«Δεν είμαι μητέρα αλλά δώρισα τα ωάριά μου για να γίνει μια άλλη γυναίκα» – Η ιστορία της Lauren Clark συγκινεί
Η Lauren Clark πήρε μια απόφαση που μοιάζει εξαιρετικά δύσκολη: δώρισε τα ωάριά της για να βοηθήσει μια άλλη γυναίκα να γίνει μητέρα. Στη διαδρομή, όμως, ανακάλυψε πως το πιο δύσκολο κομμάτι δεν ήταν οι ενέσεις, ο πόνος ή η εξάντληση. Ήταν η σκέψη ότι κάπου στον κόσμο μπορεί να υπάρχει ένα παιδί που έχει κάτι από εκείνη.
«Δεν είμαι μητέρα, αλλά έχω δωρίσει τα ωάριά μου ώστε άλλες γυναίκες να μπορέσουν να γίνουν».
Η Lauren γράφει ένα γράμμα σε έναν άνθρωπο που ίσως δεν γνωρίσει ποτέ. Δεν ξέρει αν θα γεννηθεί, πώς θα είναι ή αν θα έχει τα πράσινα μάτια της. Ξέρει μόνο πως, αν κάποτε έρθει στον κόσμο από ένα από τα 12 ωάρια που έχει δωρίσει, θα κουβαλά μέσα του ένα μικρό, αόρατο κομμάτι της.
Η απόφαση να χαρίσει μια πιθανότητα
Η ιδέα της δωρεάς άρχισε να γίνεται πραγματική όταν άκουσε την ιστορία μιας γυναίκας που, μετά τη θεραπεία της για καρκίνο του μαστού, χρειάστηκε δωρεά ωαρίων για να αποκτήσει τα τρίδυμά της. Όσο περισσότερο ερευνούσε, τόσο περισσότερο καταλάβαινε πόσο μεγάλη ανάγκη υπάρχει για δωρήτριες. Γυναίκες που αντιμετωπίζουν προβλήματα γονιμότητας, γυναίκες που έχουν υποβληθεί σε θεραπείες για καρκίνο ή έχουν περάσει πρόωρη εμμηνόπαυση, γυναίκες που βλέπουν το βιολογικό τους ρολόι να προχωρά. Η Lauren ένιωσε ότι ήθελε να βοηθήσει.
«Είναι το σώμα σου, είναι η επιλογή σου»
Η απόφαση, ωστόσο, δεν ήταν εύκολο να ειπωθεί στους ανθρώπους που αγαπούσε περισσότερο. Πιο συγκεκριμένα, «συνειδητοποίησα γρήγορα ότι πραγματικά δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να πεις στον άντρα που είσαι ήδη σίγουρη ότι είναι ο έρωτας της ζωής σου πως σκοπεύεις να δωρίσεις τα ωάριά σου. Φοβόμουν ότι θα τον τρομάξω. “Είναι το σώμα σου, είναι η επιλογή σου και θα σε στηρίξω ό,τι κι αν αποφασίσεις”, ήταν η τέλεια απάντησή του».
Η στήριξή του είχε ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς το ζευγάρι είχε ήδη αρχίσει να μιλά για τη δική του μελλοντική οικογένεια.
Η μητέρα της είχε σκεφτεί να κάνει το ίδιο
Η αντίδραση της μητέρας της, όμως, έκρυβε μια απρόσμενη αποκάλυψη. «Αυτό που δεν περίμενα ήταν η αντίδραση της μητέρας μου. Χωρίς να το γνωρίζω, είχε εξετάσει σοβαρά το ενδεχόμενο να δωρίσει η ίδια τα ωάριά της τη δεκαετία του 1990». Η Lauren προχώρησε, γνωρίζοντας πλέον ότι η διαδικασία δεν ήταν χωρίς κινδύνους.
Το σώμα της πλήρωσε το τίμημα
Για περίπου δέκα ημέρες έκανε καθημερινές ορμονικές ενέσεις. Υπέφερε από ναυτία, εξάντληση, φούσκωμα και πόνο, ενώ χρειάστηκε να μείνει μακριά από τη δουλειά της.
Στον δεύτερο κύκλο, τα συμπτώματα έγιναν ακόμη πιο έντονα. Οι ωοθήκες της διογκώθηκαν και ο πόνος ήταν τέτοιος ώστε έκλαιγε πηγαίνοντας στην κλινική. Τελικά αποφάσισε πως δύο κύκλοι ήταν αρκετοί.
Δεν καταλάβαιναν όλοι την επιλογή της
Οι αντιδράσεις των φίλων της ήταν ανάμεικτες. «Υπήρχαν πολλοί φίλοι που μου είπαν πόσο “υπέροχο” και “ανιδιοτελές” ήταν αυτό που έκανα. Αλλά υπήρξε μία που είπε “Ω, εγώ δεν θα το έκανα ποτέ”, μία που απομακρύνθηκε σωματικά, και μια τρίτη που σχεδόν είπε ότι της φαινόταν εκμετάλλευση των γυναικείων σωμάτων».
Και ίσως αυτό είναι που κάνει τη δωρεά ωαρίων τόσο περίπλοκη. Δεν είναι απλώς μια πράξη γενναιοδωρίας. Είναι μια απόφαση που αφορά το σώμα, τη βιολογία, τη μητρότητα και έναν άνθρωπο που μπορεί να μη γνωρίσεις ποτέ.
«Κι αν δω ένα παιδί που μου μοιάζει;»
Οι πιο δύσκολες ερωτήσεις ήρθαν αργότερα. «Κι αν περπατάω στον δρόμο και δω ένα νήπιο που μοιάζει με εμένα; Κι αν τελικά νιώσω ότι είμαι η μαμά του;».
Στη Βρετανία, τα παιδιά που έχουν συλληφθεί μέσω δωρεάς μπορούν, όταν ενηλικιωθούν, να αναζητήσουν στοιχεία για τον δότη τους. Η Lauren μπορεί, λοιπόν, κάποια μέρα να γνωρίσει έναν άνθρωπο που ξεκίνησε τη ζωή του χάρη σε ένα από τα ωάριά της. Ή μπορεί να μη συμβεί ποτέ.
Η απάντηση που περίμενε με αγωνία
Έναν χρόνο μετά τη δωρεά, ζήτησε να μάθει αν κάποιο από τα ωάριά της είχε χρησιμοποιηθεί. Η απάντηση ήταν: «Δεν έχουν γεννηθεί παιδιά ως αποτέλεσμα της δωρεάς σας». Κι όμως, ένιωσε απογοήτευση. «Ακόμη δεν ξέρω πώς θα νιώσω πραγματικά αν, ή όταν, μάθω ότι ένα μωρό έχει γεννηθεί».
Γιατί, όπως η ίδια συνειδητοποίησε, αυτό δεν είναι σαν να δωρίζεις ένα παλιό σακάκι. Δεν είναι καν σαν να δίνεις αίμα. Είναι να προσφέρεις σε έναν άγνωστο άνθρωπο μια πιθανότητα ζωής.
Και μετά να συνεχίζεις τη δική σου ζωή, έχοντας μέσα σου την παράξενη σκέψη ότι κάπου, κάποτε, μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος που ξεκίνησε τη δική του ιστορία χάρη σε μια απόφαση που πήρες εσύ.