Ο 14χρονος Χρήστος Τατσιόπουλος νίκησε τον εθισμό στις οθόνες, έγινε έμπνευση για όλους & ετοιμάζει το δεύτερο βιβλίο του

Είναι μαθητής της Γ΄ γυμνασίου, κατάγεται από την Κατερίνη, από την παιδική του ηλικία βίωσε έντονα τον εθισμό στις οθόνες, όμως κατάφερε να ξεφύγει και να μετατρέψει την εμπειρία του σε ένα πολύτιμο μάθημα ζωής. Ο Χρήστος Τατσιόπουλος, στα 14 του χρόνια, είναι συγγραφέας παιδικών βιβλίων, με το πρώτο του παραμύθι «Το Πετράδι της Ζωής» να έχει ήδη προκαλέσει ιδιαίτερη εντύπωση στο ευρύ κοινό, ενώ ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει και το δεύτερο έργο του με τίτλο «Αγαπητό μου ημερολόγιο: Όσα δε λέμε δυνατά».

Παράλληλα με τη συγγραφή, ο Χρήστος πραγματοποιεί παρουσιάσεις του βιβλίου του και διαλέξεις σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στην ομογένεια, μιλώντας σε γονείς και παιδιά για τη δική του διαδρομή. Μέσα από την προσωπική του ιστορία, επιχειρεί να αναδείξει τις δυσκολίες αλλά και τη δυνατότητα αλλαγής, εμπνέοντας μικρούς και μεγάλους. Έχει επίσης τιμηθεί με διάκριση στα 8α Μαθητικά Βραβεία «YouSmile Awards», που διοργανώνει «Το Χαμόγελο του Παιδιού», αναγνωρίζοντας τη δράση και το μήνυμά του.

Ο Χρήστος μιλά στο Muse.gr για το πώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι απεξάρτησης, τα μηνύματα που θέλει να περάσει στον κόσμο και το πώς οραματίζεται το μέλλον του.

Πότε η σχέση σου με τις οθόνες άρχισε να γίνεται πιο έντονη;

Nομίζω στην Γ΄ ή Δ΄ Δημοτικού. Τότε ήρθα σε πρώτη επαφή με το διαδίκτυο και ασχολιόμουν πολλές ώρες, γιατί ήθελα να μπω σε παρέες. Είχα στο μυαλό μου ότι έπρεπε να γίνω πιο δημοφιλής.

Πώς ήταν η καθημερινότητά σου τότε;

Η αλήθεια είναι πως, επειδή το μόνο που ήθελα ήταν να βρίσκομαι με αυτά τα παιδιά, κι επειδή μεσολάβησε και η περίοδος της καραντίνας εκείνο τον καιρό, η καθημερινότητά μου περιστρεφόταν γύρω από το διαδικτυακό μάθημα, την τηλεόραση και το παιχνίδι. Όσο περνούσε ο καιρός, οι ώρες που έπαιζα αυξάνονταν όλο και περισσότερο, κάτι που εγώ τότε δε συνειδητοποιούσα.

Πώς κατάλαβες ότι αυτό άρχισε να σε επηρεάζει;

Η αλήθεια είναι πως εγώ δεν καταλάβαινα τίποτα, ώσπου οι γονείς μου «πάτησαν πόδι». Έκοψαν το διαδίκτυο από το σπίτι και μου έδειξαν πως η ζωή είναι εκεί έξω κι όχι μπροστά από την οθόνη ενός υπολογιστή. Αυτό είναι κάτι που λέω μέχρι και σήμερα και μου έχει μείνει έντονα, γιατί πιστεύω πως χωρίς τη βοήθεια και τη στήριξή τους δεν θα βρισκόμουν εδώ που βρίσκομαι σήμερα.

Τι ήταν πιο δύσκολο όταν προσπάθησες να αλλάξεις τις συνήθειές σου;

Σίγουρα το να γεμίσω όλον αυτόν τον ελεύθερο χρόνο. Επειδή περνούσα τόσες ώρες καθημερινά μπροστά από μια οθόνη — κυρίως στον ελεύθερό μου χρόνο — όταν σταμάτησα να παίζω και γενικά να βρίσκομαι συνεχώς στο διαδίκτυο, ήταν κάτι εντελώς καινούργιο για μένα να βρω πώς να αξιοποιώ τον χρόνο μου διαφορετικά.

Τότε ήταν που συνειδητοποίησα με πόσα πολλά πράγματα μπορούσα να διασκεδάζω καθημερινά. Ήρθα ξανά σε επαφή τόσο με καινούργιες δραστηριότητες όσο και με παλιότερες ασχολίες μου.

Υπήρξαν στιγμές που ήθελες να τα παρατήσεις;

Αν υπήρχε η παραμικρή δυσκολία ή αν εξέφραζα οποιοδήποτε παράπονο, νομίζω πως η μητέρα μου δεν θα με άφηνε να τα παρατήσω. Μου το είχε θέσει πολύ αυστηρά ότι μπορούσα να κάνω οτιδήποτε άλλο στην καθημερινότητά μου, αρκεί να μην παίζω, γιατί ήξερε πως αυτό με επηρέαζε και με άλλαζε ακόμη και σαν χαρακτήρα.

Υπήρξε κάποια στιγμή που ένιωσες ότι αλλάζεις πραγματικά; Ότι δεν έχεις ανάγκη τις οθόνες τόσο, κι όχι επειδή σου το λένε οι γονείς σου;

Μετά από αρκετό καιρό, και αφού οι γονείς μου προσπάθησαν μέσα από το δικό τους παράδειγμα να μου δείξουν ότι το διαδίκτυο δεν είναι η μόνη λύση, συνειδητοποίησα πως δεν χρειαζόμουν ένα κινητό, μια τηλεόραση ή κάποιο παιχνίδι για να περάσω καλά και να είμαι ο εαυτός μου. Ίσα ίσα, ακόμα και τα παιδιά με τα οποία ήθελα να κάνω παρέα συνέχισαν να με κάνουν παρέα, παρόλο που άφησα την κονσόλα.

Τότε ήταν που κατάλαβα πως με αγαπούσαν και ήθελαν να είναι μαζί μου για αυτό που ήμουν πραγματικά, όχι για τα παιχνίδια που παίζαμε μαζί.  Η σχέση μου με τους φίλους μου δεν άλλαξε. Αντίθετα, η σχέση μου με την οικογένειά μου έγινε πολύ πιο δυνατή μετά από όλο αυτό που περάσαμε.

Πώς είναι η σχέση σου σήμερα με τα βιντεοπαιχνίδια και τις οθόνες; Υπάρχει η κονσόλα στο σπίτι;

Σήμερα υπάρχει κονσόλα στο σπίτι. Παίζω ακόμα κανονικά, μαζί και με τον αδερφό μου, ο οποίος είναι και η έμπνευση για το βιβλίο μου. Η μεγάλη διαφορά είναι πως πλέον υπάρχει μέτρο. Πιστεύουμε ότι, για να μπορούμε να λειτουργούμε σωστά μέσα στο σπίτι ενώ υπάρχει η κονσόλα, πρέπει να υπάρχουν όρια, τα οποία χρειάζεται να θέτουν οι γονείς.

Κέρδισα μια καλύτερη σχέση με τους γονείς μου και τον αδερφό μου.

Τι κέρδισες τελικά από όλη αυτή τη μεγάλη δοκιμασία;

Το πιο σημαντικό είναι πως κέρδισα μια πολύ πρωτόγνωρη εμπειρία, γιατί κάτι τέτοιο δεν το είχα ξανανιώσει ποτέ — ειδικά το να είμαι τόσο εξαρτημένος από κάτι. Κέρδισα επίσης μια καλύτερη σχέση με τους γονείς μου, γιατί μέσα από τη συζήτηση και τον χρόνο που αφιερώσαμε για να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον καλύτερα, καταφέραμε να χτίσουμε έναν πολύ δυνατό οικογενειακό δεσμό, που συνεχίζει μέχρι και σήμερα. Παράλληλα, κέρδισα και μια καλύτερη σχέση με τον αδερφό μου. Κατά τη διάρκεια του εθισμού μου υπήρχαν πολλές εντάσεις μεταξύ μας, όπως καυγάδες — άσκοποι τις περισσότερες φορές, αν όχι όλες. Μέσα όμως από όλο αυτό, καταφέραμε να έρθουμε πιο κοντά και πλέον καταλαβαινόμαστε πολύ καλύτερα απ’ ό,τι παλαιότερα.

Μου μίλησες και πιο πριν για τον αδελφό σου, από τον οποίο — όπως είπες — εμπνεύστηκες και το βιβλίο σου «Το Πετράδι της Ζωής» (εκδόσεις Memento). Πώς σου γεννήθηκε αυτή η ιδέα να γράψεις ένα βιβλίο;

Για περίπου δύο μήνες «κρατούσα μούτρα» στους γονείς μου και προσπαθούσα να μην τους μιλάω πολύ, γιατί πίστευα πως μου είχαν πάρει κάτι που αγαπούσα πάρα πολύ. Μέσα στο μυαλό μου τότε, ως εθισμένος στο διαδίκτυο, θεωρούσα ότι δεν ήθελαν το καλό μου.

Μετά από εκείνους τους δύο μήνες, που ήμουν κυρίως κλεισμένος στο δωμάτιό μου και απομακρυσμένος από όλους, άρχισα σιγά σιγά να συνειδητοποιώ πως εγώ έφταιγα για όλη αυτή την κατάσταση.

Τότε θυμήθηκα κάτι που μου είχε μάθει η μητέρα μου από πολύ μικρή ηλικία: το γράψιμο και γενικά την έκφραση μέσα από το χαρτί. Έτσι αποφάσισα να γράψω μια ιστορία για τους γονείς και την οικογένειά μου, ώστε να τους δείξω τη δική μου οπτική — το πώς βίωσα εγώ εκείνη την περίοδο και γιατί συνέβησαν όλα όσα συνέβησαν. Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα για «Το Πετράδι της Ζωής», την ιστορία των δύο αδερφών, του Άλμπερ και του Τζο.

Τι πραγματεύεται το βιβλίο σου;

Το βιβλίο μου μιλά για τη σχέση δύο αδερφών με πολύ διαφορετικές προσωπικότητες, οι οποίοι μέσα από διάφορες περιπέτειες μαθαίνουν το πραγματικό νόημα της ζωής.

Γιατί επέλεξες το βιβλίο σου να έχει τη μορφή παραμυθιού;

Η αλήθεια είναι πως δεν ήθελα να δείξω στους γονείς μου, μέσα από την ιστορία, ακριβώς τα πρόσωπα και τις καταστάσεις που είχα στο μυαλό μου. Ήθελα να χρησιμοποιήσω μεταφορές και συμβολισμούς, πράγματα που θα μπορούσαν να καταλάβουν αν διάβαζαν το βιβλίο προσεκτικά και του έδιναν σημασία.

Ήθελα μέσω δύο φανταστικών χαρακτήρων να αφήσω την φαντασία μου απλά να δουλέψει, να μην έχει όρια και να προσπαθήσω να κάνω κάτι το οποίο θα ήταν εντελώς δικό μου, χωρίς να περιορίζομαι στα όρια της πραγματικότητας ή των πραγματικών γεγονότων που συνέβησαν.

Σκέφτεσαι να ασχοληθείς με τη συγγραφή; Θα ετοιμάσεις και 2ο βιβλίο;

 Ναι. Το ετοιμάζω ήδη.

Μπορείς να μας πεις λίγα λόγια γι’ αυτό;

Το δεύτερό μου βιβλίο είναι ένα εγχείρημα το οποίο δουλεύω εδώ και περίπου έναν με ενάμιση χρόνο. Είναι σε μορφή ημερολογίου, ένα εφηβικό ημερολόγιο που μιλά για συναισθήματα και καταστάσεις που οι έφηβοι καμιά φορά δεν εξωτερικεύουν εύκολα. Πρόκειται για μικρές ιστοριούλες, μέσα από τις οποίες ένας έφηβος αφηγείται καθημερινές «μάχες» που μπορεί να βιώνουν τα παιδιά και που συχνά ντρέπονται να τις εκμυστηρευτούν. Ο τίτλος θα είναι «Αγαπητό μου ημερολόγιο: Όσα δε λέμε δυνατά». Για τις εκδόσεις δεν μπορώ να πω ακόμη, γιατί δεν είναι κάτι σίγουρο.

Τι σκέφτεσαι να κάνεις στο μέλλον σου; Τι θα ήθελες να σπουδάσεις;

Η αλήθεια είναι πως, δεν έχω αποφασίσει ακόμα το επάγγελμα που θα ακολουθήσω. Αυτό που είναι σίγουρο, όμως, είναι ότι η γραφή δεν θα με αφήσει ποτέ· θα είναι πάντα κομμάτι της προσωπικότητάς μου. Πιστεύω πως όσο δεν την αφήνω εγώ, δεν θα με αφήνει κι εκείνη. Οπότε, είτε ως επάγγελμα είτε ως χόμπι παράλληλα με τη μελλοντική μου δουλειά, η γραφή θα είναι πάντα κάτι που θα με ακολουθεί και θα με χαρακτηρίζει σαν Χρήστο.

Τι πιστεύεις ότι συχνά δεν καταλαβαίνουν οι γονείς για τα παιδιά και τις οθόνες;

Καμιά φορά οι μεγαλύτεροι υποτιμούν το πόσο καλά ένα παιδί μπορεί να καταλάβει τι του συμβαίνει μπροστά από μια οθόνη. Έχουν, πολλές φορές, μεγάλες απαιτήσεις από τα παιδιά να βάλουν μόνα τους όρια, σαν να είναι κάτι που μπορεί να συμβεί εύκολα ή ξαφνικά.

 Ο εθισμός στο διαδίκτυο, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αντιμετωπίζεται όπως κάθε άλλος εθισμός.

Όπως για παράδειγμα ο εθισμός στο κάπνισμα ή σε οτιδήποτε άλλο, πρέπει με κάποιο τρόπο να σταματήσει σιγά σιγά. Δεν μπορεί απλά να βάλει κάποιος ένα «τέλος» από το πουθενά.

Αν μπορούσες να στείλεις ένα μήνυμα σε παιδιά και σε γονείς, ποιο θα ήταν αυτό;

Αυτό που θα έλεγα είναι πως η ζωή είναι εκεί έξω και όχι μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή. Τα παιδιά δεν πρέπει να σπαταλούν τόσες πολλές ώρες στο διαδίκτυο, όμως και οι γονείς δεν μπορούν να έχουν την απαίτηση να βάλουν τα παιδιά όρια μόνα τους χωρίς καθοδήγηση. Χρειάζεται και από τις δύο πλευρές μέτρο, γιατί — όπως έλεγαν και οι Αρχαίοι Έλληνες  «μέτρον άριστον». Τα παιδιά πρέπει να ακούγονται και να έχουν χώρο να εκφράζουν τις ιδέες τους, χωρίς υπερβολικούς περιορισμούς που τα καταπιέζουν.

Και, τέλος, κανένα όνειρο δεν είναι μεγάλο και κανένας ονειροπόλος μικρός, αφού και το δικό μου βιβλίο κάποτε ήταν ένα μεγάλο όνειρο στα μάτια μου.