Βικτώρια Γιαννάκη: Η δημιουργός του Balcony Stories που δίνει φωνή στην ιστορία κάθε γυναίκας

Υπάρχουν ιστορίες που δεν γράφονται σε βιβλία ούτε ακούγονται στα τηλεοπτικά πλατό. Ζουν πίσω από τις πόρτες των σπιτιών, στις καθημερινές στιγμές και στους ανθρώπους που σπάνια βρίσκουν τον χώρο να μιλήσουν. Αυτές τις αφηγήσεις αναζητά και αναδεικνύει η Βικτώρια Γιαννάκη μέσα από το Balcony Stories, ένα διαδικτυακό project που μετατρέπει το μπαλκόνι –ένα τόσο οικείο και ελληνικό σημείο συνάντησης– σε χώρο έκφρασης, εξομολόγησης και ουσιαστικής επικοινωνίας.

Η σχεδιάστρια γυναικείων ρούχων, που δραστηριοποιήθηκε για χρόνια στον χώρο της μόδας, αποφάσισε να ακολουθήσει έναν διαφορετικό δρόμο: να δημιουργήσει έναν χώρο όπου κάθε γυναίκα θα μπορεί να μιλήσει ελεύθερα, χωρίς φόβο και στερεότυπα.

Για τη δημιουργό του Balcony Stories, κάθε γυναίκα αξίζει να ακουστεί, ανεξάρτητα από την ηλικία, την καταγωγή, το επάγγελμα ή την κοινωνική της θέση. Γιατί, όπως πιστεύει και η ίδια, κάθε αληθινή εμπειρία μπορεί να εμπνεύσει, να συγκινήσει και να δώσει δύναμη σε κάποια άλλη.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Βικτώρια Γιαννάκη μας προσκαλεί στον κόσμο του Balcony Stories και μιλά για τις ιστορίες που τη συγκίνησαν, τις γυναίκες που της έμαθαν να βλέπει τη ζωή αλλιώς και το όνειρό της, το οποίο δίνει φωνή σε κάθε γυναίκα που μέχρι σήμερα έμενε σιωπηλή.

Βικτώρια, πριν σε γνωρίσουμε μέσα από το Balcony Stories, με τι είχες ασχοληθεί;

Για πολλά χρόνια δραστηριοποιήθηκα στο χώρο της γυναικείας ένδυσης, διατηρώντας μια οικογενειακή βιοτεχνία. Η ιδέα όμως για το Balcony Stories είχε ήδη αρχίσει να γεννιέται μέσα μου από την περίοδο της καραντίνας.

Πώς γεννήθηκε λοιπόν αυτή η ιδέα;

Μέσα στην καραντίνα, μαζί με μια φίλη μου, αρχίσαμε να ντύνουμε και να φωτογραφίζουμε τις φίλες μας στο μπαλκόνι ενός διαμερίσματος του 5ου ορόφου, στο Παλαιό Φάληρο. Ήταν ένας δημιουργικός τρόπος να περνάμε τον χρόνο μας, αλλά και να κάνουμε κάθε γυναίκα να αισθάνεται ξεχωριστή, σαν να είναι το μοντέλο και η πρωταγωνίστρια της ημέρας.

Όταν άρχιζα να φωτογραφίζω αυτές τις γυναίκες κατάλαβα ότι με συγκινούσαν πολύ περισσότερο οι ιστορίες τους από τις ίδιες τις φωτογραφίες. Εκεί άρχισα να καταλαβαίνω ότι αυτό που πραγματικά ήθελα ήταν να τους δώσω χώρο να μιλήσουν…όλες!! 

Γιατί επέλεξες το μπαλκόνι ως σημείο αναφοράς;

Για μένα το μπαλκόνι είναι ένα βαθιά ελληνικό σύμβολο. Είναι ο χώρος που που συναντιόμαστε, παρατηρούμε τη ζωή, τον έξω κόσμο, μοιραζόμαστε στιγμές, γελάμε, σιωπούμε, ονειρευόμαστε. Ήθελα , λοιπόν, να μετατρέψω αυτόν τον οικείο χώρο σε έναν τόπο όπου μπορούν οι γυναίκες να αφηγηθούν την ιστορία τους.

Τι είναι αυτό που θέλεις να πετύχεις μέσα από το Balcony Stories;

Να δώσω βήμα σε όλες τις γυναίκες. Με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι γυναίκες της διπλανής πόρτας, που ίσως δεν θα έβρισκαν ποτέ την ευκαιρία να μιλήσουν δημόσια. Προσπαθώ να τους δημιουργώ ένα αίσθημα ασφάλειας, ώστε να μοιράζονται την ιστορία τους χωρίς φόβο.

Η συνέντευξή μου με την Ιωάννα Παλιοσπύρου  μου επιβεβαίωσε ακόμα περισσότερο αυτό που ήδη πίστευα : ότι δεν χρειάζεται να είσαι γνωστή ή τέλεια για να έχει αξία η ιστορία σου. Αρκεί να έχεις το θάρρος να τη μοιραστείς. Δεν με ενδιαφέρουν οι διάσημες ιστορίες. Με ενδιαφέρουν οι αληθινές! Και νιώθω μεγάλη ευθύνη όταν κάποια μου εμπιστεύεται την ιστορία της.

Ποιο πιστεύεις ότι είναι και το «μυστικό» σου για να κάνεις μια καλεσμένη, να σου ανοιχτεί και να μοιραστεί την προσωπική της ιστορία;

Νομίζω ότι το μυστικό είναι η άμεση και ειλικρινής πρόθεση που έχω απέναντι στις γυναίκες που φιλοξενώ. Προσπαθώ να τους μεταδώσω ότι μπορούν να πουν την αλήθεια τους χωρίς ντροπή και χωρίς φόβο, χωρίς να πιστεύουν ότι η ιστορία τους πρέπει να είναι κάτι «μεγάλο» ή εντυπωσιακό για να αξίζει να ακουστεί.
Για μένα, σημαντική είναι η αλήθεια του καθενός. Αν μια γυναίκα μοιραστεί την εμπειρία της και μια άλλη διαβάζοντάς τη πει «κι εγώ έχω ζήσει κάτι παρόμοιο», τότε έχει ήδη δημιουργηθεί μια ουσιαστική σύνδεση. Αυτή η ταύτιση μπορεί να δώσει δύναμη, ελπίδα και την αίσθηση ότι καμία δεν είναι μόνη.

Πιστεύω ότι ακόμη και μια μικρή ιστορία ή μια απλή φράση μπορεί να αγγίξει βαθιά μια γυναίκα και να την κάνει να νιώσει πως ανήκει σε μια κοινότητα γυναικών που στηρίζουν η μία την άλλη. Αυτό είναι, για μένα, η ουσία της γυναικείας ενδυνάμωσης: να νιώθει κάθε γυναίκα ότι η ιστορία της αξίζει να ακουστεί.

Στην πραγματικότητα, αυτό είναι και το μήνυμα που θέλω να περάσω: «Μιλήστε!». Κάθε φορά που επικοινωνώ με μια γυναίκα, είναι σαν να της λέω: «Σε βλέπω, σε ακούω, σε νιώθω. Έλα να μοιραστείς την ιστορία σου.»

Ακούγοντάς σε, καταλαβαίνει κανείς πόσο αγαπάς αυτό που κάνεις. 

Ναι, πάρα πολύ! Νομίζω ότι αυτό φαίνεται και στον τρόπο που δουλεύω. Πολλές φορές οι καλεσμένες με ρωτούν τι πρέπει να ετοιμάσουν ή πώς πρέπει να είναι όταν πάω να τις συναντήσω. Τους απαντώ πάντα να μην ανησυχούν. Έχω έναν βασικό κορμό ερωτήσεων, αλλά οι περισσότερες «γεννιούνται» εκείνη τη στιγμή, μέσα από τη συζήτηση και από την ίδια τη γυναίκα που έχω απέναντί μου. Τους λέω να είναι απλώς ο εαυτός τους. Δεν χρειάζεται να προετοιμάσουν κάτι ή να υποδυθούν έναν ρόλο. Όταν υπάρχει αυθεντικότητα, όλα κυλούν φυσικά.

Πιστεύω ότι η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται μόνο με τα λόγια. Χτίζεται από τον τρόπο που θα προσεγγίσεις τον άλλον, από τη φωνή σου, από το πώς τον ακούς και από την αίσθηση ασφάλειας που του δημιουργείς. Αυτό είναι που κάνει τελικά τον άνθρωπο να ανοιχτεί.

Συχνά, όταν ολοκληρώνεται η συνέντευξη, οι καλεσμένες μού λένε ότι ένιωσαν πολύ άνετα και ότι μίλησαν με έναν τρόπο που δεν περίμεναν. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μπορώ να πάρω, γιατί μπαίνω στον προσωπικό τους χώρο, στο σπίτι τους. Είναι σημαντικό να νιώθουν οικεία και ασφαλείς από την πρώτη στιγμή.

Ποιο θεωρείς ότι είναι το μεγαλύτερο δώρο που σου έχει κάνει το Balcony Stories;

Το Balcony Stories μού έχει δώσει τεράστια αυτοπεποίθηση και αυτογνωσία. Μέσα από όλες αυτές τις ιστορίες νιώθω ότι εξελίσσομαι κι εγώ ως άνθρωπος και παίρνω δύναμη να συνεχίσω να κάνω αυτό που αγαπώ.

Αγαπώ πραγματικά τις γυναίκες και αυτό είναι που με κινεί. Φυσικά έχω όνειρα για το μέλλον του project και θέλω να μεγαλώσει, όμως η μεγαλύτερη ανταμοιβή είναι η ίδια η διαδρομή. Κάθε ιστορία που ακούω, κάθε συνάντηση, μου επιβεβαιώνει ότι βρίσκομαι στον σωστό δρόμο. Είναι σαν το ίδιο το project να μου υπενθυμίζει διαρκώς ποια είμαι και γιατί ξεκίνησα. Δεν χρειάζεται να σκέφτομαι συνεχώς τον προορισμό· σημασία έχει να ζω αυτή τη διαδρομή.

Κάθε φορά που στέλνω ένα μήνυμα σε μια γυναίκα και μου απαντά «ναι, θα ήθελα να συμμετάσχω», παίρνω μια καινούργια ώθηση. Αυτή είναι η «βενζίνη» μου. Ακόμη και στις στιγμές που κουράζομαι ή αναρωτιέμαι «πόσο ακόμα;», αυτές οι μικρές στιγμές είναι που μου δίνουν το κίνητρο να συνεχίσω.  Κι εγώ συνεχίζω να μαθαίνω να αγαπώ περισσότερο τον εαυτό μου. Δεν είναι τίποτα αυτονόητο, είναι ένας προορισμός, είναι μια καθημερινή άσκηση.

Δώρο για μένα είναι όταν νιώθω ότι η γυναίκα που έχω απέναντι μου νιώθει αρκετά ασφαλής να μοιραστεί τις προσωπικές της ιστορίες. Εκεί είναι που γεννιέται η πραγματική σύνδεση, Και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μου έχει χαρίσει το Balcony Stories.

Πώς φαντάζεσαι το Balcony Stories τα επόμενα χρόνια;

Το όνειρό μου είναι το Balcony Stories να γίνει ένα πολύχρωμο μωσαϊκό από ιστορίες γυναικών. Θέλω να φιλοξενεί γυναίκες κάθε ηλικίας, κοινωνικής τάξης, επαγγέλματος, μορφωτικού επιπέδου, θρησκείας και εθνικότητας. Να μην υπάρχουν όρια ή διαχωρισμοί. Πιστεύω ότι, όσο διαφορετικές κι αν είμαστε, υπάρχει κάτι βαθιά κοινό που μας συνδέει.

Μια γυναίκα μπορεί να αγγίξει μια άλλη γυναίκα, ακόμη κι αν βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Αυτή η σύνδεση είναι που θα ήθελα να ταξιδέψει και πέρα από τα ελληνικά σύνορα. Ήδη γυναίκες από το εξωτερικό μού λένε «έλα να κάνουμε Balcony Stories και εδώ». Είναι κάτι που πραγματικά ονειρεύομαι να γίνει, με τη στήριξη των κατάλληλων ανθρώπων.

Ένα μεγάλο μου όνειρο είναι το Balcony Stories να γίνει κάποτε βιβλίο. Θα ήθελα να συγκεντρώσω τις πιο δυνατές φράσεις και τις ιστορίες που έχουν γεννηθεί μέσα από αυτό το ταξίδι , δημιουργώντας ένα λεύκωμα που θα συνεχίσει να εμπνέει ακόμη περισσότερες γυναίκες. Στην ουσία θα είναι σα να έχουμε γράψει το βιβλίο όλες μαζί….γιατί «κάθε γυναίκα είναι ένα βιβλίο».

Βικτώρια ΓιαννάκηΚλείνοντας, ποιο μήνυμα θα ήθελες να στείλεις σε κάθε γυναίκα που διαβάζει αυτή τη συνέντευξη και ίσως διστάζει να κάνει το δικό της επόμενο βήμα;

Αυτό που θα ήθελα να πω στις γυναίκες είναι ότι πρέπει να αγαπάμε αυτό που είμαστε με τις ελλείψεις μας, τις αντιφάσεις, τις σκιές αλλά και το φως μας. Όλα συνυπάρχουν και όλα έχουν χώρο στη ζωή μας, γιατί έτσι είναι η ζωή στην πραγματικότητα! Να επιλέξουν τη ζωή, την ειρήνη και τη δύναμη που κρύβουν μέσα τους.

Σαν ευχή προς όλους και όλες θα ήθελα να πω πως όσο περισσότερο αγαπάμε τον εαυτό μας, τόσο λιγότερο τον κακοποιούμε. Ας μην αφήσουμε τους φόβους μας να σκοτώσουν τα όνειρά μας. Ας έχουμε τη δύναμη να συνδεόμαστε περισσότερο με τους ανθρώπους, αντί να προσπαθούμε να τους κυριαρχήσουμε ή να τους ελέγξουμε. Ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας: «Τι δεν θέλω να μου κάνουν οι άλλοι;». Και μετά ας γυρίσουμε την ερώτηση «ανάποδα» για να δούμε αν τελικά το κάνουμε εμείς στους άλλους. Αυτό που θα διαπιστώσουμε, προς έκπληξή μας, είναι ότι ό,τι δεν θέλουμε να μας κάνουν, τις περισσότερες φορές τα κάνουμε εμείς στους άλλους! Οι στίχοι που κρατώ στο μυαλό μου είναι:

«Ν’ αγαπάμε κάθε μέρα περισσότερο, κάθε μέρα λίγο καλύτερα»

Ναζίμ Κιχμέτ