Μα πού χάθηκε το χαμόγελό σου, μαμά;

Ξέρω. Θα διαβάσεις τον τίτλο, θα ανασηκώσεις τον ένα σου ώμο, θα σπάσει λίγο το χειλάκι σου και αυτόματα θα σκεφτείς: Μα πού να χάθηκε; Μέσα στο τρέξιμο της καθημερινότητας. Τρέχεις να τα προλάβεις όλα. Το σπίτι, το φαγητό, τα παιδιά, το σχολείο, οι δραστηριότητες. Και στο τέλος της ημέρας, αν αντέχεις, κάθεσαι για λίγο στον καναπέ.

Έλα λίγο εδώ… Στάσου μια στιγμή. Πάρε μια βαθιά ανάσα και κοίταξε γύρω σου.

Τώρα θέλω να σε ρωτήσω, με το χέρι στην καρδιά: Πότε ήταν η τελευταία φορά που χαμογέλασες;

Δεν εννοώ από ευγένεια. Ούτε εκείνο το γρήγορο χαμόγελο που δίνεις στα παιδιά σου ή στους γύρω σου, για να μη σε ρωτήσουν «τι έχεις;» και να αποφύγεις τις πολλές ερωτήσεις.

Εννοώ το αληθινό. Αυτό που βγαίνει χωρίς προσπάθεια. Από μέσα σου. Αυτό που σε κάνει να νιώθεις λίγο πιο… εσύ.

Κάπου εκεί, μέσα στις μέρες σου, ίσως έχει αρχίσει να χάνεται. Και είναι ανθρώπινο. Και είναι πολύ πιο συχνό απ’ όσο φαντάζεσαι.

Αλλά μήπως, χωρίς να το καταλάβεις, έχεις αρχίσει να μπαίνεις τελευταία στη δική σου λίστα;

Σκέψου:

Θα άλλαζε έστω λίγο η καθημερινότητά σου αν χαμογελούσες πιο συχνά;

Πώς θα ένιωθες εσύ; Και πώς θα άλλαζε η σχέση σου με τους ανθρώπους γύρω σου; Με τα παιδιά σου;

Δεν εννοώ να χαμογελάς επιτηδευμένα. Εννοώ να αρχίσεις να βλέπεις ξανά το καλό. Το όμορφο. Το μικρό.

Σε αυτόν τον χώρο θα μιλάμε και για αυτά που δεν λέγονται εύκολα. Για τις σκέψεις που περνάνε και χάνονται μέσα στη μέρα σου. Όχι για να σε συμβουλεύω. Αλλά για να αρχίσεις να ακούς λίγο περισσότερο τον εαυτό σου. Εδώ, δεν θα είσαι μόνη σου. Γιατί όσα σκέφτεσαι εσύ, τα σκέφτομαι και εγώ, τα σκέφτονται και άλλες μαμάδες. Και ίσως εκεί, να ξεκινάει κάτι όμορφο.

Μια μικρή πρόταση για σήμερα: Μέσα στην ημέρα σου, βρες μία στιγμή, μόνο μία, που θα κάνεις κάτι για εσένα.
Χωρίς λόγο. Χωρίς «πρέπει».

Και αν θέλεις… βρες μια φωτογραφία σου που χαμογελάς πραγματικά. Βάλ’ τη κάπου που θα τη βλέπεις μέσα στη μέρα σου. Όχι για να θυμηθείς πώς ήσουν. Αλλά για να θυμηθείς ότι είναι ακόμα μέσα σου. Και όταν έρθει αυτή η στιγμή παρατήρησε: χαμογέλασες έστω και λίγο;