Η αγάπη ποτέ δεν αφαιρεί τη ζωή – Της δίνει χώρο να ανθίσει

Πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε βλέποντας ταινίες και ακούγοντας ρομαντικές ιστορίες που μας έμαθαν πως κάπου εκεί έξω υπάρχει το άλλο μας μισό. Ο άνθρωπος που θα μας συμπληρώσει και θα μας κάνει ευτυχισμένους.

Όμως κανείς δεν μπορεί να σε σώσει, να θεραπεύσει τις ανασφάλειές σου ή να αναλάβει την ευθύνη της δικής σου ευτυχίας, εκτός από εσένα τον ίδιο. Αυτό είναι ένα βάρος που μόνο εσύ μπορείς να αναλάβεις.

Άλλη μία γυναίκα έχασε τη ζωή της, από αυτόν που ορκιζόταν πως τη λατρεύει.

Και κάθε φορά που -συχνά δυστυχώς- ακούω μια τέτοια είδηση, σκέφτομαι… Τι πραγματικά έμαθαν αυτοί οι δύο άνθρωποι για την αγάπη. Τι έμαθαν για τις σχέσεις. Τι έμαθαν για τον σεβασμό και την ελευθερία.

Κανείς δεν γεννιέται γνωρίζοντας πώς να αγαπά. Το μαθαίνει. Το βλέπει μέσα στο σπίτι του, το ακούει στις κουβέντες των μεγάλων. Το παρατηρεί στις σχέσεις των γονιών του. Το εισπράττει από την κοινωνία γύρω του.

Αναρωτιέμαι, τι παιδιά μεγαλώνουμε; Μεγαλώνουμε κορίτσια που ξέρουν την αξία τους; Που μπορούν να σταθούν στα πόδια τους; Που γνωρίζουν ότι μια σχέση δεν έρχεται να τις συμπληρώσει αλλά να μοιραστεί τη ζωή τους; Που δεν φοβούνται να φύγουν όταν πάψουν να είναι ασφαλείς ή ευτυχισμένες;

Και αντίστοιχα, μεγαλώνουμε αγόρια που ξέρουν να διαχειρίζονται την απόρριψη; Που έχουν αυτοπεποίθηση χωρίς να χρειάζονται να ασκούν έλεγχο; Που καταλαβαίνουν ότι ο άνθρωπος που αγαπούν δεν τους ανήκει;

Η αγάπη δεν είναι ούτε ιδιοκτησία, ούτε κατοχή. Δεν είναι εξάρτηση. Δεν είναι να ψάχνεις κάποιον να σε συμπληρώσει. Δεν είναι να θεωρείς ότι χωρίς τον άλλον δεν μπορείς να υπάρξεις. Δεν είναι να απαιτείς να μείνει κάποιος δίπλα σου, επειδή κάποτε σε αγάπησε.

Η αγάπη είναι επιλογή δύο ολόκληρων ανθρώπων που επιλέγουν να περπατούν μαζί. Ελεύθερα. Συνειδητά. Με σεβασμό. Πιστεύω ότι ο μοναδικός σκοπός μιας συντροφικής σχέσης είναι να κάνει τη ζωή και των δύο πιο όμορφη και ο καθένας από αυτούς, μέσα από τη σχέση, να γίνεται η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Μία σχέση οφείλει να προσθέτει. Όχι να αφαιρεί. Να σε εξελίσσει. Όχι να σε μικραίνει. Να σε βοηθά να ανθίζεις. Όχι να φοβάσαι.

Η ζωή ομορφαίνει όταν τη μοιράζεσαι. Και η αγάπη, όταν είναι αληθινή, δεν ζητά να την κατέχει. Την προστατεύει. Τη σέβεται. Της δίνει χώρο να ανθίσει. Ένα ταξίδι. Ένα όνειρο. Μια βόλτα. Ένα σπίτι. Ένα γέλιο στο τέλος μιας δύσκολης ημέρας. Αυτό είναι η συντροφικότητα. Η χαρά που πολλαπλασιάζεται, επειδή τη μοιράζεσαι.

Όχι ο έλεγχος. Όχι η εξουσία. Όχι ο φόβος. Όχι η φυλακή.

Κάθε φορά που ακούω μια ιστορία σαν αυτή, επιστρέφω στην ίδια σκέψη. Πού ακριβώς χάθηκε ο δρόμος; Όταν αφαιρείς τη ζωή ενός ανθρώπου, δεν καταστρέφεις μόνο εκείνον. Στερείς από τα παιδιά σου τη μητέρα τους. Στερείς από τους γονείς της το παιδί τους. Στερείς από φίλους και συγγενείς έναν άνθρωπο που αγαπούσαν.

Επιπρόσθετα, καταστρέφεις και τη δική σου ζωή. Γνωρίζεις ότι θα βρεθείς αντιμέτωπος με τις συνέπειες των πράξεών σου. Όμως, ούτε αυτό δεν είναι ικανό να σε σταματήσει. Είσαι τόσο αδύναμος; Ή τόσο εγωιστής;

Αναρωτιέμαι… Ποιον αγαπάει πραγματικά εκείνη τη στιγμή; Γιατί σε μια τέτοια πράξη δεν προστατεύει τη γυναίκα που λέει ότι αγαπά. Δεν προστατεύει τα παιδιά του. Δεν προστατεύει ούτε τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν σώζει τίποτα. Αντίθετα, καταστρέφει τα πάντα. Αυτός ο άνθρωπος βρέθηκε ποτέ πραγματικά στον δρόμο της αγάπης;

Είναι ξεκάθαρο. Η αγάπη δεν μπορεί να συνυπάρχει με τη βία.

Συχνά, η ζωή κάνει κύκλους. Οι άνθρωποι αλλάζουμε. Εξελισσόμαστε. Κάποιες σχέσεις κρατούν μια ζωή. Κάποιες ολοκληρώνουν τον κύκλο τους νωρίτερα. Αυτό δεν είναι αποτυχία. Είναι μέρος της ανθρώπινης διαδρομής.

Αν είσαι γυναίκα που διαβάζει αυτές τις γραμμές, θέλω να θυμάσαι πως υπάρχουν οι φίλες σου, οι αδερφές σου, οι γονείς σου και οι άνθρωποι που θέλουν να σε ακούσουν και να σε βοηθήσουν. Θα σταθούν δίπλα σου μέχρι να ξαναβρείς τη δύναμή σου. Το πρώτο βήμα μόνο θα είναι το πιο δύσκολο. Όμως, για το καλό σου, πρέπει να το κάνεις.

Και αν είσαι άντρας που διαβάζει αυτό το κείμενο, μάθε πως οι άνθρωποι δεν έρχονται στη ζωή μας για να μας ανήκουν. Έρχονται για να μοιραστούμε μαζί τους ένα κομμάτι της διαδρομής. Η απώλεια, η απόρριψη, ο χωρισμός και η ματαίωση μπορεί να είναι από τα πιο δύσκολα συναισθήματα που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος. Όμως, δεν είναι δικαιολογία για να βυθίσεις στο σκοτάδι σου οποιονδήποτε θέλεις να του ρίξεις τις δικές σου ευθύνες.

Όλοι κάποια στιγμή χάνουμε ανθρώπους που αγαπήσαμε. Όλοι κάποια στιγμή αποχαιρετούμε σχέσεις που πιστεύαμε ότι θα κρατήσουν για πάντα. Είναι μέρος της ζωής. Κάποτε, προσπάθησαν κι εμένα να με βυθίσουν στο σκοτάδι, επειδή οι ίδιοι δεν μπορούσαν να βρουν το φως και την ομορφιά στη ζωή τους. Το πιο επώδυνο πράγμα που έχω κάνει είναι όταν αναγκάστηκα να αποχαιρετίσω τον γνώριμο εαυτό μου. Όμως, αρνήθηκα να χρησιμοποιήσω τον ψυχικό πόνο και την αδικία ως δικαιολογία για να γίνω σαν αυτούς.

Και επιτέλους! Η ανθρώπινη ζωή είναι το πιο πολύτιμο αγαθό που έχουμε. Το πιο όμορφο. Το πιο εύθραυστο. Το πιο ανεκτίμητο. Και γι’ αυτό ακριβώς κανείς δεν έχει δικαίωμα να την αφαιρεί.

Οφείλουμε να βρίσκουμε το θάρρος να προχωράμε. Να ξαναχτίζουμε τον εαυτό μας, να ξαναβρούμε τον δρόμο μας. Να ερωτευτούμε ξανά. Να ζήσουμε!

Μέσα σε ένα κόσμο που πολλές φορές γίνεται σκληρός, μη σταματήσεις ποτέ να αναζητάς την ομορφιά του.

Γράφω για όσα ομορφαίνουν έναν άνθρωπο από μέσα προς τα έξω. Για όσα μας πληγώνουν, μας διδάσκουν και τελικά μας βοηθούν να αγαπήσουμε πιο σωστά τον εαυτό μας και τους άλλους. ✨ Ό,τι είναι αληθινό αφήνει πάντα φως πίσω του.