Πόσο πιο κάτω;

Υπάρχουν χωρισμοί που μετατρέπονται σε πόλεμο. Έναν πόλεμο που κάποιοι άντρες επιλέγουν να συνεχίσουν μέσα στις δικαστικές αίθουσες, χρησιμοποιώντας τα ίδια τους τα παιδιά ως όπλο απέναντι στις μητέρες τους.

Πόσο μίσος χρειάζεται για να παρουσιάσεις τη μητέρα των παιδιών σου ως επικίνδυνη, ανίκανη ή ακατάλληλη, επειδή θέλεις να την εκδικηθείς; Πόση μικρότητα χρειάζεται για να προσπαθείς να της στερήσεις τα παιδιά της, όχι επειδή πιστεύεις ότι θα είναι καλύτερα μαζί σου, αλλά επειδή γνωρίζεις ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος για μια μάνα;

Και πόση αξιοπρέπεια μπορεί να έχει ένας άντρας που, στο πλαίσιο μιας τέτοιας διεκδίκησης, ζητά από τη μητέρα των παιδιών του να του καταβάλλει μηνιαία διατροφή, όταν ο πραγματικός του στόχος δεν είναι η φροντίδα τους, αλλά η οικονομική και συναισθηματική της εξόντωση;

Θαυμάζω τους πατεράδες που διεκδικούν ουσιαστικά την επιμέλεια των παιδιών τους. Υπάρχουν εξαιρετικοί πατέρες, υπάρχουν μητέρες που δεν είναι κατάλληλες και υπάρχουν περιπτώσεις όπου η αλλαγή επιμέλειας είναι πραγματικά προς το συμφέρον των παιδιών. Η δικαιοσύνη οφείλει να εξετάζει κάθε περίπτωση ξεχωριστά.

Απεχθάνομαι όμως εκείνους που μετατρέπουν την πατρότητα σε εργαλείο εκδίκησης. Με εκείνους που, όταν μια γυναίκα αποφασίζει να φύγει, δεν μπορούν να αποδεχτούν ότι έχασαν τον έλεγχο της ζωής της και επιλέγουν να την τιμωρήσουν εκεί όπου πονάει περισσότερο. Στα παιδιά της.

Δεν διεκδικεί κάθε πατέρας την επιμέλεια επειδή θέλει πραγματικά να αναλάβει την καθημερινότητα των παιδιών του. Κάποιοι τη διεκδικούν επειδή θέλουν να πάρουν κάτι από τη μητέρα τους. Και πίσω από τις μεγάλες λέξεις περί πατρικής αγάπης και δικαιωμάτων, κρύβεται κάποιες φορές μια πολύ πιο άσχημη αλήθεια: η εκδίκηση.

Το πιο θλιβερό είναι ότι αυτή η γυναίκα καλείται ξαφνικά να αποδείξει στα δικαστήρια ότι δεν είναι τέρας. Να υπερασπιστεί την καθημερινότητά της, την αγάπη της, τη σχέση της με τα παιδιά της. Να πληρώσει δικηγόρους, να εξαντληθεί ψυχικά και οικονομικά, να ζήσει με την αγωνία μιας απόφασης που μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη ζωή της. Να αποδείξει ότι είναι καλή μάνα, ενώ μέχρι χθες κανείς δεν αμφισβητούσε τη θέση της στη ζωή των παιδιών της.

Και όλα αυτά επειδή κάποιος δεν μπόρεσε να διαχειριστεί έναν χωρισμό.

Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να βαφτίζουμε κάθε δικαστική διεκδίκηση «αγώνα για τα παιδιά». Γιατί δεν είναι κάθε αγώνας για την επιμέλεια, αγώνας για τα παιδιά. Κάποιες φορές είναι ένας αγώνας εξουσίας. Ένας τρόπος να συνεχιστεί ο χωρισμός με άλλους όρους. Ένας τρόπος να πληρώσει η γυναίκα το τίμημα επειδή τόλμησε να φύγει.

Ο χωρισμός δεν σου δίνει το δικαίωμα να καταστρέψεις τον άλλον. Και η πατρότητα δεν σου δίνει το δικαίωμα να εκδικηθείς τη μητέρα των παιδιών σου. Τα παιδιά δεν είναι το μέσο για να τιμωρήσεις τη γυναίκα που κάποτε αγαπούσες.

Η πατρότητα δεν αποδεικνύεται με δικόγραφα ούτε με το πόσο επιθετικά μπορείς να διεκδικήσεις την επιμέλεια. Αποδεικνύεται με το πόσο προστατεύεις τα παιδιά σου από τον πόλεμο των μεγάλων.

Και αν για να νιώσεις ότι νίκησες τη γυναίκα που κάποτε μοιραζόσουν τη ζωή σου, χρειάζεται να την παρουσιάσεις ως επικίνδυνη μάνα, τότε λυπάμαι, αλλά δεν έχεις κερδίσει τίποτα. Έχεις χάσει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του εαυτού σου, του ανδρισμού σου και της πατρικής σου ύπαρξης.

Γιατί μπορεί τελικά να καταφέρεις να κάνεις τη μητέρα των παιδιών σου να λυγίσει. Μπορεί να κερδίσεις μια δικαστική απόφαση. Μπορεί να πετύχεις αυτό που θεωρείς νίκη.

Αλλά αν χρειάστηκε να πληγώσεις τα παιδιά σου για να εκδικηθείς τη μάνα τους, τότε η μεγαλύτερη ήττα σου δεν βρίσκεται σε κανένα δικαστήριο. Βρίσκεται μέσα στην ίδια σου την πατρότητα.

Και αυτό, όσο κι αν προσπαθήσεις να το παρουσιάσεις διαφορετικά, δεν είναι νίκη.

Είναι ντροπή.