Πριν ξεκινήσουμε…
Δεν είμαι ψυχολόγος. Δεν είμαι ειδικός στις ανθρώπινες σχέσεις. Είμαι μια γυναίκα, μια χωρισμένη μητέρα μιας έφηβης κόρης, της Φαίδρας, που είναι 14 ετών, και ένας άνθρωπος που προσπαθεί καθημερινά να καταλάβει λίγο καλύτερα τον εαυτό του και τους ανθρώπους γύρω του.
Τα τελευταία χρόνια δουλεύω πολύ με τον εαυτό μου. Και ειδικά τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, νιώθω πιο έντονα από ποτέ την ανάγκη της εξέλιξης, της αυτογνωσίας και κυρίως της εσωτερικής ηρεμίας. Την ανάγκη να καταλαβαίνω καλύτερα τα συναισθήματά μου, να μην αφήνω τον θυμό, την απογοήτευση ή τον φόβο να καθορίζουν τις αποφάσεις και τις σχέσεις μου. Να μπορώ να ζω με περισσότερη συνειδητότητα, περισσότερη αποδοχή και περισσότερη αλήθεια.
Μέσα σε αυτήν τη διαδρομή συνειδητοποίησα κάτι πολύ σημαντικό: τίποτα στη ζωή μας δεν μας επηρεάζει περισσότερο από τις ανθρώπινες σχέσεις. Οι σχέσεις με τους συντρόφους μας, με τους φίλους μας, με την οικογένειά μας, με τα παιδιά μας. Αλλά, τελικά, ίσως η σημαντικότερη από όλες να είναι η σχέση που έχουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί από εκεί ξεκινούν όλα.
Αυτή ακριβώς είναι η ανάγκη που με έφερε σε αυτή τη στήλη. Δεν θα βρείτε εδώ συνταγές ευτυχίας ούτε εύκολες απαντήσεις. Θα βρείτε σκέψεις, προβληματισμούς και αλήθειες – κάποιες φορές δύσκολες, ίσως και άβολες. Θα γράψω για τον έρωτα και τη συντροφικότητα, για τη φιλία και την οικογένεια, για τη μοναξιά, τον φόβο της δέσμευσης, την ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους που αγαπάμε, για τις αντιφάσεις της εποχής μας και για τον τρόπο που αλλάζουν οι ανθρώπινες σχέσεις.
Θα γράψω για όλα εκείνα που μας πονάνε, μας δυσκολεύουν, μας θυμώνουν, αλλά ταυτόχρονα μας εξελίσσουν. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο όμορφο στις ανθρώπινες σχέσεις: ότι δεν σταματούν ποτέ να μας διδάσκουν κάτι για τους άλλους, αλλά κυρίως για εμάς τους ίδιους.
Η Δέσποινα Καμπούρη είναι ένας άνθρωπος που όλα αυτά τα χρόνια, με τον δικό της διακριτικό τρόπο, έχει βρεθεί δίπλα μου σε δύσκολες στιγμές και ένας άνθρωπος που εκτιμώ και θαυμάζω ιδιαίτερα για τη δύναμη και την αυθεντικότητά της. Την ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, που μου δίνει τη δυνατότητα να εκφραστώ ελεύθερα μέσα από αυτήν τη στήλη.
Ελπίζω αυτή η στήλη να μην είναι απλώς μια σειρά κειμένων. Ελπίζω να γίνει ένας ανοιχτός χώρος σκέψης και επικοινωνίας. Ένας χώρος όπου θα μοιράζομαι μαζί σας όσα σκέφτομαι και νιώθω και, αν το επιθυμείτε, θα μοιράζεστε κι εσείς τις δικές σας σκέψεις, εμπειρίες ή θέματα που σας απασχολούν και θα θέλατε να συζητήσουμε μαζί. Γιατί τελικά κανείς μας δεν είναι μόνος στις δυσκολίες, στα ερωτήματα και στις αντιφάσεις των ανθρώπινων σχέσεων.