιας μάνας που χάνει το παιδί της και να καταλάβει πως, ακόμα κι αν αυτό το παιδί δεν υπάρχει πια, η αγάπη της μητέρας συνεχίζει να μεγαλώνει. Και εκείνη συνεχίζει να αναρωτιέται αν το παιδί της είναι καλά εκεί που είναι και να νιώθει ενοχές που δεν είναι δίπλα του.
Εν έτει 2026, τι πιστεύεις ότι είναι πιο δύσκολο για έναν γονέα;
Δεν ξέρω ποιες ήταν οι δυσκολίες για τους γονείς το 1996, για να μπορώ να συγκρίνω. Όμως αισθάνομαι ότι σήμερα η δυσκολία που έχουμε να αντιμετωπίσουμε οι γονείς είναι ο πολύς φόβος.
Είναι challenge το πώς θα διαχειριστούμε τον φόβο για όλα αυτά που συμβαίνουν στην κοινωνία.
Εσύ, τι αγωνίες και φόβους έχεις;
Με αγχώνει η επιθετικότητα και η βία που υπάρχουν γύρω μας. Όπως επίσης το internet και πώς τα παιδιά επηρεάζονται από αυτό. Το τι βλέπουν στο διαδίκτυο. Είναι μεγάλο ζήτημα.
Ακόμη, φοβάμαι να μην αναθρέψω ένα αποχαυνωμένο παιδί, που θα είναι διαρκώς πάνω από μία οθόνη. Φοβάμαι να μην πέσει θύμα bullying, να μην κάνει ο ίδιος bullying σε άλλους ανθρώπους. Γι΄αυτό, προσπαθώ πολύ καθημερινά, και αυτό που θέλω να καταφέρω είναι να μου μιλάει, να μη με φοβάται, για να μπορώ να τον προστατεύσω και να τον συμβουλεύσω.
Λένε πως η μητρότητα σε αναγεννά. Εσύ, ανακάλυψες κάποια πλευρά του εαυτού σου που δεν γνώριζες, από τη στιγμή που έγινες μαμά;
Αυτό που συνειδητοποίησα αμέσως είναι η υπομονή και η ψυχραιμία που είχα μέσα μου αλλά δεν ήξερα ότι έχω. Σίγουρα, παρόλο που είμαι ένας υπεύθυνος άνθρωπος, δεν είχα καταλάβει το μέγεθος της ευθύνης με την οποία σε φέρνει αντιμέτωπη η μητρότητα. Πως στην ουσία είσαι εσύ αυτός που διαμορφώνει την προσωπικότητα ενός μικρού ανθρώπου και τον σμιλεύεις, έτσι ώστε να βγει στην κοινωνία ως ένας ανεξάρτητος πολίτης. Και οι δικές σου πράξεις θα καθορίσουν τι άνθρωπο θα παραδώσεις. Το πιο σημαντικό βέβαια που ανακάλυψα είναι το πόσο πολύ μπορείς να αγαπήσεις ένα πλάσμα, για το οποίο είσαι πάντα έτοιμη να παλέψεις με την ίδια σου την ύπαρξη.
Πώς θα περιέγραψες τη μητρότητα με λίγα λόγια;
Αέναη ψυχοθεραπεία, roller coaster και αστείρευτη αγάπη.
Αλήθεια, θυμάσαι την πρώτη φορά που γιόρτασες τη γιορτή της μητέρας;
Δεν θυμάμαι πολλά. Σίγουρα είχε μία πιο ρομαντική χροιά και συγκίνηση, γιατί ήταν η πρώτη φορά. Όμως, θέλω να σου πω ότι, εγώ άργησα να καταλάβω ότι έχω ένα παιδί. Και μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση που έβλεπα στα social media αναρτήσεις από νέες μαμάδες που μόλις είχαν γεννήσει – ήταν για παράδειγμα τρίτη μέρα μέσα στο μαιευτήριο- και έγραφαν στα posts ότι είναι «η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου». Σκεφτόμουν, «εγώ γιατί δεν νιώθω τίποτα αυτήν τη στιγμή;». Δηλαδή, είχα γυρίσει στο σπίτι από το μαιευτήριο, και δεν ένιωθα χαρά, δεν ένιωθα τίποτα. Υπήρχε ένα πάγωμα. Ευτυχώς, είμαι άνθρωπος που μιλάω, δεν τα κρατάω μέσα μου, και το επικοινώνησα σε κάποιες φίλες μου, οι οποίες με καθησύχασαν ότι αυτό που ζούσα ήταν φυσιολογικό. Ήταν πάρα πολύ σοκαριστικό. Γιατί ΟΚ, ο τοκετός πήγε πολύ καλά, αλλά θυμάμαι ότι με το που είδα τον μικρό, έμεινα παγωτό. Και αυτό κράτησε 2 μήνες. Αφού πέρασαν 2 μήνες άρχισα να βιώνω όλα τα όμορφα συναισθήματα της μαμάς.
Θα σε πάω τώρα στη σειρά του ALPHA, Το Σόι σου, όπου πρωταγωνιστείς και υποδύεσαι την Αλίνα, τη μαμά του μικρού Βαγγέλη. Η μαμά Γωγώ μοιάζει καθόλου με τη μαμά Αλίνα;
Ναι, αρκετά. Ένα κοινό μου με την Αλίνα είναι ότι κι εγώ δεν θέλω να επιβάλλω στο παιδί μου τι θα κάνει, όπως και εκείνη, δεν θέλει να του επιβάλλει τον βιγκανισμό. Αφού του αρέσει το κρέας, ας φάει κρέας. Θέλω κι εγώ το δικό μου παιδί να νιώθει ελεύθερο.
View this post on Instagram
Ετοιμάζεις κάτι για το καλοκαίρι; Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να μοιραστείς με τον κόσμο;
Θεατρικά ετοιμάζω κάτι μη ανακοινώσιμο για τη χειμερινή σεζόν. Το επόμενό μου βήμα επαγγελματικά όμως θα είναι στο κομμάτι των επιχειρήσεων. Η οικονομική ανασφάλεια του επαγγέλματός μας, δυστυχώς, συχνά, οδηγεί εμάς τους ηθοποιούς και σε άλλα, μη καλλιτεχνικά μονοπάτια. Έτσι, αποφασισα να προχωρήσω στον τομέα των beauty salons. Γνώρισα τη συνέταιρό μου σε μία συγκυρία που ήθελα να κάνω ένα τέτοιο βήμα και η αλήθεια είναι ότι η αξιοπιστία της ως επαγγελματίας με έκανε να θέλω να προχωρήσω σε μία συνεργασία μαζί της. Έχουμε ταιριάξει πολύ και ως άνθρωποι, φυσικά, και έτσι ανυπομονούμε για αυτό που έρχεται.