Όταν επιλέγεις αυτόν που σε επιλέγει

Υπάρχουν φορές που το συναίσθημα γίνεται τόσο έντονο, που μοιάζει σχεδόν απειλητικό. Άνθρωποι που μας έλκουν μαγνητικά, που τους ποθούμε σεξουαλικά, συναισθηματικά, πνευματικά, αλλά που οι περιστάσεις -ή ίσως οι δικοί μας, βαθύτεροι φόβοι- κάνουν την επαφή μαζί τους αδύνατη.

Και τότε, επειδή ακριβώς δεν ξέρουμε πώς να διαχειριστούμε αυτό το «ηφαίστειο», επιλέγουμε την πιο γρήγορη άμυνα: κατεβάζουμε τον διακόπτη.

Πιέζουμε τον εαυτό μας να απεμπλακεί. Μας εξαναγκάζουμε να νιώσουμε λιγότερα, να αποσυνδεθούμε, για να γλιτώσουμε από το βάρος ενός συναισθήματος που μας ξεπερνά. Είναι μια εσωτερική υποχώρηση, μια προσπάθεια να επιβιώσουμε από την ένταση.

Και κάπου εκεί, εμφανίζεται η εύκολη λύση.

Ένας άνθρωπος που μας φλερτάρει, που μας διεκδικεί, που μας θέλει ανοιχτά και καθαρά. Και χωρίς να το καταλάβουμε, στρεφόμαστε προς τα εκεί. Όχι απαραίτητα επειδή το θέλουμε με το ίδιο πάθος, αλλά επειδή εκεί νιώθουμε ασφαλείς. Επιλέγουμε, τελικά, τον άνθρωπο που μας έχει ήδη επιλέξει.

Άραγε είναι κακό αυτό; Όχι πάντα. Είναι όμως μια συνειδητή συμβιβαστική λύση. Είναι η μετάβαση από το «κυνηγάω αυτό που με καίει» στο «αφήνομαι σε αυτό που με ηρεμεί».

Το ερώτημα όμως παραμένει: Όταν επιλέγεις αυτόν που σε επιλέγει, απλώς και μόνο για να προστατευτείς, είσαι πραγματικά εκεί; Είναι, τελικά, αυτή η ηρεμία ευτυχία;

Γιατί όταν ο φόβος σε κόβει και σε αναγκάζει να υποχωρείς, σταματάς να διεκδικείς. Και όταν σταματάς να διεκδικείς, ουσιαστικά σταματάς να ζεις, σταματάς να απολαμβάνεις.

Ίσως, λοιπόν, αυτή η «ασφάλεια» να μην είναι τελικά για καλό. Ίσως το να κρατάς τον εαυτό σου προστατευμένο και ανέπαφο, να είναι ο πιο σιωπηλός τρόπος για να χάσεις την ίδια τη ζωή.