Τόκιο: Δεν πίστευα ότι υπάρχει πόλη σαν κι αυτή

Καλημέρα φίλες μου από το Τόκιο.

Σας γράφω από ένα πανέμορφο καφέ, χαζεύοντας τον κόσμο να περνάει και προσπαθώντας να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου. Δεν σας κρύβω ότι έχω μείνει λίγο πίσω με τα άρθρα μου, αλλά ίσως αυτό να είναι και το τίμημα όταν ζεις κάτι που δεν θέλεις να χάσεις ούτε λεπτό.

Δεν πίστευα ότι υπάρχει πόλη σαν κι αυτή!

Έχω ταξιδέψει αρκετά στη ζωή μου. Έχω δει όμορφες πόλεις, εντυπωσιακά μέρη, μέρη που σε κάνουν να λες «θέλω να ξανάρθω». Το Τόκιο όμως είναι κάτι άλλο.

Δεν είναι μόνο η καθαριότητα. Δεν είναι μόνο η ευγένεια. Δεν είναι μόνο η ησυχία ή το γεγονός ότι χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται γύρω σου και κανείς δεν φωνάζει, δεν σπρώχνει, δεν ενοχλεί τον διπλανό του. Περιμένεις ότι μια πόλη σαν και αυτή με χιλιάδες κόσμου να διασχίζουν καθημερινά τις διαβάσεις και βλέποντας τόσα δεκάδες βίντεο στα σόσιαλ και από το διάσημο Shibuya Crossing, ότι ένα θόρυβος μια αναστάτωση θα υπάρχει… τίποτα από όλα αυτά!

Είναι ο σεβασμός.

Σεβασμός στον δημόσιο χώρο. Στον συνάνθρωπο. Στην πόλη τους. Στην καθημερινότητα.

Κάθε μέρα εδώ πιάνω τον εαυτό μου να παρατηρεί μικρές λεπτομέρειες και να αναρωτιέται, γιατί εμείς θεωρούμε φυσιολογικά πράγματα που τελικά δεν είναι.

Στο μετρό επικρατεί ησυχία. Πραγματική ησυχία. Και όχι επειδή κάποιος το επιβάλλει. Επειδή όλοι σέβονται τον χώρο του άλλου.

Οι δρόμοι είναι πεντακάθαροι. Και όμως, κάδους σχεδόν δεν βρίσκεις πουθενά. Και όταν λέω πουθενά, εννοώ πουθενά. Έχω μια πλαστική σακούλα μαζί μου για να πετάω τα προσωπικά μου απορρίμματα και εάν τελικά επισκεφτώ μια από τις πεντακάθαρες δημόσιες τουαλέτες, θα τα πετάξω απλά εκεί. 

Οι άνθρωποι είναι ευγενικοί χωρίς να περιμένουν κάτι πίσω.

Και κάπου εκεί αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι ίσως ο πολιτισμός να κρύβεται τελικά στις μικρές καθημερινές συνήθειες και όχι στα μεγάλα λόγια.

Και μόλις που τα έγραφα όλα αυτά, εμφανίστηκαν στο διπλανό τραπέζι δύο Έλληνες, από τη Θεσσαλονίκη.

Χαμογέλασα.

Γιατί όσο μακριά κι αν φτάσεις, πάντα θα υπάρχει κάτι που θα σου θυμίσει το σπίτι.

Δεν ξέρω ειλικρινά τι μπορεί να με εντυπωσιάσει ταξιδιωτικά μετά από αυτό το ταξίδι.

Ξέρω όμως ότι το Τόκιο μπήκε ήδη στη λίστα με τα μέρη που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Και τώρα θέλω τη βοήθειά σας.

Ποιος είναι ο προορισμός που σας άφησε με το στόμα ανοιχτό;

Ποιο είναι το μέρος που επιστρέψατε διαφορετικές από ό,τι φύγατε;

Περιμένω τις προτάσεις σας.

Γιατί αν μου έμαθε κάτι αυτό το ταξίδι, είναι ότι ο κόσμος είναι τελικά πολύ μεγαλύτερος και πολύ πιο μαγικός απ’ όσο φανταζόμαστε.