Αλλεργία ή ίωση; Πώς να τα ξεχωρίσεις σε 1 λεπτό

Καλώς ήρθες στο πιο κλασικό παιδιατρικό δίλημμα της άνοιξης (και όχι μόνο).

Από τη μία έχουμε την ίωση – τον “επισκέπτη” που έρχεται απρόσκλητος, κάνει χαμό για λίγες μέρες και μετά φεύγει αφήνοντας πίσω του χαρτομάντιλα και εξάντληση.

Από την άλλη, η αλλεργία -πιο ύπουλη, πιο… επίμονη, και συχνά με στιλ: εμφανίζεται κάθε χρόνο την ίδια εποχή, σαν να έχει βάλει υπενθύμιση στο κινητό.

Πρώτη μεγάλη διαφορά: ο πυρετός!

Η ίωση αγαπάει τον πυρετό. Τον φέρνει μαζί της σχεδόν πάντα, σαν συνοδό σε γάμο. Αν δεις θερμοκρασία, ειδικά τις πρώτες μέρες, το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται για ιογενή λοίμωξη.

Η αλλεργία, αντίθετα, δεν ασχολείται με τέτοια. Δεν κάνει πυρετό. Προτιμά να σας ταλαιπωρεί… πιο διακριτικά.

Δεύτερη στάση: η μύτη!

Ναι, θα μιλήσουμε για τη μύξα, γιατί εκεί κρύβεται η μισή αλήθεια.

Στην ίωση, η μύτη ξεκινάει συνήθως διαυγής και μέσα σε λίγες μέρες γίνεται πιο παχύρρευστη, κιτρινωπή ή πρασινωπή. Είναι μέρος της φυσιολογικής εξέλιξης της φλεγμονής. Στην αλλεργία; Διαυγής, νερουλή, ασταμάτητη. Σαν να έχει ανοίξει βρύση χωρίς διακόπτη.

Τρίτο και πολύ χαρακτηριστικό: η φαγούρα!

Αν δεις το παιδί να τρίβει μύτη, μάτια, να κάνει αυτόν τον μικρό “χαιρετισμό” προς τα πάνω (το λεγόμενο allergic salute), τότε η αλλεργία σηκώνει το χέρι και λέει “εγώ είμαι”.

Η ίωση μπορεί να φέρει μπούκωμα και ενόχληση, αλλά σπάνια αυτή την έντονη, σχεδόν εκνευριστική φαγούρα.

Τέταρτο: η γενική εικόνα του παιδιού!

Με ίωση, το παιδί συνήθως είναι πεσμένο, κακοδιάθετο, θέλει αγκαλιά, καναπέ και ίσως λίγη περισσότερη… δραματικότητα.

Με αλλεργία; Μπορεί να τρέχει, να παίζει, να έχει ενέργεια — απλά με μια μύτη που δεν σταματά και μάτια που δακρύζουν.

Και τέλος, η διάρκεια.

Η ίωση έχει αρχή, μέση και τέλος – συνήθως μέσα σε μια βδομάδα.

Η αλλεργία, όμως, είναι πιο… πιστή. Μένει όσο υπάρχει το αλλεργιογόνο: γύρη, σκόνη, τρίχωμα. Δηλαδή μπορεί να κρατήσει εβδομάδες.

Τι σημαίνουν όλα αυτά στην πράξη;

Ότι δεν χρειάζεται πανικός, αλλά χρειάζεται παρατήρηση. Το σώμα του παιδιού δίνει πάντα στοιχεία. Και όσο πιο γρήγορα τα “διαβάζουμε”, τόσο πιο σωστά αντιδρούμε.

Και μια μικρή υπενθύμιση: Δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο. Υπάρχουν περιπτώσεις που μπερδεύονται -και εκεί ο παιδίατρος είναι ο καλύτερος “μεταφραστής” αυτών των συμπτωμάτων.