Για την Πέτρα Καλαμπόκα η ζωή δεν σταματά με μία διάγνωση & η συμπερίληψη δεν πρέπει να μένει στη θεωρία

10 χρόνια μετά τη διάγνωση με οστεοσάρκωμα και την επιστροφή στη νέα της καθημερινότητα, η Πέτρα Καλαμπόκα – η νέα μας muse of the week – δεν θέλει να μιλά πια μόνο για την ασθένεια που τη σημάδεψε. Θέλει να μιλά και για τη ζωή που έχτισε μετά από αυτήν. Για την επάνοδο στην εργασία, το δικαίωμα στις ίσες ευκαιρίες, αλλά και για το τι σημαίνει πραγματική συμπερίληψη στην Ελλάδα του 2026.

Στο muse.gr ανοίγει την καρδιά της και μας υπενθυμίζει ότι η ζωή δεν σταματά με μια διάγνωση. Μπορεί να αλλάξει μορφή, να απαιτήσει νέες ισορροπίες και να σε οδηγήσει σε έναν βαθύ επαναπροσδιορισμό του εαυτού, χωρίς όμως να σου στερήσει τη δυνατότητα να ονειρεύεσαι και να προχωράς μπροστά. Ανάμεσα στις σκέψεις της για τη ζωή μετά τον καρκίνο, μοιράζεται και τις πιο ήσυχες «επιστροφές» της: τα καλοκαίρια της στη Βόρεια Εύβοια και τις μικρές στιγμές που σήμερα αποκτούν άλλο βάρος. Γιατί τελικά, η δύναμη κρύβεται στην ικανότητα να συνεχίζεις να ζεις με παρουσία, αλήθεια και φως.

Πέτρα, έχουν περάσει 10 χρόνια από τη διάγνωση. Τότε, μπορούσες να φανταστείς ότι σήμερα θα είσαι εδώ – μια γυναίκα που συνεχίζει να εργάζεται, να ονειρεύεται, να θέτει στόχους και να εμπνέει τον κόσμο;

Όχι. Τότε ο ορίζοντάς μου ήταν πολύ μικρός. Δεν σκεφτόμουν τα επόμενα 10 χρόνια, σκεφτόμουν την επόμενη μέρα. Όταν παλεύεις για τη ζωή σου, δεν κάνεις μεγάλα σχέδια. Προσπαθείς απλώς να αντέξεις.

Αν μου έλεγε κάποιος τότε ότι 10 χρόνια μετά θα εργάζομαι σε δύο διαφορετικούς τομείς, θα αθλούμαι, θα ταξιδεύω, θα μιλάω δημόσια για την εμπειρία μου και θα εμπνέω άλλους ανθρώπους, πιθανότατα δεν θα τον πίστευα.

Σήμερα νιώθω ευγνωμοσύνη. Όχι γιατί όλα είναι εύκολα, αλλά γιατί συνεχίζω να ζω μια γεμάτη ζωή.

Αν κοιτάξεις πίσω, ποιο κομμάτι της παλιάς σου ταυτότητας νιώθεις ότι δεν σε «ακολούθησε» ποτέ στη μετά-καρκίνου εποχή;

Η αίσθηση της δεδομένης ασφάλειας. Πριν νοσήσω, πίστευα, όπως οι περισσότεροι νέοι άνθρωποι, ότι η ζωή προχωρά με έναν συγκεκριμένο τρόπο.

Ο καρκίνος μού έμαθε ότι τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Αυτή η αθωότητα δεν επέστρεψε ποτέ. Στη θέση της ήρθε μια βαθύτερη επίγνωση της ζωής.

Ήταν εξίσου δύσκολο για εσένα το να επιστρέψεις στη ζωή όπως την ήξερες πριν νοσήσεις και το να μάθει ο κόσμος τη νέα Πέτρα;

Ναι, γιατί δεν επέστρεψα ποτέ πραγματικά στη ζωή που είχα πριν. Έπρεπε να χτίσω μια νέα ζωή. Η μεγαλύτερη πρόκληση δεν ήταν μόνο να αποδεχτώ εγώ τις αλλαγές μου, αλλά να δώσω χρόνο και στους άλλους να τις κατανοήσουν. Έπρεπε να γνωρίσω ξανά τον εαυτό μου και ταυτόχρονα να συστηθώ ξανά στον κόσμο.

Υπήρξε στιγμή που αναρωτήθηκες αν υπάρχει αληθινή αποδοχή ή αν οι άνθρωποι απλώς συνηθίζουν;

Φυσικά. Και ακόμη το σκέφτομαι κάποιες φορές. Νομίζω ότι υπάρχουν και οι δύο περιπτώσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά κατανοούν, ακούνε και εξελίσσονται. Υπάρχουν και άλλοι που απλώς συνηθίζουν μια νέα εικόνα χωρίς να έχουν επεξεργαστεί τι σημαίνει. Με τα χρόνια έμαθα να μη ζητώ από όλους να καταλάβουν πλήρως. Αρκεί να υπάρχει σεβασμός.

Τι θα ήθελες να μη χρειαστεί να εξηγήσεις ποτέ ξανά για την περιπέτειά σου με τον καρκίνο;

Ότι η ζωή μετά τον καρκίνο δεν είναι μια ιστορία με happy end που τελειώνει όταν βγεις από το νοσοκομείο. Υπάρχουν συνέπειες που σε ακολουθούν για χρόνια. Υπάρχει σωματικός πόνος, υπάρχουν δυσκολίες, υπάρχουν μέρες που δεν φαίνονται προς τα έξω. Δεν χρειάζεται να αποδεικνύουμε συνεχώς ότι η δυσκολία μας είναι πραγματική.

Θα σε πάω στο κομμάτι «καριέρα». Όταν ξαναμπήκες στον εργασιακό χώρο, ένιωσες ότι έπρεπε να προσπαθήσεις περισσότερο;

Ναι. Και όχι μόνο λόγω της απουσίας μου.

Ένιωθα ότι έπρεπε να αποδείξω πως παραμένω ικανή, παραγωγική και αξιόπιστη.

Κοιτώντας πίσω, καταλαβαίνω ότι μεγάλο μέρος αυτής της πίεσης το έβαζα εγώ στον εαυτό μου. Ήθελα να αποδείξω ότι μπορώ. Σήμερα, ξέρω ότι η αξία ενός ανθρώπου δεν μετριέται από το πόσο γρήγορα επιστρέφει ή πόσο υπερπροσπαθεί.

Πότε πιστεύεις ότι ένας εργασιακός χώρος είναι πραγματικά συμπεριληπτικός και όχι απλώς ευγενικός;

Όταν δεν χρειάζεται να ζητάς ειδική μεταχείριση για πράγματα που θα έπρεπε ήδη να υπάρχουν. Όταν η προσβασιμότητα, η ευελιξία και ο σεβασμός είναι ενσωματωμένα στην κουλτούρα του οργανισμού. Η ευγένεια είναι σημαντική, αλλά η συμπερίληψη είναι δομή, πολιτική και καθημερινή πρακτική.

Στην Ελλάδα υπάρχει αληθινή συμπερίληψη στη δουλειά;

Γίνονται βήματα, αλλά έχουμε ακόμη δρόμο. Βλέπω μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση από ό,τι πριν 10 χρόνια, όμως συχνά μένουμε στη θεωρία. Η πραγματική συμπερίληψη φαίνεται στις προσλήψεις, στις ευκαιρίες εξέλιξης, στην προσβασιμότητα και στην εκπροσώπηση.

Εν έτει 2026, πιστεύεις ότι κατανοούμε πλήρως τη λέξη συμπερίληψη – σε κάθε επίπεδο- στην Ελλάδα;

Όχι πλήρως. Συχνά τη χρησιμοποιούμε περισσότερο απ’ όσο την εφαρμόζουμε.

Η συμπερίληψη δεν αφορά μόνο τα άτομα με αναπηρία. Αφορά κάθε άνθρωπο που κινδυνεύει να μείνει εκτός. Είναι μια στάση ζωής και όχι μια λέξη της μόδας.

Ποια ήταν η πιο άβολη στιγμή που έχεις βιώσει επαγγελματικά μετά την επιστροφή σου;

Οι στιγμές που άλλοι άνθρωποι αποφάσιζαν για τις δυνατότητές μου πριν καν με γνωρίσουν. Όχι από κακή πρόθεση, αλλά από προκατάληψη ή φόβο.

Όταν κάποιος υποθέτει τι μπορείς ή δεν μπορείς να κάνεις, χωρίς να σε ρωτήσει, αυτό είναι πάντα άβολο.

Τι θα έπρεπε να αλλάξει αύριο κιόλας, ώστε οι χώροι εργασίας να είναι πιο προσβάσιμοι και φιλικοί;

Να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε την προσβασιμότητα ως κόστος και να τη δούμε ως προϋπόθεση ισότητας. Από τις υποδομές μέχρι τις διαδικασίες προσλήψεων και εξέλιξης, όλα πρέπει να σχεδιάζονται εξαρχής για όλους.

Αν έπρεπε να κρατήσεις ένα πράγμα που σε έχει δυναμώσει μέσα από όλη αυτή τη διαδρομή, ποιο θα ήταν;

Η προσαρμοστικότητα.

Η ζωή μου άλλαξε βίαια και οριστικά. Το γεγονός ότι έμαθα να προσαρμόζομαι, να συνεχίζω και να ξαναχτίζω τον εαυτό μου, είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μου άφησε αυτή η εμπειρία.

Υπάρχει κάτι που σήμερα κάνεις πιο συνειδητά ή πιο δυνατά απ’ ό,τι πριν;

Ζω το παρόν. Ακούγεται απλό, αλλά δεν είναι. Παλιά θεωρούσα πολλά πράγματα δεδομένα. Σήμερα απολαμβάνω περισσότερο τις μικρές στιγμές, τους ανθρώπους μου, τη δουλειά μου, ακόμη και μια ήσυχη μέρα χωρίς ιδιαίτερα γεγονότα.

Αν ένας άνθρωπος που περνάει κάτι αντίστοιχο σε ακούσει σήμερα, τι θα ήθελες να κρατήσει από τη δική σου εμπειρία;

Ότι δεν χρειάζεται να είναι ήρωας κάθε μέρα. Επιτρέπεται να φοβάται, να κουράζεται, να λυγίζει. Αυτό δεν τον κάνει λιγότερο δυνατό. Και επίσης ότι…

η ζωή δεν τελειώνει με μια διάγνωση. Μπορεί να αλλάξει μορφή, μπορεί να γίνει διαφορετική από αυτή που είχες σχεδιάσει, αλλά μπορεί να παραμείνει όμορφη, δημιουργική και γεμάτη νόημα.

Πέτρα, το καλοκαίρι ξεκίνησε και επίσημα. Τι σημαίνει καλοκαίρι για εσένα;

Για μένα το καλοκαίρι είναι επιστροφή. Επιστροφή σε πιο απλούς ρυθμούς, σε ανθρώπους που αγαπώ και σε στιγμές που μου θυμίζουν ποια είμαι. Είναι η εποχή που νιώθω πιο ελεύθερη, πιο κοντά στη φύση και πιο κοντά στον εαυτό μου. Παρότι η καθημερινότητά μου στην Αθήνα είναι γεμάτη υποχρεώσεις, το καλοκαίρι μου δίνει την ευκαιρία να πατήσω λίγο παύση και να γεμίσω ξανά ενέργεια.

Ποια είναι η εικόνα που σου έρχεται πρώτη στο μυαλό όταν σκέφτεσαι τα καλοκαίρια της παιδικής σου ηλικίας;

Οι ατέλειωτες ώρες στο χωριό. Παιχνίδι μέχρι να νυχτώσει, ποδήλατα, αυλές γεμάτες κόσμο και η αίσθηση ότι ο χρόνος κυλούσε πολύ πιο αργά. Θυμάμαι τις βόλτες με τους φίλους μου εκεί στο βουνό και την επιστροφή μας όταν ακούγονταν οι πρώτες φωνές των μαμάδων μας και εκείνη την ανεμελιά που μόνο τα παιδικά καλοκαίρια έχουν.

Μίλησέ μου λίγο για τα παιδικά σου χρόνια. Πού γεννήθηκες και μεγάλωσες;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Βόρεια Εύβοια, σε ένα χωριό 200 κατοίκων που λέγεται Καστανιώτισσα. Εκεί έμαθα τι σημαίνει κοινότητα, γειτονιά και ανθρώπινη επαφή.

Τι σημαίνει για εσένα να επιστρέφεις στον τόπο σου; Και τι είναι αυτό που σε συνδέει πιο έντονα με το χωριό σου;

Είναι ένα συναίσθημα ασφάλειας και οικειότητας. Όσο κι αν αλλάζουν τα χρόνια και οι συνθήκες, υπάρχουν μέρη που σε κάνουν να νιώθεις ότι ανήκεις. Αυτό που με συνδέει περισσότερο με το χωριό μου είναι οι άνθρωποι και οι αναμνήσεις. Εκεί βρίσκονται οι ρίζες μου, οι ιστορίες της οικογένειάς μου και ένα κομμάτι της ταυτότητάς μου που δεν αλλάζει ποτέ.

Πηγαίνεις εκεί όταν θέλεις να αποσυνδεθείς από την καθημερινότητα; Και αν ναι, τι σου αρέσει να κάνεις εκεί πέρα;

Ναι, όσο συχνά μπορώ. Είναι ο δικός μου τρόπος να αποφορτίζομαι. Μου αρέσει να περπατάω, να συναντώ ανθρώπους που γνωρίζω από παιδί, να πίνω καφέ χωρίς να κοιτάζω συνεχώς το κινητό μου και να απολαμβάνω την ηρεμία. Εκεί επαναπροσδιορίζω τι σημαίνει ευτυχία, ελευθερία, φροντίδα.

Ας κάνουμε και ένα πιο summery Q & A

Βαλίτσα τελευταίας στιγμής ή λίστα και οργάνωση εβδομάδες πριν;

Λίστα και οργάνωση. Προσπαθώ να είμαι οργανωμένη, αν και πάντα κάτι αφήνω για τελευταία στιγμή.

Θάλασσα από νωρίς το πρωί ή ηλιοβασίλεμα δίπλα στο κύμα;

Ηλιοβασίλεμα δίπλα στο κύμα.

Αν το καλοκαίρι ήταν τραγούδι, ποιο θα ήταν;

Το τραγούδι «Θάλασσα» της Χαρούλας Αλεξίου.

Βιβλίο στην παραλία ή playlist στα ακουστικά;

Βιβλίο στην παραλία.

Πρωινός καφές με θέα τη θάλασσα ή βραδινό ποτό δίπλα στο κύμα;

Πρωινός καφές με θέα τη θάλασσα.

Ξυπόλυτη στην άμμο ή βόλτα στα σοκάκια;

Ξυπόλυτη στην άμμο.

Αγαπημένη καλοκαιρινή μυρωδιά;

Το γιασεμί.

Τρεις λέξεις που περιγράφουν το ιδανικό σου καλοκαίρι;

Ηρεμία, παρέα, ανεμελιά.

Μια καλοκαιρινή συνήθεια που δεν αλλάζεις με τίποτα;

Το πρώτο μπάνιο της ημέρας χωρίς βιασύνη.

Ένα μέρος στην Εύβοια που θα πρότεινες χωρίς δεύτερη σκέψη;

Ωρεοί. Ένα μικρό λιμανάκι που μοιάζει σαν να έχει μείνει στη δεκαετία του ’70. Συνδυάζει ομορφιά, ηρεμία και αυθεντικότητα.

Το πρώτο πράγμα που κάνεις όταν επιστρέφεις στο χωριό;

Αγκαλιάζω τους δικούς μου ανθρώπους και κάνω μια βόλτα για να δω τα γνώριμα μέρη που με κάνουν να νιώθω σπίτι.