Μια νύχτα στο Παίδων αρκεί…

Μια νύχτα στο Παίδων αρκεί…


…και μία αληθινή ιστορία που θα θυμάμαι για πάντα.

Το περασμένο Σάββατο χρειάστηκε να πάω στα επείγοντα του Παίδων, καθώς η κόρη μου είχε ανεβάσει πολύ υψηλό πυρετό και δεν μπορούσε να σταθεί κυριολεκτικά όρθια. Μια από εκείνες τις νύχτες που κάθε γονιός εύχεται να μην του τύχουν. Περιμένοντας έξω από την είσοδο, άκουσα ξαφνικά τον ασύρματο ενός σεκιουριτά να ενημερώνει ότι πρέπει να απομακρυνθούμε όλοι, γιατί ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα ένα αυτοκίνητο.

Πρώτα εμφανίστηκε ένα περιπολικό και ακριβώς πίσω του ένα αυτοκίνητο. Οδηγός ένας πατέρας, ξυπόλυτος. Στο πίσω κάθισμα, η μητέρα κρατούσε στην αγκαλιά της ένα μικρό παιδί, τυλιγμένο σε μια κουβέρτα. Το παιδί δεν είχε τις αισθήσεις του. Το χρώμα του δεν ήταν καλό. Παρέλυσα.

Ακολούθησαν σκηνές που δύσκολα ξεχνάς.

Οι γιατροί του Παίδων το περίμεναν στην είσοδο του νοσοκομείου, το παρέλαβαν αμέσως και το μετέφεραν σε ειδικό ιατρείο για να το επαναφέρουν. Μέσα σε δευτερόλεπτα είχαν πέσει όλοι πάνω του. Έβλεπα την αγωνία στα πρόσωπα των γονιών. Έβλεπα και την αγωνία στα πρόσωπα των γιατρών, που έδιναν τη δική τους μάχη.

Και εγώ, ενώ είχα έρθει εκεί για το δικό μου παιδί, αγωνιούσα σαν να ήταν αυτό το μωρό δικό μου.

Επειδή η κόρη μου βρισκόταν ήδη μέσα για αιμοληψία, κατάφερα να περάσω την είσοδο και να παρακολουθήσω από κοντά όσα συνέβαιναν. Δεν ξέρω πόσα λεπτά πέρασαν. Μου φάνηκαν αιώνας.

Και ξαφνικά ακούσαμε ένα κλάμα.

Ένα κλάμα που εκείνη τη στιγμή ακούστηκε σαν η πιο όμορφη είδηση του κόσμου. Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας και χαμογελάσαμε. Άνθρωποι άγνωστοι, σε έναν χώρο αναμονής, που μέχρι πριν από λίγο δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους, μοιράστηκαν την ίδια ανακούφιση. Για λίγα λεπτά, ήμασταν όλοι γονείς αυτού του παιδιού.

Και κάπου εδώ αισθάνομαι την ανάγκη να σταθώ στους γιατρούς του Παίδων. Σε αυτούς τους ανθρώπους που δουλεύουν νύχτες, αργίες, Σαββατοκύριακα, κάτω από εξαντλητικές συνθήκες, με τεράστια ευθύνη και συχνά με μέσα που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της δουλειάς τους. Χωρίς στολές υπερηρώων, αλλά με μια ευθύνη που ελάχιστοι άνθρωποι θα μπορούσαν να σηκώσουν. Καλούνται να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις μέσα σε ελάχιστα λεπτά, ενώ απέναντί τους έχουν ένα παιδί και πίσω του μια ολόκληρη οικογένεια που περιμένει από εκείνους το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο.

Εκείνο το βράδυ είδα ανθρώπους να τρέχουν, να συνεργάζονται, να προσπαθούν με κάθε τρόπο να σώσουν ένα παιδί. Και σκέφτηκα πόσο λίγο αναγνωρίζουμε στην καθημερινότητά μας αυτούς τους ανθρώπους. Πόσο εύκολα ξεχνάμε ότι δεν είναι απλώς δημόσιοι υπάλληλοι σε μια εφημερία. Είναι γιατροί που σώζουν ζωές.

Αναρωτήθηκα, φεύγοντας από εκείνο το νοσοκομείο, πόσο αμείβεται ένας νέος γιατρός που περνάει τις νύχτες του στα επείγοντα, που καλείται να διαχειριστεί τον πανικό μιας οικογένειας και να πάρει αποφάσεις που μπορεί να κρίνουν τη ζωή ενός παιδιού. Ένας ειδικευόμενος γιατρός ξεκινά με περίπου 1.759 ευρώ μικτά τον μήνα, μαζί με το νοσοκομειακό επίδομα, χωρίς να υπολογίζονται οι εφημερίες. Για τη νυχτερινή εφημερία καθημερινής, η ωριαία αποζημίωσή του φτάνει περίπου τα 6,19 ευρώ μικτά. Σκεφτείτε το λίγο. Ένας άνθρωπος που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, που μπορεί μέσα σε λίγα λεπτά να σώσει το παιδί σας. Δεν ξέρω αν υπάρχει μεγαλύτερη ευθύνη από αυτή. Και δεν ξέρω αν υπάρχει μεγαλύτερη αντίφαση από το να περιμένουμε από αυτούς τους ανθρώπους να λειτουργούν ως ήρωες, χωρίς να φροντίζουμε να εργάζονται και να αμείβονται όπως πραγματικά τους αξίζει.

Αξίζουν αξιοπρεπείς μισθούς, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, επαρκή στελέχωση και τον σεβασμό μιας ολόκληρης κοινωνίας. Γιατί δεν αρκεί να τους χειροκροτούμε όταν σώζουν ένα παιδί. Πρέπει να φροντίζουμε να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους όπως τους αξίζει, κάθε μέρα, κάθε νύχτα.

Ευτυχώς, λίγες ώρες αργότερα ολοκληρώθηκε και η δική μας περιπέτεια. Φύγαμε από το νοσοκομείο τις πρώτες πρωινές ώρες και επιστρέψαμε στο σπίτι μας.

Όμως εκείνη η νύχτα μού άφησε κάτι πολύ μεγαλύτερο από την κούραση και την αγωνία της.

Μια νύχτα στα επείγοντα ενός παιδιατρικού νοσοκομείου αρκεί για να σε κάνει να δεις τη ζωή από άλλη γωνία. Να ξαναβάλεις τα πράγματα στη θέση τους. Να καταλάβεις πόσο χρόνο και πόση ενέργεια ξοδεύουμε καθημερινά σε θυμούς, διαφωνίες, πικρίες, εγωισμούς, επαγγελματικές αγωνίες, προσωπικές απογοητεύσεις και προβλήματα που πολλές φορές μοιάζουν τεράστια.

Μέχρι να βρεθείς σε έναν διάδρομο νοσοκομείου, δίπλα σε έναν γονιό που φοβάται για τη ζωή του παιδιού του.

Εκεί καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν πράγματα που δεν επιδέχονται διαπραγμάτευση. Δεν έχουν δεύτερη ανάγνωση. Δεν χωρούν εγωισμούς και αναβολές.

Η υγεία των παιδιών μας. Οι άνθρωποί μας. Η δυνατότητα να επιστρέφουμε όλοι μαζί στο σπίτι. Να ξυπνάμε το επόμενο πρωί και να έχουμε μια ακόμη ευκαιρία να ζήσουμε, να αγαπήσουμε, να διορθώσουμε, να προσπαθήσουμε.

Δεν λέω ότι τα υπόλοιπα προβλήματα εξαφανίζονται ως διά μαγείας. Ούτε ότι είναι εύκολο να τα προσπεράσεις. Λέω όμως ότι υπάρχουν στιγμές που η ζωή αναλαμβάνει να σου υπενθυμίσει με τον πιο σκληρό και ταυτόχρονα τον πιο ουσιαστικό τρόπο τι αξίζει πραγματικά να σε απασχολεί.

Και ίσως θα έπρεπε να χρειαζόμαστε λιγότερες τέτοιες υπενθυμίσεις για να εκτιμούμε περισσότερο όσα θεωρούμε δεδομένα.

Γιατί τελικά, το μεγαλύτερο πράγμα που μπορούμε να ευχόμαστε δεν είναι να έχουμε μια ζωή χωρίς προβλήματα. Είναι να έχουμε την υγεία μας και τους ανθρώπους που αγαπάμε δίπλα μας.

Όλα τα υπόλοιπα, όσο σημαντικά κι αν μοιάζουν τη στιγμή που συμβαίνουν, μπορούν να περιμένουν. Η υγεία, η ζωή και οι άνθρωποί μας δεν μπορούν.