Δεν παντρεύεσαι τους γονείς σου
Άκουσα τον Στέφανο Τσιτσιπά στη συνέντευξή του στον Γρηγόρη Αρναούτογλου να απαντά σε μια ερώτηση για το τι θα μπορούσε να λειτουργήσει αποτρεπτικά στο ενδεχόμενο να παραμείνει σε μια σχέση με μια γυναίκα. Και η απάντησή του ήταν ότι ένας λόγος θα ήταν να μην έχει εκείνη καλή σχέση με τους γονείς του.
Ομολογώ ότι μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Όχι τόσο για αυτό που είπε, όσο για όσα μπορεί να κρύβονται πίσω από μια τέτοια αντίληψη.
Ασφαλώς και είναι όμορφο να υπάρχει αρμονία ανάμεσα στον άνθρωπο που αγαπάς και στην οικογένειά σου. Να υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός, συμπάθεια, μια καλή καθημερινή σχέση. Ποιος δεν θα το ήθελε; Άλλο όμως αυτό και άλλο να θεωρείς ότι η κακή σχέση της συντρόφου σου με τους γονείς σου μπορεί να αποτελέσει λόγο για να εγκαταλείψεις μια σχέση.
Πόσο ανεξάρτητος είσαι τελικά όταν η αποδοχή των γονιών σου εξακολουθεί να αποτελεί τόσο καθοριστικό κριτήριο για τις προσωπικές σου επιλογές;
Άλλο να ακούς τους γονείς σου και άλλο να χρειάζεσαι την έγκρισή τους για να προχωρήσεις στη ζωή σου.
Για πολλά χρόνια η μητέρα μου είχε σοβαρές αντιρρήσεις και ενστάσεις για έναν πρώην σύντροφό μου. Τη θυμάμαι να μου υπενθυμίζει τις κακές του συμπεριφορές. Δεν τη θυμάμαι ποτέ όμως να μου επιβάλει την άποψή της. Ίσως επειδή εγώ δεν άφησα ποτέ τέτοιο περιθώριο. Ήμουν ερωτευμένη που δεν μπορούσα να δω καθαρά. Κατάφερα να αντιληφθώ τα μειονεκτήματα του χαρακτήρα του, όταν πια αποφάσισα να εγκαταλείψω αυτή τη σχέση. Όταν πια δεν ένιωθα τίποτα. Είχα απομυθοποιήσει την εικόνα. Ήμουν «ελεύθερη» να σκεφτώ λογικά και αντικειμενικά.
Με θυμάμαι να αντιδρώ σθεναρά στην κριτική της μαμάς μου. Με θυμάμαι να μη χαμπαριάζω από οτιδήποτε αρνητικό μπορεί να μου έλεγε για εκείνον. Ακόμα και οι φίλοι μου. Υπερασπιζόμουν την επιλογή μου μέχρι τέλους. Κι ας το πλήρωσα ακριβά. Γιατί η αλήθεια είναι ότι οι γονείς μας πολλές φορές βλέπουν πίσω από τις γραμμές, βλέπουν πράγματα που εμείς για έναν μυστήριο λόγο δεν τα αντιλαμβανόμαστε εκείνη τη στιγμή. Είναι κι αυτό το μητρικό ένστικτο που δύσκολα μπορείς να τα βάλεις μαζί του. Αλάνθαστο το άτιμο.
Πήρα όμως τα ρίσκα μου. Ακολούθησα το συναίσθημά μου, την καρδιά μου. Ήμουν όμως ήδη απογαλακτισμένη. Δεν θα υπήρχε περίπτωση να αποφασίσω για τη ζωή μου και για τη σχέση μου ή για τον γάμο μου και την οικογένειά μου με βάση τα θέλω της μαμάς μου και του μπαμπά μου.
Αν παρακολουθήσει κανείς τη δημόσια συζήτηση γύρω από τη σχέση του Στέφανου με τον πατέρα του, αλλά και όσα ο ίδιος έχει κατά καιρούς περιγράψει για τη δύσκολη και συχνά εκρηκτική επαγγελματική τους συνύπαρξη, δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί για τη θέση που εξακολουθεί να έχει η οικογένεια στις προσωπικές του αποφάσεις.
Δεν μπορώ να κάνω ψυχολογικές διαγνώσεις από μια τηλεοπτική συνέντευξη. Μπορώ όμως να θέσω ένα ερώτημα: Μήπως κάποιες φορές η ανάγκη να μη δυσαρεστήσουμε τους γονείς μας είναι τόσο ισχυρή, ώστε επηρεάζει ακόμη και τις πιο προσωπικές μας επιλογές;
Γιατί ο συναισθηματικός απογαλακτισμός δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Δεν συμβαίνει αυτόματα επειδή ενηλικιωθήκαμε, αποκτήσαμε οικονομική ανεξαρτησία ή φτιάξαμε τη δική μας επαγγελματική ζωή. Χρειάζεται να καταλάβουμε ότι οι γονείς μας μπορεί να διαφωνούν μαζί μας, να μην εγκρίνουν τις επιλογές μας, ακόμη και να μη συμπαθούν τον άνθρωπο που ερωτευτήκαμε. Και παρ’ όλα αυτά, εμείς να συνεχίζουμε να παίρνουμε τις δικές μας αποφάσεις.
Δεν είναι, άλλωστε, πάντα η σύντροφος εκείνη που πρέπει να προσπαθεί περισσότερο για να κερδίσει την αποδοχή της οικογένειας. Δεν γίνεται να ζητάς από τη γυναίκα σου να προσαρμόζεται διαρκώς στις απαιτήσεις της οικογένειάς σου, όταν εσύ δεν είσαι διατεθειμένος να βάλεις τα απαραίτητα όρια. Δεν γίνεται να περιμένεις από τον άνθρωπό σου να αισθάνεται ισότιμος μέσα στη σχέση, όταν γνωρίζει ότι η αποδοχή τρίτων μπορεί να καθορίσει το μέλλον της.
Δεν παντρεύεσαι τους γονείς σου. Δεν θα μοιραστείς μαζί τους την καθημερινότητα, τις δυσκολίες, τις αποφάσεις, τις χαρές και τις απογοητεύσεις μιας κοινής ζωής. Με τη σύντροφό σου θα τα μοιραστείς. Η έλλειψη συμπάθειας ή η απουσία μιας ιδανικής σχέσης δεν μπορεί από μόνη της να αποτελεί κριτήριο για το αν ένας άνθρωπος αξίζει να βρίσκεται δίπλα σου.
Η πραγματική ενηλικίωση αρχίζει όταν σταματάς να ζητάς άδεια για να ζήσεις τη ζωή σου. Όταν μπορείς να αγαπάς τους γονείς σου χωρίς να τους παραχωρείς τον έλεγχο. Όταν αντέχεις να τους απογοητεύσεις χωρίς να αισθάνεσαι ότι τους προδίδεις.
Γιατί η αγάπη προς τους γονείς δεν μετριέται από το πόσο τους υπακούς. Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουμε ότι η οικογένεια από την οποία προερχόμαστε δεν μπορεί να αποφασίζει για την οικογένεια που θα δημιουργήσουμε.
Και τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν μεγάλωσες αρκετά για να κάνεις τη δική σου οικογένεια. Είναι αν μεγάλωσες αρκετά για να την προστατεύσεις από τις προσδοκίες της οικογένειας μέσα στην οποία γεννήθηκες.
ΥΓ: Α ρε Πάολα… (όχι η τραγουδίστρια)