Πώς γίνεται να σου λείπει κάτι που δεν είχες ποτέ;

Το περασμένο καλοκαίρι γνώρισα έναν άνθρωπο με τον οποίο ανακάλυψα πως μοιραζόμαστε παρόμοιο τρόπο σκέψης και την ίδια ανάγκη να καταλάβουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Δεν είναι πολλές οι φορές που έχουμε συναντηθεί, κι όμως υπάρχουν στιγμές που μου λείπει, που νιώθω πραγματικά την ανάγκη να κουβεντιάσω μαζί του. Κι αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι: πώς γίνεται να σου λείπει κάποιος που ουσιαστικά δεν έχεις προλάβει να γνωρίσεις;

Υπάρχουν πράγματα που μας λείπουν επειδή τα χάσαμε: άνθρωποι, στιγμές, εποχές, καταστάσεις που κάποτε ήταν μέρος της ζωής μας και άφησαν πίσω τους ένα κενό. Υπάρχουν όμως και εμπειρίες που μας λείπουν χωρίς να τις έχουμε ζήσει ποτέ. Και αυτό μοιάζει παράλογο. Πώς νοσταλγείς κάτι που δεν θυμάσαι; Πώς πονάς για κάτι που δεν είχες; Πώς μπορεί μια απουσία να σε ακολουθεί όταν δεν υπήρξε ποτέ καμία παρουσία πριν από αυτήν;

Ίσως γιατί δεν μας λείπουν μόνο οι αναμνήσεις. Κάποιες φορές μας λείπουν και όσα έχουμε ανάγκη να ζήσουμε.

Μπορεί να σου λείπει μια αγάπη που δεν γνώρισες, μια αγκαλιά που δεν ήρθε όταν τη χρειαζόσουν, ένα σπίτι στο οποίο θα ένιωθες πραγματικά ασφαλής, μια σχέση στην οποία δεν θα χρειαζόταν να αποδεικνύεις την αξία σου. Μπορεί ακόμη να σου λείπει ο εαυτός που δεν κατάφερες να γίνεις, επειδή οι συνθήκες στη ζωή σου δεν του επέτρεψαν να υπάρξει.

Μπορεί να έχεις ανάγκη από τρυφερότητα και ασφάλεια, ακόμη κι αν δεν τις έχεις γνωρίσει. Και αυτή η διάκριση έχει σημασία. Άλλο να θυμάσαι κάτι που έχασες και άλλο να αναγνωρίζεις, αργότερα, κάτι που σου λείπει.

Και αυτή, για μένα, είναι μία από τις πιο δύσκολες όψεις του ανεκπλήρωτου. Δεν αφορά μόνο όσα χάσαμε, αλλά και όσα δεν ζήσαμε, είτε επειδή οι συνθήκες δεν το επέτρεψαν είτε γιατί απλώς δεν τολμήσαμε. Τα χρόνια που θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά, οι σχέσεις που δεν δημιουργήθηκαν, οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν, οι ευκαιρίες που χάθηκαν πριν καταλάβουμε ότι υπήρχαν.

Και βέβαια, η ζωή που θα θέλαμε να είχαμε ζήσει μπορεί να μην ήταν καλύτερη από εκείνη που ζήσαμε. Η φαντασία, βλέπεις, έχει την τάση να εξιδανικεύει όσα δεν δοκιμάστηκαν στην πραγματικότητα. Μια αγάπη που δεν έζησες δεν χρειάστηκε ποτέ να αντιμετωπίσει τη φθορά, τις συγκρούσεις ή την καθημερινότητα. Αλλά αυτή η γνώση δεν ακυρώνει το συναίσθημα.

Είναι ευκολότερο να μιλήσεις για έναν άνθρωπο που έφυγε παρά για κάποιον που δεν ήρθε ποτέ, γιατί είναι δύσκολο να εξηγήσεις στους άλλους μια απώλεια χωρίς συγκεκριμένη αρχή και χωρίς μια καθαρή στιγμή τέλους.

Τελικά, μπορεί να μη μας λείπει τόσο αυτό που δεν αποκτήσαμε, όσο η δυνατότητα να βρεθούμε, έστω κάποτε, εκεί όπου πραγματικά θέλαμε να είμαστε.