Μαίρη Λίντα: Έφυγε από τη ζωή στα 90 της η σπουδαία κυρία του ελληνικού τραγουδιού – Η καριέρα & ο μεγάλος έρωτας με τον Χιώτη

Έφυγε από τη ζωή η Μαίρη Λίντα σε ηλικία 90 ετών, αφήνοντας πίσω της μια τεράστια παρακαταθήκη στο ελληνικό τραγούδι. Μια καλλιτέχνιδα με μοναδικό ταμπεραμέντο, σπάνια φωνή και μια διαδρομή γεμάτη επιτυχίες, μεγάλες συνεργασίες, έρωτες, απώλειες και προσωπικές μάχες.

Η γυναίκα που συνδέθηκε όσο λίγες με το λαϊκό τραγούδι και το όνομα του Μανώλη Χιώτη, υπήρξε ένα αυτόφωτο αστέρι. Με την ερμηνεία της επηρέασε γενιές νεότερων τραγουδιστριών και άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στην ιστορία του ελληνικού πενταγράμμου.

Ωστόσο, τα ξημερώματα της Τετάρτης 22 Ιουλίου, η αυλαία έπεσε για τη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού. Το προσωπικό του Γηροκομείου Αθηνών, όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια, την εντόπισε νεκρή στο δωμάτιό της, βυθίζοντας στη θλίψη τον καλλιτεχνικό κόσμο και όσους αγάπησαν τη φωνή της.

Από τον Πύργο Ηλείας στον Κολωνό – Τα πρώτα βήματα μιας μεγάλης φωνής

Η Μαίρη Λίντα γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1935 στον Πύργο Ηλείας. Το πραγματικό της όνομα ήταν Μαρία Δημητροπούλου. Όταν ήταν ακόμη μικρό παιδί, η οικογένειά της μετακόμισε στην Αθήνα και εγκαταστάθηκε στον Κολωνό, όπου μεγάλωσε.

Η ζωή της άλλαξε όταν, σε ηλικία μόλις 7 ετών, άκουσε στο ραδιόφωνο πως ο σκηνοθέτης και καλλιτέχνης Ορέστης Λάσκος αναζητούσε νέα ταλέντα στο κινηματοθέατρο Αλκαζάρ. Παρά το νεαρό της ηλικίας της, επέμεινε να πάει και να δοκιμάσει την τύχη της.

Η μικρή Μαρία ανέβηκε στη σκηνή μπροστά σε εκατοντάδες θεατές και κατάφερε να εντυπωσιάσει. Ο Ορέστης Λάσκος διέκρινε αμέσως το ταλέντο της και ήταν εκείνος που της έδωσε το καλλιτεχνικό όνομα με το οποίο έμελλε να γίνει γνωστή σε όλη την Ελλάδα: Μαίρη Λίντα.

Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε μια πορεία που δεν έμοιαζε με καμία άλλη. Σε πολύ μικρή ηλικία άρχισε να εργάζεται και να εμφανίζεται σε βαριετέ και κέντρα διασκέδασης της εποχής, όπως το «Μισούρι», το «Κυψελάκι» και τα «Πεύκα».

Η συνάντηση με τον Μανώλη Χιώτη που άλλαξε τα πάντα

Σε ηλικία 11 χρονών, η Μαίρη Λίντα βρέθηκε στο περίφημο κέντρο «Πίγκαλς», ένα από τα πιο γνωστά κέντρα της Αθήνας εκείνης της εποχής, για μια πρόβα με την ορχήστρα.

Εκεί συνάντησε για πρώτη φορά τον Μανώλη Χιώτη, τον σπουδαίο δεξιοτέχνη του μπουζουκιού και έναν από τους σημαντικότερους δημιουργούς του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Η γνωριμία αυτή θα καθόριζε όχι μόνο την επαγγελματική αλλά και την προσωπική της ζωή.

Η ίδια είχε περιγράψει με συγκίνηση την πρώτη τους συνάντηση: «Εκεί που καθόμουν, λοιπόν, βλέπω και μπαίνει ένας άντρας με μια ρεπούμπλικα μπεζ, ένα παλτό καμηλό… Ένας θεός ήταν… Πράσινα μάτια, με κύκλους γκρι. Ήταν σαν να τα έβαφε τα μάτια του. Τον ερωτεύτηκα μόλις τον είδα. Με ξανθό μουστάκι. Τρελάθηκα».

Η συνεργασία τους εξελίχθηκε σε ένα από τα σπουδαιότερα ντουέτα στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Η Μαίρη Λίντα και ο Μανώλης Χιώτης έγιναν σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής, με τις εμφανίσεις τους να γνωρίζουν τεράστια επιτυχία.

Το 1958 παντρεύτηκαν και έζησαν μαζί για περίπου μία δεκαετία, μέχρι τον χωρισμό τους το 1967. Η ίδια, χρόνια αργότερα, μιλούσε πάντα με συγκίνηση για εκείνον: «Ο Χιώτης είναι ο άνθρωπος της ζωής μου. Το μεγάλο μου λάθος ήταν ότι χώρισα με τον Χιώτη. Δυστυχώς δεν μπορώ να γυρίσω τα χρόνια πίσω. Ακόμα και σήμερα, πονάω».

Οι δύσκολες στιγμές – Ο κακοποιητικός δεύτερος γάμος και η δύναμη να φύγει

Η ζωή της Μαίρης Λίντα δεν ήταν μόνο επιτυχίες και χειροκρότημα. Πίσω από τη λαμπερή εικόνα της υπήρχαν και δύσκολες προσωπικές στιγμές.

Μετά τον χωρισμό της από τον Χιώτη, έκανε δεύτερο γάμο με τον Αλέξανδρο Θεοχάρη, με τον οποίο απέκτησε την κόρη της Εύα. Η ίδια είχε αποκαλύψει πως η σχέση αυτή ήταν ιδιαίτερα δύσκολη και πως είχε βιώσει κακοποιητική συμπεριφορά.

Σε συνέντευξή της είχε πει: «Δεν άντεχα την πολύ κακή συμπεριφορά και το ξύλο. Έφυγα. Είχα τη δύναμη, όμως, γιατί είχα ένα ”χρυσό βραχιόλι” στο χέρι μου… τη δουλειά μου. Είπα ”δεν είναι ανάγκη. Γιατί να κάθομαι να δέχομαι αυτό τον εξευτελισμό; Δε γίνεται να τρως ξύλο για το τίποτα. Δεν είμαστε ζώα. Με κακοποιούσε κάθε τρεις και λίγο. Έφυγα και μεγάλωσα το παιδί μου με αξιοπρέπεια».

Και είχε συμπληρώσει: «Μια φορά, στο τελευταίο ξύλο, το πήρα απόφαση και τελείωσε. Μου είχε τελειώσει και ερωτικά με αυτή τη συμπεριφορά. Μετά έκανα και τον τρίτο μου γάμο. Είχα την τύχη να έχω τρεις πολύ ωραίους άντρες. Με άσχημο δε θα πήγαινα ποτέ. Και έμεινα με αυτούς τους τρεις. Από τότε δεν ξανακοίταξα κανέναν».

Ο τρίτος της γάμος ήρθε αργότερα στη ζωή της, όμως ο μεγάλος έρωτας που σημάδεψε την καρδιά της παρέμεινε ο Μανώλης Χιώτης.

Η τραγωδία που τη σημάδεψε – Η δολοφονία της μητέρας της

Ένα από τα πιο σκληρά γεγονότα της ζωής της ήταν η δολοφονία της μητέρας της, Βασιλικής Δημητροπούλου, το 1970. Στις 24 Νοεμβρίου εκείνης της χρονιάς, η 70χρονη μητέρα της Μαίρης Λίντα βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Μπουρνάζι. Αρχικά ο θάνατός της αποδόθηκε σε δυστύχημα, καθώς είχε θεωρηθεί ότι αποκοιμήθηκε με αναμμένο τσιγάρο, το οποίο έπεσε στο μαξιλάρι και προκάλεσε φωτιά.

Ωστόσο, η έρευνα τριών αξιωματικών της αστυνομίας αποκάλυψε διαφορετικά στοιχεία. Στον χώρο βρέθηκαν ευρήματα που οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για εγκληματική ενέργεια.

Σύμφωνα με την τότε αστυνομική έρευνα: «Επί του πτώματος της Δημητροπούλου υπήρχε ένα ξυπνητήρι με κηλίδες αίματος, πλησίον του πτώματος βρισκόταν μία άδεια από οινόπνευμα φιάλη, ενώ στο καμένο της πρόσωπο έφερε αμυχές».

Η επίσημη εκδοχή μετά την εξέταση των στοιχείων ήταν πως η Βασιλική Δημητροπούλου δολοφονήθηκε από διαρρήκτες. Η απώλεια αυτή σημάδεψε βαθιά τη Μαίρη Λίντα.

Μια τεράστια μουσική διαδρομή

Η Μαίρη Λίντα δεν ήταν απλώς η μούσα ενός μεγάλου δημιουργού. Ήταν μια σπουδαία ερμηνεύτρια με προσωπική καλλιτεχνική ταυτότητα.

Στη δισκογραφία εμφανίστηκε για πρώτη φορά με το τραγούδι «Πικρό ποτήρι» του Κώστα Καπλάνη, ενώ το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησε με τη δική της σφραγίδα ήταν το «Ήρθε ο Χειμώνας», σε μουσική και στίχους του ίδιου δημιουργού.

Στην πορεία της ερμήνευσε περισσότερα από 1.200 τραγούδια και συνεργάστηκε με κορυφαίους δημιουργούς του ελληνικού τραγουδιού, όπως ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου, ο Γιώργος Μητσάκης, ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μάνος Χατζηδάκις.

Με τον Μανώλη Χιώτη τραγούδησε αμέτρητες επιτυχίες που έγιναν διαχρονικές. Ανάμεσα στα τραγούδια που σφράγισε με τη φωνή της ήταν τα: «Περασμένες μου Αγάπες», «Ηλιοβασιλέματα», «Δε Θέλω πια να Ξαναρθείς», «Εσύ είσαι η Αιτία που Υποφέρω», «Τέτοια Χαρά δε θα τη Δεις», «Λαός και Κολωνάκι», «Το Τελευταίο Ποτηράκι», «Μυρτιά», «Ροδόσταμο», «Αν Θυμηθείς το Όνειρό μου» και «Μαργαρίτα Μαργαρώ».

Η φωνή της ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, σε χώρες με έντονο ελληνικό στοιχείο, όπως η Αίγυπτος και η Κωνσταντινούπολη. Από το 1964 έως το 1967 εμφανίστηκε μαζί με τον Χιώτη στις Ηνωμένες Πολιτείες, σε Νέα Υόρκη και Σικάγο, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία.

Η μεγάλη παρουσία στον ελληνικό κινηματογράφο

Η Μαίρη Λίντα άφησε το στίγμα της και στον ελληνικό κινηματογράφο. Μαζί με τον Μανώλη Χιώτη συμμετείχαν σε ταινίες που αγαπήθηκαν από το κοινό και έμειναν στην ιστορία.

Το δίδυμο εμφανίστηκε μεταξύ άλλων στις ταινίες «Φτωχαδάκια και Λεφτάδες» (1961), «Μην Είδατε τον Παναή» (1962), «Πολυτεχνίτης κι’ Ερημοσπίτης» (1963), «Τύφλα νάχη ο Μάρλον Μπράντο» (1963) και «Σχολή για σωφερίνες» (1964).

Με τη Φίνος Φιλμ συνεργάστηκαν στις ταινίες «Ο Ατσίδας» (1962), «Ο Δήμος Από Τα Τρίκαλα» (1962), «Ο Φίλος Μου, Ο Λευτεράκης» (1963) και «Η Βίλλα Των Οργίων» (1964).

Οι διακρίσεις που επιβεβαίωσαν το ταλέντο της

Η αξία της Μαίρης Λίντα αναγνωρίστηκε από νωρίς. Το 1961 τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού για την ερμηνεία της στο τραγούδι «Απαγωγή» του Μίκη Θεοδωράκη.

Έναν χρόνο αργότερα απέσπασε το Β’ Βραβείο στο Φεστιβάλ Αθηναϊκού Τραγουδιού με το τραγούδι «Αθήνα κόρη τ’ ουρανού».

Η καλλιτεχνική της αξία αναγνωρίστηκε και από τις νεότερες γενιές. Τραγουδίστριες όπως η Χάρις Αλεξίου, η Γλυκερία, η Άννα Βίσση, η Δήμητρα Γαλάνη και η Κωνσταντίνα έχουν αναφερθεί στην επιρροή που άσκησε πάνω τους.

Η κληρονομιά μιας σπουδαίας κυρίας

Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε στο Γηροκομείο Αθηνών, όπου παρέμεινε αξιοπρεπής και αγαπητή. Η Μαίρη Λίντα δεν ήταν μόνο μια σπουδαία φωνή. Ήταν μια γυναίκα που έζησε έντονα, αγάπησε, πόνεσε, πάλεψε και κατάφερε να μείνει όρθια μέσα από όλες τις δυσκολίες.

Με το χαμόγελό της, το πάθος της και τη μοναδική ερμηνεία της, έγινε κομμάτι της συλλογικής μνήμης ενός ολόκληρου λαού. Η «μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού» έφυγε, όμως οι μελωδίες της θα συνεχίσουν να ακούγονται, θυμίζοντας μια εποχή όπου το τραγούδι ήταν ψυχή.