Ιράν: 7 γυναίκες-σύμβολα καταδικάστηκαν σε φυλάκιση και θανατική ποινή λόγω της πολιτικής τους δράσης & εμείς αναρωτιόμαστε πού χάθηκε η λογική
7 γυναίκες. 7 διαφορετικές ιστορίες. Ένας κοινός παρονομαστής: η παραδειγματική τιμωρία τους με φυλάκιση ή ακόμα και την εσχάτη των ποινών. Στο Ιράν, μια ανάρτηση στα social media, η συμμετοχή σε μια διαδήλωση, ακόμη και η βοήθεια σε έναν τραυματισμένο διαδηλωτή μπορούν να μετατραπούν σε κατηγορίες που με δραματικές συνέπειες. Μητέρες, φοιτήτριες, νέες γυναίκες με όνειρα και μια ζωή μπροστά τους βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα σύστημα που φαίνεται να αντιμετωπίζει την πολιτική διαφωνία ως έγκλημα. Κι όσο το ιρανικό καθεστώς βαφτίζει την καταστολή δικαιοσύνη, το ερώτημα δεν είναι μόνο πού σταματά η λογική, αλλά και πόσο ακόμη θα παρακολουθεί ο κόσμος χωρίς να αντιδρά.
Η ανησυχία εντείνεται, καθώς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων προειδοποιούν για την κλιμάκωση των εκτελέσεων και την αυξανόμενη επιβολή θανατικών ποινών, ιδιαίτερα σε βάρος ανθρώπων που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων του 2025 και του 2026. Την ίδια στιγμή, οι ιρανικές Αρχές επιχειρούν να διευρύνουν ακόμη περισσότερο το πλαίσιο ποινικοποίησης της πολιτικής έκφρασης, με νομοθετικές πρωτοβουλίες που στοχεύουν ακόμη και την επικοινωνία με ξένα μέσα ενημέρωσης ή αναρτήσεις στα social media που θεωρείται ότι χρηματοδοτούνται από το εξωτερικό.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων Hengaw καταγράφει τις περιπτώσεις 7 γυναικών, που αποτυπώνουν τις διαφορετικές όψεις του ιρανικού καθεστώτος. Άλλες κατηγορούνται για τη συμμετοχή τους στις διαδηλώσεις, άλλες για πράξεις που συνδέονται με αυτές, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις όπου η ίδια η διαδικτυακή τους δραστηριότητα βρέθηκε στο επίκεντρο της δίωξης.
Οι δικαστικές εξελίξεις, μάλιστα, δεν είναι ίδιες για όλες: κάποιες είναι φυλακισμένες ή έχουν ήδη καταδικαστεί σε θάνατο, άλλες περιμένουν την επανεκδίκαση των υποθέσεών τους, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις οι αρχικές ποινές έχουν ακυρωθεί χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι κατηγορούμενες αθωώθηκαν ή αφέθηκαν ελεύθερες.
Αυτές είναι οι ιστορίες τους.
1) Η Maryam Hodavand καταδικάστηκε σε θάνατο για εμπρησμό τεμένους
H Maryam Hodavand είναι 40 ετών, μητέρα 2 παιδιών και κατάγεται από την πόλη Pakdasht, στην επαρχία της Τεχεράνης.
Συνελήφθη από τις ιρανικές Αρχές κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων του Ιανουαρίου 2026, κρατείται στις γυναικείες φυλακές Evin, και είναι καταδικασμένη σε θάνατο από το Επαναστατικό Δικαστήριο της Τεχεράνης, υπό τον δικαστή Iman Afshari, για υπόθεση εμπρησμού του τεμένους Seyed al-Shohada στην Pakdasht. Η απόφαση, μάλιστα, εκδόθηκε ενώ η Maryam Hodavand δεν είχε πρόσβαση σε νομική εκπροσώπηση.
Πηγή με γνώση της υπόθεσης δήλωσε στο Δίκτυο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Κουρδιστάν (KHRN):
«Η Maryam Hodavand, περίπου 40 ετών και μητέρα 2 παιδιών, συνελήφθη από τις δυνάμεις ασφαλείας στην επαρχία της Τεχεράνης κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Ντεΐ 1404 [2025/2026]. Κρατείται αυτήν τη στιγμή στη γυναικεία πτέρυγα των φυλακών Evin και καταδικάστηκε σε θάνατο πριν από περίπου 10 ημέρες, σε σχέση με την πυρκαγιά στο τέμενος Σεγιέντ αλ-Σοχάντα στην Πακντάστ και τον θάνατο δύο ανθρώπων από την πυρκαγιά, ενώ της στερήθηκε το δικαίωμα σε νομική εκπροσώπηση».

Μετά την άσκηση έφεσης κατά της απόφασης, η υπόθεσή της παραπέμφθηκε στο Ένατο Τμήμα του Ανώτατου Δικαστηρίου για εξέταση. Μέχρι στιγμής, βέβαια, δεν έχουν δημοσιοποιηθεί πληροφορίες σχετικά με τις ακριβείς συνθήκες της σύλληψής της ή την πορεία της δικαστικής διαδικασίας σε βάρος της, ενώ η καταδίκη έρχεται εν μέσω της απότομης κλιμάκωσης των εκτελέσεων ανθρώπων που συνελήφθησαν κατά τις διαδηλώσεις του 2025 και του 2026.
Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, 8 άνθρωποι που συνελήφθησαν σε σχέση με την εξέγερση, έχουν εκτελεστεί τις τελευταίες εβδομάδες.
2) Θανατική ποινή για τη Mahnaz Chahardouli με μια απόφαση γεμάτη αντιφάσεις
Η Mahnaz Chahardouli είναι περίπου 45–46 ετών, μητέρα 2 παιδιών και κάτοικος Τεχεράνης. Εργαζόταν επί χρόνια σε εργαστήρια ένδυσης στα νότια της ιρανικής πρωτεύουσας, αναλαμβάνοντας μόνη της τη συντήρηση της οικογένειάς της, μέχρι που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και δημιούργησε τη δική της, μικρή επιχείρηση υφασμάτων με συνεργάτη της. Οι φωτεινές μέρες στη ζωή της, όμως, δεν κράτησαν πολύ.
Αυτήν τη στιγμή, σύμφωνα με το IranWire, βρίσκεται αντιμέτωπη με τη θανατική ποινή στο Ιράν, μετά τη σύλληψή της στις 11 Ιανουαρίου 2026, με αποτέλεσμα η φροντίδα των παιδιών της – και δη της μικρότερης, 13χρονης κόρης της Χόσνα- να έχει ανατεθεί σε συγγενικά της πρόσωπα.

Η υπόθεσή της εκδικάστηκε από το 15ο Τμήμα του Επαναστατικού Δικαστηρίου της Τεχεράνης, υπό τον δικαστή Abolghasem Salavati.
Σύμφωνα με το IranWire, η Mahnaz Chahardouli κατηγορήθηκε για συμμετοχή στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, εκφώνηση συνθημάτων, κατασκευή και μεταφορά αυτοσχέδιων εμπρηστικών μηχανισμών (μολότοφ), εμπρησμό κάδων απορριμμάτων, καθώς και συνεργασία με το Ισραήλ.
Η ίδια, μαζί με τον Μεχντί Ναζέρ (σ.σ. Ιρανός διαδηλωτής που έχει απασχολήσει τη διεθνή επικαιρότητα το 2026), καταδικάστηκε σε θάνατο, ενώ και οι 3 συγκατηγορούμενοι στην υπόθεση -ανάμεσά τους και η Ατεφέ Ναζέρ (σ.σ. Ιρανή πολιτική κρατούμενη) – καταδικάστηκαν επιπλέον σε 10 χρόνια φυλάκισης.
Η δικαστική απόφαση, ωστόσο, έχει προκαλέσει ερωτήματα ως προς τη νομιμότητα της διαδικασίας. Κι αυτό, γιατί, σύμφωνα με το IranWire, οι ομολογίες φέρεται να αποσπάστηκαν υπό σωματική και ψυχολογική πίεση, ενώ στο σκεπτικό της απόφασης υπάρχουν αντιφάσεις ακόμη και ως προς τον αριθμό των μολότοφ που κατασχέθηκαν.
3) H Taraneh Rahimi είναι φυλακισμένη & καταδικασμένη σε θάνατο για προπαγάνδα κατά του κράτους (και όχι μόνο!)
H Taraneh Rahimi είναι μια νέα γυναίκα που είχε αφιερώσει τη ζωή της στα άλογα – ήταν εκπαιδεύτρια αλόγων και αθλήτρια ιππασίας, ενώ είχε διακριθεί και σε αγώνες! Η καθημερινότητά της, πριν από τη σύλληψή της, ήταν συνδεδεμένη με τον αθλητισμό και την αγάπη της για τα ζώα, μέχρι που στις 24 Ιανουαρίου 2026, μόλις στα 19 της χρόνια, συνελήφθη με κατηγορίες που περιλαμβάνουν τον «πόλεμο κατά του Θεού», καθώς και αδικήματα σχετικά με όπλα, καταστροφή δημόσιας περιουσίας, συνωμοσία και προπαγάνδα κατά του κράτους. Οι ιρανικές Αρχές, μάλιστα, ισχυρίζονται ότι κρατούσε μαχαίρι και απειλούσε άλλους ανθρώπους κατά τη σύλληψή της.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του IranWire, η νεαρή γυναίκα συνελήφθη σε σπίτι φίλης της.
Οι δυνάμεις ασφαλείας φέρεται να της έδεσαν τα χέρια και τα πόδια και να της κάλυψαν το κεφάλι, προτού τη μεταφέρουν στο κρατητήριο.

Η υπόθεσή της εκδικάστηκε από το πρώτο τμήμα του Επαναστατικού Δικαστηρίου του Ισφαχάν, υπό τον δικαστή Morteza Barati. Η Taraneh καταδικάστηκε σε θάνατο, καθώς και σε επιπλέον 11 χρόνια φυλάκισης, στο πλαίσιο της υπόθεσης που συνδέεται με τα γεγονότα στην πλατεία Shohada.
Σύμφωνα με την αμερικανική οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα HRANA, οι ανακριτές φέρεται να εξανάγκασαν την Taraneh να ομολογήσει ότι είχε μαχαιρώσει ένα μέλος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), το οποίο έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων.
Η δίδυμη αδελφή της, Romina, φέρεται επίσης να εξαναγκάστηκε να ομολογήσει ότι βρισκόταν στο σημείο των συγκρούσεων – γι΄αυτό και καταδικάστηκε σε 36 χρόνια κάθειρξη αλλά όχι σε θάνατο, σύμφωνα με τις σχετικές αναφορές.
Και οι δύο αδελφές, πάντως, έχουν υποστηρίξει ότι οι ομολογίες τους αποσπάστηκαν υπό καθεστώς πίεσης και βασανιστηρίων.

Σήμερα, η Taraneh κρατείται στη φυλακή Dowlatabad, στο Ισφαχάν, από όπου και κατάγεται, ενώ εκεί – τι ειρωνεία!- γιόρτασε και τα 20ά γενέθλιά της, μακριά από την οικογένειά της και την προηγούμενη ζωή της.
Ιδιαίτερη ανησυχία, πάντως, προκαλούν και οι καταγγελίες για την κακομεταχείρισή της κατά τη διάρκεια της κράτησης και της ανάκρισης. Ο ξάδελφός της, Masoud Nourmohammadi, δήλωσε στο Iran International, στις 14 Οκτωβρίου, ότι οι σωφρονιστικές Αρχές είχαν στερήσει από την Taraneh την τροφή, ως αντίποινα για τις δημόσιες δηλώσεις της οικογένειάς της στο εξωτερικό.
Επίσης, όπως αναφέρει το IranWire, ο ξάδελφός τους αποκάλυψε ότι, όταν η μητέρα τους κατάφερε να τις επισκεφθεί στη φυλακή έπειτα από μήνες που δεν γνώριζε πού κρατούνταν, αρχικά δεν τις αναγνώρισε.
Σύμφωνα πάντα με τον ξάδελφό τους, τα πρόσωπά τους ήταν μελανιασμένα και πρησμένα, τα οστά τους ήταν σπασμένα, ενώ είχαν χάσει μεγάλο μέρος των μαλλιών τους, διότι οι δεσμοφύλακες τις έσερναν από τα μαλλιά μεταξύ κελιών και ανακριτικών χώρων.
Επιπλέον, η Taraneh είχε σοβαρό τραυματισμό στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ο ξάδελφος ανέφερε κάταγμα στο κρανίο και μεταγενέστερη μόλυνση, καθώς και προβλήματα στο πόδι της, το οποίο είχε χειρουργηθεί πριν από τη σύλληψη, ενώ έγιναν καταγγελίες και για απειλές σεξουαλικής βίας για την απόσπαση ομολογιών.
Ο ξάδελφός της δήλωσε ότι απείλησαν την Taraneh πως θα κακοποιούσαν σεξουαλικά την αδελφή της μπροστά της, εάν δεν ομολογούσε. Ανέφερε επίσης ότι οι αδελφές άκουγαν η μία τις κραυγές της άλλης κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων.
Να σημειωθεί βέβαια ότι οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί αποτελούν καταγγελίες της οικογένειας και δεν έχουν παρουσιαστεί ως ανεξάρτητα επαληθευμένα δικαστικά ευρήματα.
4) Η θανατική καταδίκη της Leila Abolhasani ακυρώθηκε – αλλά εκείνη παραμένει φυλακισμένη!
Η 43χρονη Leila Abolhasani ζούσε με τις δύο έφηβες κόρες της στην περιοχή Shahin Shahr, στην επαρχία Ισφαχάν, και εργαζόταν ως αισθητικός και τεχνίτρια νυχιών, ώσπου συνελήφθη στις 8 Ιανουαρίου 2026, κατά τη διάρκεια των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων στο Ιράν και βρέθηκε αντιμέτωπη με τη θανατική ποινή έπειτα από κατηγορίες για συμμετοχή στον εμπρησμό καταστήματος αλυσίδας σούπερ μάρκετ.
Σύμφωνα με πηγή προσκείμενη στην οικογένειά της, την οποία επικαλείται το πρακτορείο HRANA, η Abolhasani βρισκόταν κοντά στο κατάστημα όταν εκδηλώθηκε η πυρκαγιά και φέρεται να έβγαλε το κινητό της τηλέφωνο για να καταγράψει το περιστατικό. Οι ιρανικές Αρχές, ωστόσο, την κατηγόρησαν για συμμετοχή στον εμπρησμό και στην καταστροφή δημόσιας περιουσίας, με αποτέλεσμα, από τη μέρα της σύλληψής της, να κρατείται στις φυλακές Dowlatabad, στο Ισφαχάν.

Στα τέλη Μαΐου 2026, το Πέμπτο Τμήμα του Επαναστατικού Δικαστηρίου του Ισφαχάν, υπό την προεδρία του δικαστή Vahid Hemmatnejad, την έκρινε ένοχη για «μοχαρεμπέ» (moharebeh), δηλαδή «πόλεμο κατά του Θεού», και της επέβαλε τη θανατική ποινή. Πρόκειται για μία από τις σοβαρότερες κατηγορίες της ιρανικής νομοθεσίας, η οποία μπορεί να επισύρει ακόμη και την εκτέλεση.
Η υπόθεση συνοδεύτηκε από σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τη δικαστική διαδικασία. Σύμφωνα με οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν δημοσιοποιήθηκαν ούτε το πλήρες κείμενο της απόφασης, ούτε τα αποδεικτικά στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν σε βάρος της. Επιπλέον, καμία από τις διαθέσιμες αναφορές δεν κάνει λόγο για κατοχή όπλου από την ίδια, ενώ οι συγγενείς της επιμένουν ότι απλώς κατέγραφε μια πυρκαγιά που είχε ήδη εκδηλωθεί και αρνούνται οποιαδήποτε εμπλοκή της σε πράξεις βίας. Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν επίσης επισημάνει ότι κατά την ανακριτική διαδικασία δεν είχε τη δυνατότητα ελεύθερης επιλογής δικηγόρου, λόγω των περιορισμών που εφαρμόζονται σε υποθέσεις τις οποίες οι ιρανικές Αρχές χαρακτηρίζουν ευαίσθητες.
Η εξέλιξη στην υπόθεσή της ήρθε στα τέλη Οκτωβρίου 2026, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο του Ιράν, έπειτα από έφεση που υπέβαλε ο συνήγορός της, ακύρωσε τη θανατική καταδίκη και παρέπεμψε την υπόθεση σε άλλο τμήμα του δικαστηρίου για νέα εκδίκαση. Η απόφαση ανακοινώθηκε από την οργάνωση Hengaw και επιβεβαιώθηκε από δημοσιεύματα της IranWire.
Κάτι σημαντικό όμως: Η ακύρωση της ποινής δεν συνιστά αθώωση ή οριστική απαλλαγή από τις κατηγορίες. Η Leila Abolhasani εξακολουθεί να κρατείται στις φυλακές Ντοουλαταμπάντ, ενώ εκκρεμεί η επανεκδίκαση της υπόθεσής της.
5) Η Najmeh Amini καταδικάστηκε σε θάνατο για «βλασφημία» σε ανάρτησή της στα social media
Η 23χρονη φοιτήτρια λογιστικής Najmeh Amini κρατείται στις φυλακές Vakilabad, στην πόλη Mashhad, στο βορειοανατολικό Ιράν. Της έχουν επιβληθεί ποινή φυλάκισης άνω των 12 ετών, καθώς και θανατική ποινή, στο πλαίσιο 2 ξεχωριστών δικαστικών υποθέσεων που εκδικάστηκαν από επαναστατικό και ποινικό δικαστήριο.
Ειδικότερα, πηγή προσκείμενη στην οικογένεια της Amini δήλωσε στην αμερικανική οργάνωση Human Rights Activists in Iran (HRAI) ότι η νεαρή γυναίκα, στις 16 Σεπτεμβρίου 2026, καταδικάστηκε σε θάνατο από το Ποινικό Δικαστήριο της Mashhad, με την κατηγορία της sab ol-nabi, δηλαδή της προσβολής του Προφήτη.
Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η κοπέλα συνελήφθη στο εμπορικό κέντρο Ferdowsi στη Μασχάντ, έπειτα από διαδικτυακή παρακολούθηση από την Κυβερνοαστυνομία του Ιράν (FATA). Το ακριβές περιεχόμενο των αναρτήσεών της, ωστόσο, δεν έχει μέχρι σήμερα δημοσιοποιηθεί.
Στη δεύτερη δικαστική υπόθεση, η Amini καταδικάστηκε σε φυλάκιση 12 ετών, 6 μηνών και μίας ημέρας, με κατηγορίες που περιλαμβάνουν ενέργειες κατά της εθνικής ασφάλειας και διάδοση προπαγάνδας κατά του καθεστώτος.

Η Amini συνελήφθη από τις δυνάμεις ασφαλείας στις 31 Ιανουαρίου 2026, κατά τη διάρκεια των πανεθνικών διαδηλώσεων, οι οποίες παύθηκαν με μια αιματηρή επιχείρηση καταστολής. Σε ηχητικό μήνυμα που έστειλε μέσα από τη φυλακή και δόθηκε στη δημοσιότητα τον περασμένο Σεπτέμβριο, η ίδια φαίνεται πως απηύθυνε έκκληση για διεθνή παρέμβαση, ζητώντας από τον ΟΗΕ, δικηγόρους και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων να διερευνήσουν την υπόθεσή της.
«Δεν θέλω σήμερα να παρουσιάσω τον εαυτό μου ως ηρωίδα. Θέλω μόνο ένα πράγμα: να γίνετε η φωνή μου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
«Είμαι μια αθώα νεαρή κοπέλα, με τόσες πολλές ελπίδες και όνειρα. Έχω γονείς που με περιμένουν. Μια οικογένεια που κάθε βράδυ, με τον φόβο ότι μπορεί να με χάσει, περιμένει να ξημερώσει», είπε η Amini.
Ο Mahmood Amiry-Moghaddam, διευθυντής της οργάνωσης IHRNGO, δήλωσε ότι η υπόθεση της Amini θα πρέπει να εκληφθεί ως μια σοβαρή προειδοποίηση.
«Η καταδίκη μιας νεαρής γυναίκας σε θάνατο για όσα δημοσίευσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενέχει τον κίνδυνο να κανονικοποιήσει τη χρήση της θανατικής ποινής ως απάντηση στην ειρηνική έκφραση απόψεων και να διευρύνει ακόμη περισσότερο τα όρια της εφαρμογής της», ανέφερε.
Ο Amiry-Moghaddam πρόσθεσε ότι οι ιρανικές Αρχές δοκιμάζουν την «ανοχή» της διεθνούς κοινότητας απέναντι στη θανατική ποινή. «Εάν η διεθνής κοινότητα δεν αντιδράσει αποφασιστικά τώρα, τέτοιες υποθέσεις θα μπορούσαν να γίνουν πολύ πιο συχνές», τόνισε.
Σύμφωνα με το άρθρο 262 του ισλαμικού ποινικού κώδικα του Ιράν, η προσβολή του προφήτη Μωάμεθ ή προσώπων που θεωρούνται ιερά από τους σιίτες τιμωρείται με θάνατο. Ωστόσο, το άρθρο 263 προβλέπει εξαιρέσεις για δηλώσεις που γίνονται υπό την επήρεια μέθης ή χωρίς πρόθεση, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις οι παραβάτες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν ποινή έως και 74 μαστιγώσεων.
Κατά την ιρανική εφημερίδα Khorasan, η οποία επιβεβαίωσε τη δικαστική διαδικασία, η Amini είπε στο δικαστήριο ότι είχε δημοσιεύσει τις επίμαχες δηλώσεις ενώ βρισκόταν σε κατάσταση παραισθήσεων, αφού είχε καταναλώσει παραισθησιογόνα μανιτάρια μαζί με φίλους της. Από την πλευρά της, η υπεράσπισή της υποστήριξε ότι επρόκειτο για «γλωσσικό ολίσθημα».
Ο προεδρεύων δικαστής απέρριψε την υπερασπιστική της γραμμή, ενώ φέρεται να τη ρώτησε: «Γιατί, ενώ βρισκόσασταν στην ίδια αυτή παραισθητική κατάσταση, δεν προσβάλατε και άλλα πρόσωπα ή αντιπάλους του καθεστώτος, όπως την Αμερική και το Ισραήλ;».
Η θανατική καταδίκη της Amini δεν είναι τελεσίδικη και εξακολουθεί να υπόκειται σε έφεση ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ιράν.
6) Η Mahboubeh Shabani καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή βοήθησε τραυματισμένους διαδηλωτές & μεταφέρθηκε στην απομόνωση
Η Mahboubeh Shabani, μια 33χρονη γυναίκα που καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή βοήθησε τραυματισμένους διαδηλωτές κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων του Ιανουαρίου, μεταφέρθηκε σε κελί απομόνωσης στις Κεντρικές Φυλακές της Μασχάντ, δύο ημέρες αφότου ενημερώθηκε για την καταδίκη της.
Σύμφωνα με πληροφορίες της οργάνωσης Iran Human Rights, η Mahboubeh Shabani μεταφέρθηκε στις πτέρυγες απομόνωσης των Κεντρικών Φυλακών της Μασχάντ (Βακίλ Αμπάντ) στις 28 Σεπτεμβρίου 2026.
Η καταδίκη της σε θάνατο επιβλήθηκε από το Πρώτο Τμήμα του Επαναστατικού Δικαστηρίου της Μασχάντ, με την κατηγορία της «επιχειρησιακής δράσης για την ενίσχυση του Ισραήλ, των Ηνωμένων Πολιτειών και πρακτόρων που συνδέονται με τον Ρεζά Παχλαβί», βάσει του νέου νομοσχεδίου περί κατασκοπείας.
Η ίδια ενημερώθηκε για την καταδικαστική απόφαση στις 26 Σεπτεμβρίου 2026.

Η 33χρονη γυναίκα συνελήφθη στη Μασχάντ στις 2 Φεβρουαρίου 2026, στο πλαίσιο των πανεθνικών διαδηλώσεων που πραγματοποιήθηκαν τον Ιανουάριο στο Ιράν. Σύμφωνα με πηγές που έχουν γνώση της υπόθεσης και μίλησαν στην οργάνωση Iran Human Rights (IHRNGO), η Mahboubeh είχε βοηθήσει στη μεταφορά τραυματισμένων διαδηλωτών με τη μοτοσικλέτα της. Την περίοδο της σύλληψής της, προετοιμαζόταν να συμμετάσχει στις εξετάσεις του Τεχνικού Επιμελητηρίου, ενώ παράλληλα διαχειριζόταν αρκετά κατασκευαστικά έργα.
Πηγή που γνωρίζει την υπόθεση δήλωσε στην IHRNGO:
«Η Mahboubeh κρατήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα σε κέντρα κράτησης και σε καθεστώς απομόνωσης. Η σύλληψή της έγινε με βίαιο τρόπο. Επειδή ασχολούταν με τις πολεμικές τέχνες, υπέστη σοβαρή κακομεταχείριση και ξυλοκοπήθηκε κατά τη μεταφορά της υπό κράτηση.
Ο ανακριτής την υπέβαλε επίσης σε έντονη ψυχολογική παρενόχληση. Ακόμη και μέσα στη φυλακή, δεχόταν απειλητικά μηνύματα μέσω άλλων κρατουμένων της πτέρυγας, οι οποίοι είχαν τον ίδιο ανακριτή. Έλαβε ακόμη και ανάρμοστα μηνύματα, σε τέτοιο βαθμό ώστε να υποβληθεί καταγγελία στις Αρχές της φυλακής.
Αυτό συνέβαινε επειδή υπήρχαν αρκετοί κρατούμενοι τους οποίους ο συγκεκριμένος ανακριτής καλούσε για ανάκριση στο γραφείο του υπευθύνου της πτέρυγας. Η Mahboubeh υπέστη επίσης τεράστιες οικονομικές ζημιές, ενώ μέσα στη φυλακή την εξουθένωσαν με τη συνεχή και αδιάκοπη παρενόχληση».
Τον Αύγουστο, η Mahboubeh ξεκίνησε απεργία πείνας διάρκειας 20 ημερών, διαμαρτυρόμενη για τη μεταφορά πολιτικών κρατουμένων στις πτέρυγες 1 και 2, όπου κρατούνται άτομα καταδικασμένα για κοινά, μη πολιτικά αδικήματα.
Η απεργία πείνας της είχε αποτέλεσμα, καθώς οι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν τελικά στην πτέρυγα 6, η οποία προορίζεται για πολιτικούς κρατουμένους.
Στις 26 Σεπτεμβρίου, ενώ βρισκόταν πίσω από τα κάγκελα της φυλακής, ενημερώθηκε ότι της είχε επιβληθεί η θανατική ποινή.
Σε ηχητικό μήνυμα που ηχογραφήθηκε μέσα στις Κεντρικές Φυλακές της Μασχάντ και δημοσίευσε το BBC Persian, η Mahboubeh ανέφερε:
«Γεια σας. Σήμερα ανακοινώθηκε στον δικηγόρο μου η θανατική μου καταδίκη, ως πρωτόδικη απόφαση που δεν είναι ακόμη τελεσίδικη.
Η σημερινή απόφαση που μου επιβλήθηκε δείχνει ότι πολλοί ακόμη άνθρωποι βρίσκονται πραγματικά αντιμέτωποι με τον κίνδυνο της εκτέλεσης. Δεν ανησυχώ τόσο για τον εαυτό μου, όσο για τους υπόλοιπους, των οποίων οι θανατικές καταδίκες έχουν επικυρωθεί.
Απευθύνω έκκληση σε όλους, στους πολίτες, στα Ηνωμένα Έθνη και στις οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να ενεργήσουν για εμένα, αλλά και για όλους τους υπόλοιπους, των οποίων οι θανατικές ποινές έχουν επικυρωθεί και οι οποίοι περνούν εδώ και μήνες τις νύχτες τους κοιμώμενοι μέσα στον φόβο και την αγωνία.
Τους ζητώ να κάνουν κάτι. Έστω και κάποιος πρέπει να σπεύσει να τους βοηθήσει. Θα ήμουν ευγνώμων σε όλους, εάν κάποιος μπορούσε πραγματικά να κάνει κάτι για εμάς.
Οι συνθήκες για τους κρατουμένους στις φυλακές είναι εξαιρετικά άσχημες. Πέρα από τις πιέσεις που μας ασκούν, υπάρχει και η ψυχολογική πίεση που βιώνουμε μέσα στη φυλακή. Από τη μία είναι η ψυχολογική κακοποίηση που υφιστάμεθα και από την άλλη οι θανατικές καταδίκες, με τις οποίες αναγκαζόμαστε να ζούμε και να κοιμόμαστε κάθε βράδυ.
Τώρα, παρακαλώ θερμά όλους να κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να σωθούν οι ζωές μας».
Αυτοματοποιημένο μήνυμα του τηλεφωνικού συστήματος της φυλακής αναφέρει μάλιστα ότι: «Η κλήση αυτή προέρχεται από τις φυλακές της Μασχάντ και η καλούσα είναι κρατούμενη».
Λίγο μετά την ηχογράφηση του μηνύματος, η Mahboubeh μεταφέρθηκε σε κελί απομόνωσης. Καθώς η θανατική της καταδίκη δεν είχε ακόμη επικυρωθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο, παραμένει άγνωστος ο επίσημος λόγος της μεταγωγής της στην απομόνωση.
7) Η Bita Hemmati καταδικάστηκε σε θάνατο, η ποινή ανατράπηκε & τώρα περιμένει νέα εκδίκαση της υπόθεσης
Η Bita Hemmati, η οποία είχε καταδικαστεί σε θάνατο μαζί με τον σύζυγό της, Mohammadreza Majidi-Asl, για τη συμμετοχή τους στις διαδηλώσεις του Ιανουαρίου 2026 στην Τεχεράνη, βρίσκεται πλέον εν αναμονή νέας εκδίκασης της υπόθεσής της, καθώς το Ανώτατο Δικαστήριο του Ιράν ακύρωσε τις θανατικές καταδίκες του ζευγαριού και παρέπεμψε την υπόθεση σε άλλο, ισότιμο δικαστικό τμήμα.
Για την ιστορία, η Hemmati και ο σύζυγός της συνελήφθησαν στις 9 Ιανουαρίου 2026, κατά τη διάρκεια των δημόσιων διαδηλώσεων στην ιρανική πρωτεύουσα. Στα τέλη Απριλίου 2026, το 26ο Τμήμα του Επαναστατικού Δικαστηρίου της Τεχεράνης, υπό την προεδρία του δικαστή Iman Afshari, τους καταδίκασε σε θάνατο, μαζί με δύο ακόμη συγκατηγορουμένους τους, τον Behrouz Zamani Nejad και τον Kourosh Zamani Nejad.
Σύμφωνα με την πρωτόδικη απόφαση, οι 4 κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι για «επιχειρησιακή δράση υπέρ της εχθρικής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών και εχθρικών ομάδων». Παράλληλα, καθένας τους καταδικάστηκε σε 5 επιπλέον χρόνια φυλάκισης με την κατηγορία της «συγκέντρωσης και συνωμοσίας κατά της εθνικής ασφάλειας», ενώ το δικαστήριο διέταξε και τη δήμευση του συνόλου της περιουσίας τους ως συμπληρωματική ποινή.
Στην ίδια υπόθεση, πέμπτος κατηγορούμενος ήταν ο Amir Hemmati, συγγενής της Bitta. Σε βάρος του επιβλήθηκε ποινή 5 ετών φυλάκισης για «συγκέντρωση και συνωμοσία» και επιπλέον 8 μηνών για «προπαγάνδα κατά του κράτους».

Ως στοιχεία για τη στοιχειοθέτηση των κατηγοριών, το Επαναστατικό Δικαστήριο επικαλέστηκε τη συμμετοχή στις διαδηλώσεις της 8ης και 9ης Ιανουαρίου, την εκφώνηση συνθημάτων διαμαρτυρίας και την πρόκληση φθορών σε δημόσια περιουσία. Στην απόφαση περιλαμβάνονταν επίσης ισχυρισμοί για ρίψη εμπρηστικών υλικών και χρήση όπλου που δεν προσδιορίστηκε.
Ωστόσο, η δικαστική απόφαση δεν παρέθετε συγκεκριμένα και εξατομικευμένα αποδεικτικά στοιχεία για τον ρόλο που φέρεται να διαδραμάτισε καθένας από τους κατηγορουμένους.
Η υπόθεση είχε προκαλέσει αντιδράσεις από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με τη Hengaw να καταγγέλλει ότι οι 5 κατηγορούμενοι υπέστησαν σοβαρές σωματικές και ψυχολογικές πιέσεις κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων, με στόχο την απόσπαση εξαναγκαστικών ομολογιών. Σύμφωνα με την ίδια οργάνωση, τους στερήθηκε επίσης η πρόσβαση σε δικηγόρους της επιλογής τους, καθώς και βασικές εγγυήσεις που διασφαλίζουν μια δίκαιη δικαστική διαδικασία.
Η ακύρωση των θανατικών ποινών από το Ανώτατο Δικαστήριο, τον Μάιο του 2026, αποτελεί σημαντική εξέλιξη για την υπόθεση της Bita Hemmati και του συζύγου της. Ωστόσο, δεν συνεπάγεται αθώωση ή οριστική απαλλαγή τους από τις κατηγορίες, καθώς η υπόθεση θα εξεταστεί εκ νέου από άλλο δικαστικό τμήμα.