«Οι μνήμες μου είναι γεμάτες κι από τους 2 μπαμπάδες μου» – Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος για τις δύο πατρικές φιγούρες που τον διαμόρφωσαν ως γονιό
Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος δεν είναι μόνο ένας πολυτάλαντος ηθοποιός και σκηνοθέτης. Είναι και ένας νέος, σύγχρονος μπαμπάς που αντιμετωπίζει την πατρότητα με ευαισθησία, συνείδηση και βαθιά αγάπη. Με αφορμή τη Γιορτή του Πατέρα, που γιορτάζεται σήμερα (21 Ιουνίου), ανοίγει την καρδιά του στο muse.gr και μοιράζεται μια προσωπική εξομολόγηση που ξεπερνά τα στερεότυπα της παραδοσιακής οικογένειας, φωτίζοντας τη δύναμη των ανθρώπινων δεσμών πέρα από τους συμβατικούς ορισμούς.
Με ειλικρίνεια και συγκίνηση, θυμάται πώς ήταν να μεγαλώνει έχοντας στη ζωή του δύο πατρικές φιγούρες μετά τον χωρισμό των γονιών του και αποκαλύπτει πώς αυτή η ξεχωριστή εμπειρία διαμόρφωσε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται σήμερα την οικογένεια και τις σχέσεις. Σήμερα, ως πατέρας ενός αγοριού, κοιτάζει πίσω στις διαφορετικές ποιότητες των δύο ανδρών που τον μεγάλωσαν, αναγνωρίζοντας το ανεξίτηλο αποτύπωμα που άφησαν στον άνθρωπο που έχει γίνει.
Με τρυφερότητα, χιούμορ και αυθεντικότητα, μιλά για τις ισορροπίες, τις διαφορές και τις σιωπηλές αξίες που περνούν από γενιά σε γενιά, ακόμη κι όταν δεν εκφράζονται με λόγια. Παράλληλα, μας δίνει μια πρώτη γεύση από τα επόμενα, πολυαναμενόμενα επαγγελματικά του βήματα, σε μια συνέντευξη γεμάτη συναίσθημα, αλήθεια και έμπνευση.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Προμηθέα, ποια είναι η πρώτη εικόνα ή ανάμνηση που σου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεσαι τον μπαμπά σου;
Είναι δύσκολο να σου πω, γιατί είχα δύο μπαμπάδες. Ο ένας είναι ο βιολογικός μου πατέρας με τον οποίο είχαμε επαφές, κι ο άλλος είναι ο πατριός μου, ο Μπίλης, μαζί με τον οποίο μεγάλωσα από τα 4 μου. Επομένως, οι μνήμες μου είναι σίγουρα γεμάτες κι από τους 2 μπαμπάδες, αλλά είναι διαφορετικής αίσθησης.
Να ξεκινήσουμε με τον βιολογικό σου μπαμπά; Μίλησέ μου για εκείνον.
Αν κάτι μου έρχεται στον νου σαν πρώτη ανάμνηση με τον μπαμπά μου είναι να είμαι μαζί του σε κάποιο όχημα – είτε στη μηχανή του, είτε σε μια παλιά BMW που είχε, είτε σε κάποιο άλλο αυτοκίνητο. Ερχόταν και με έπαιρνε από το σπίτι και πάντα κάπου πηγαίναμε, ταξιδεύαμε – είτε προς το χωριό μας για Σαββατοκύριακο, είτε για να πάμε στη γιαγιά μου, είτε στο δικό του σπίτι. Περνούσαμε πολύ χρόνο μαζί πάνω σε οχήματα. Αυτή είναι μια πολλή βασική ανάμνηση που έχω από τον πατέρα μου: μια μετακίνηση.
Και με τον πατριό σου; Τι θυμάσαι περισσότερο όταν τον φέρνεις στον νου;
Από τον άλλο μου μπαμπά έχω μια πολύ στοργική αίσθηση. Πάντοτε ήταν μεγαλόσωμος και θυμάμαι το πόσο τεράστιος μου φαινόταν όταν ήμουν μικρός. Θυμάμαι συγκεκριμένα το χέρι του, επειδή ήταν πολύ τρυφερός άνθρωπος. Όταν με χάιδευε, κάλυπτε όλο μου το πρόσωπο.
Πώς θα περιέγραφες λοιπόν τους μπαμπάδες σου με 3 λέξεις;
Τον βιολογικό μου μπαμπά ως έντονο, απτικό και απρόβλεπτο, ενώ τον Μπίλη ως τρυφερό, αστείο και παθητικό.
Τι είναι αυτό που εκτιμάς περισσότερο σε εκείνους μεγαλώνοντας;
Αρχικά, αυτό που εκτιμώ βαθιά στον Μπίλη είναι ότι, παρόλο που δεν έχουμε σχέση εξ αίματος, δεν ένιωσα ποτέ την παραμικρή διαφοροποίηση στη συμπεριφορά ή στην αγάπη του απέναντί μου. Ακόμη κι όταν απέκτησε με τη μητέρα μου τον αδερφό μου, τον Νικόλα, δεν αισθάνθηκα από τη μεριά του καμία προτίμηση.
Ένιωθα ότι είμαι παιδί του, όπως είναι και ο αδερφός μου, κάτι που δεν είναι δεδομένο. Το κατάλαβα μεγαλύτερος, κοιτώντας πίσω, γιατί τότε αρχίζεις να καταλαβαίνεις πώς είναι η ζωή. Όταν είσαι παιδί, θεωρείς ότι αυτό που ζεις είναι και το φυσιολογικό.
Αυτό που εκτιμώ στον βιολογικό μου πατέρα είναι ότι, επειδή έκανε έναν δεύτερο γάμο -από τον οποίο μου χάρισε άλλα δύο αδέρφια- πάλεψε για να έχω σχέση μαζί τους, παρόλο που δεν ζούσαμε και δεν μεγαλώναμε μαζί στο ίδιο σπίτι. Και το κατάφερε! Κι αυτό δεν είναι εύκολο!
Υπάρχει κάποιο χαρακτηριστικό τους ή κάποια συνήθειά τους που βλέπεις στον εαυτό σου καθημερινά;
Από τον πατέρα μου θα πω την αγχώδη διαταραχή του, σίγουρα. Την έχω κληρονομήσει και παλεύω με αυτήν. Δηλαδή, ναι, το άγχος μου· νομίζω ότι αυτό είναι κάτι πολύ δικό του που έχω πάρει. Το πώς μπορεί να «πελαγώνω» απέναντι σε πράγματα.
Ευτυχώς, η γυναίκα μου είναι ίσως από τους πρώτους ανθρώπους που ήρθαν στη ζωή μου, που είναι το ανάποδο από μένα, και κάπως αυτό με εξισορροπεί, γιατί εγώ πάντα ανησυχώ κι εκείνη σκέφτεται τις λύσεις.
Με τον Μπίλη νομίζω ότι είμαστε πολύ διαφορετικοί άνθρωποι. Μεγάλωσα μαζί του, οπότε σίγουρα υπάρχουν πράγματα που κάνω και τα βλέπω και σε εκείνον, χωρίς να το σκέφτομαι πάντα συνειδητά. Ίσως, για παράδειγμα, ο τρόπος που εκδηλώνω την τρυφερότητά μου απέναντι στον γιο μου, νομίζω ότι έχει να κάνει πολύ με αυτόν.
Σου έχουν δώσει κάποια συμβουλή που την ακολουθείς στη ζωή σου μέχρι και σήμερα;
Ο Μπίλης δεν μου έδινε ποτέ συμβουλές. Δεν είναι τύπος των συμβουλών γενικά. Πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει να τον ρωτήσεις για να σου πει τη γνώμη του για κάτι· δεν είναι από αυτούς τους γονείς που λένε από μόνοι τους τη γνώμη τους.
Από τον πατέρα μου θα σου πω κάτι που του έλεγε ο παππούς μου και κάπως μου έχει μείνει:
Δεν λέω ψέματα για να μην χρειάζεται να θυμάμαι τι είπα.
Αυτό κάπως με έχει μαρκάρει στη ζωή μου έντονα και μπορώ να πω ότι, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, πέρα από κάποιες εξαιρέσεις, θα πρέπει να βρεθώ σε πολύ μεγάλη πίεση για να μπω στη διαδικασία να πω ψέματα. Δεν μου αρέσει και πραγματικά με χαλαρώνει το ότι γενικά είμαι ο εαυτός μου με τους ανθρώπους, ακόμη κι αν δεν τους γνωρίζω πολύ.
Μπορείς να μου πεις ένα χαρακτηριστικό τους που θαυμάζεις και ένα που δεν θα έλεγες ότι είναι και το αγαπημένο σου;
Στον Μπίλη θαυμάζω τη «μαλακότητά» του – το πόσο μαλακός είναι στους τρόπους του, στις προσεγγίσεις του, στα πάντα του. Αλλά, με ενοχλεί η παθητικότητά του.
Στον πατέρα μου θαυμάζω τη ζωτική του ενέργεια και το γεγονός πως ό,τι και να γίνει, ονειρεύεται· έχει τη δύναμη να ονειρεύεται. Με ενοχλεί, όμως, ότι εστιάζει περισσότερο στο πρόβλημα, παρά στη λύση.
Σε έχουν επηρεάσει οι μπαμπάδες σου στον τρόπο που βλέπεις την πατρότητα;
Αυτό που μου έχουν μάθει είναι πως ό,τι και να γίνει, η παρουσία είναι ίσως το πιο σημαντικό που μπορείς να κάνεις ως γονιός. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι χειρότερο για ένα παιδί από την αδιαφορία του γονιού του.
Επομένως, είτε με θετικό είτε με αρνητικό τρόπο, αυτό που πήρα είναι το ότι ήθελαν να βρίσκονται εκεί κι οι δύο. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα, πολύ πυρηνικό.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αλήθεια, πώς είναι οι μπαμπάδες σου ως παππούδες; Βλέπεις διαφορές σε σχέση με το πώς ήταν ως μπαμπάδες;
Στον Μπίλη δεν βλέπω μεγάλη διαφορά. Ίσως είναι ακόμα πιο γλυκούλης. Πάντα ήταν πολύ τρυφερός· τώρα είναι ακόμα περισσότερο. Βλέπω τη χαρά του που είναι πάρα πολύ έντονη. Εντάξει, σίγουρα ο ρόλος του γονιού έχει άλλες ευθύνες, ενώ ως παππούς είναι διαφορετική η συνθήκη.
Νομίζω ότι η απουσία της ευθύνης είναι αυτή που διαφοροποιεί τόσο πολύ τον παππού από τον μπαμπά και τη γιαγιά από τη μαμά.
Στον πατέρα μου, από την άλλη, αυτό που βλέπω πολύ έντονα είναι ότι είναι αμήχανος και διακριτικός, ενώ μαζί μου δεν ήταν έτσι. Αυτό με εντυπωσιάζει πάρα πολύ.
Υπάρχει κάτι από τους μπαμπάδες σου που θα ήθελες να «περάσεις» κι εσύ στο παιδί σου;
Είναι και οι δύο άνθρωποι που δεν θα «πατήσουν» πάνω σε άλλους για να καταφέρουν κάτι.
Μπορεί στη σύγχρονη κοινωνία αυτό να μην θεωρείται πάντα μεγάλη αρετή, αφού η επιτυχία και το χρήμα συχνά έχουν προτεραιότητα. Όμως για μένα είναι! Κι ας μην κατέληξαν να πετύχουν τεράστια πράγματα κοινωνικο-οικονομικά, εγώ είμαι περήφανος γι’ αυτά που μου έδωσαν και θέλω σίγουρα να τα «περάσω» και στο παιδί μου.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να τους πεις και ίσως δεν το λες συχνά;
Γενικά, μιλάω. Τα λέω αυτά που θέλω να πω. Δεν κρύβομαι πολύ. Όσο μεγαλώνω, κι επειδή είμαι πια κι εγώ γονιός που έχω περάσει τα 40, καταλαβαίνω και συγχωρώ περισσότερο. Καταλαβαίνω ότι έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν.
Κλείνοντας, πες μας… Έχεις κάτι στα σκαριά για την ερχόμενη σεζόν; Τι ετοιμάζεις;
Θα σκηνοθετήσω τη γαλλική κωμωδία «Chers parents» («Αγαπητοί γονείς») των Εμανουέλ και Αρμέλ Πατρόν, σε μετάφραση και διασκευή του Θοδωρή Πετρόπουλου. Η παράσταση θα ανέβει στο θέατρο «Εμπορικόν» και θα κάνει πρεμιέρα τον Οκτώβριο.
Στην παράσταση συμμετέχουν οι ηθοποιοί Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Ελένη Κούρκουλα, Κώστας Βασαρδάνης, Άλκης Μπακογιάννης και Άννα Λουιζίδη.