Τι είναι τελικά ο έρωτας;

Οι επιστήμονες έχουν μια πολύ συγκεκριμένη, σχεδόν πεζή απάντηση για τον έρωτα. Μας λένε ότι πρόκειται για μια προσωρινή χημική ανισορροπία του εγκεφάλου. Ένα βίαιο «κοκτέιλ» ντοπαμίνης, σεροτονίνης και ορμονών που ενεργοποιεί τα ίδια κέντρα της ευχαρίστησης με τις εξαρτήσεις. Μάλιστα, η βιολογία είναι αμείλικτη: αυτό το έντονο σκίρτημα, η τρέλα της αρχής, έχει ημερομηνία λήξης. Λένε πως κρατάει το πολύ δύο χρόνια. Μετά, η χημεία υποχωρεί.

Αυτή είναι η επιστήμη. Πώς όμως πραγματικά βιώνουμε οι άνθρωποι αυτό το συναίσθημα;

Όταν κάθεσαι ένα βράδυ με φίλους, τρώγοντας μια κρέπα και αναλύοντας τη ζωή στις 3:00 το ξημέρωμα, συνειδητοποιείς ότι ο έρωτας δεν χωράει σε εργαστήρια. Γιατί αυτό που συμβαίνει μέσα μας όταν ερωτευόμαστε —σύμφωνα πάντα με τους φίλους μου— δεν είναι απλώς μια παροδική ζαλάδα. Είναι μια ολοκληρωτική ανατροπή. Άνθρωποι που μέχρι χθες ήταν ξένοι, γίνονται το κέντρο της σκέψης μας. Το να ερωτεύεσαι σημαίνει να έχεις το θάρρος ή την άγνοια κινδύνου να βγεις από την ασφάλειά σου και να αφήσεις κάποιον να ξεκλειδώσει πόρτες που είχες ερμητικά κλειστές.

Κι αν οι επιστήμονες έχουν δίκιο και αυτό το πυροτέχνημα κρατάει μόνο δύο χρόνια, τότε τι μένει μετά; Κάποιοι ισχυρίζονται ότι δεν τελειώνει ποτέ.

Υπάρχει όμως κι εκείνη η κατηγορία ανθρώπων που όλη αυτή την ένταση, απλώς δεν μπορούν να τη διαχειριστούν. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, αυτό το διαρκές σκίρτημα, η ανάγκη να καθορίζει ένας άλλος άνθρωπος τη σκέψη και την καθημερινότητά σου, είναι μια κατάσταση που προσωπικά επιλέγω να αφήνω έξω από τη ζωή μου. Πολύ απλά, γιατί δεν μου αρέσει να χάνω τον έλεγχο. Ίσως γι’ αυτό, με λίγη δόση χιούμορ, να νιώθω μερικές φορές πιο κοντά στην επική ατάκα του Αλεξανδράκη: «Έρωτας; Αίσθημα ανύπαρκτον!»

Κι όμως, ακόμα και για όσους μένουν έξω από τον χορό, το ερώτημα για το τι μένει «μετά» έχει τη δική του ομορφιά. Είναι η στιγμή που η χημεία δίνει τη θέση της στην επιλογή. Όταν τα φώτα της πρώτης γιορτής χαμηλώνουν και κοιτάζεις τον άλλον καθαρά, με όλα του τα λάθη, με όλες του τις ρωγμές, και αποφασίζεις να μείνεις. Γιατί ο έρωτας μπορεί να ξεκινάει σαν μια τυχαία χημική αντίδραση, αλλά δικαιώνεται μόνο όταν μεταμορφώνεται σε σύνδεση.

Τελικά, ίσως ο έρωτας να μην είναι αυτό που μας συμβαίνει, αλλά αυτό που είμαστε διατεθειμένοι να χτίσουμε όταν η ζαλάδα περάσει.