Μια γυναίκα δεν είναι το μήκος της φούστας της
Και η επαγγελματική της αξία δεν μετριέται με βάση την εμφάνισή της…
Το «δύο άντρες, ένα μίνι και ενημέρωση» για να περιγράψει την παρουσία της Μαρίας Αντωνά στην εκπομπή που συμμετέχει, ήταν υποτιμητικό. Και όχι, δεν το λέω επειδή θεωρώ ότι η Μαρία Αντωνά δεν πρέπει να δέχεται κριτική. Φυσικά και πρέπει. Όπως όλοι όσοι εκτίθενται δημόσια.
Αλλά υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο να κρίνεις τη δουλειά κάποιου και στο να τον περιγράφεις με τρόπο που τον μικραίνει.
Σε μια εποχή που συζητάμε διαρκώς για την ισότητα, για τον σεξισμό, για τα στερεότυπα που κρατούν τις γυναίκες πίσω, θα περίμενε κανείς από ανθρώπους με πολυετή παρουσία στα μέσα ενημέρωσης να αντιλαμβάνονται περισσότερο το βάρος των λέξεών τους. Ειδικά όταν έχουν οι ίδιοι βρεθεί στη θέση να κρίνονται, να σχολιάζονται και να αξιολογούνται δημόσια.
Έχω μια αδυναμία στις γυναίκες που προσπαθούν να βρουν τον δρόμο τους. Ξέρω πόσο εύκολα μπορεί να κριθεί μια γυναίκα για χίλια δυο πράγματα, πολλές φορές πριν καν προλάβει να δείξει τι αξίζει. Αν είναι όμορφη, θα ακούσει ότι βασίζεται στην εμφάνισή της. Αν είναι φιλόδοξη, μπορεί να θεωρηθεί υπερβολική. Αν κάνει λάθη, θα βρεθούν πολλοί να πουν ότι δεν κάνει γι’ αυτή τη δουλειά.
Και κάπως έτσι, αντί να συζητάμε για το αν κάποιος είναι καλός στη δουλειά του, καταλήγουμε να συζητάμε για τα ρούχα του.
Δεν λέω ότι οι γυναίκες πρέπει να στηρίζουμε η μία την άλλη ανεξάρτητα από το τι κάνει η καθεμία. Ούτε ότι πρέπει να χαρίζουμε καλές κριτικές επειδή είμαστε του ίδιου φύλου. Αλίμονο. Κι εγώ πιστεύω ότι η τηλεόραση χρειάζεται αυστηρή κριτική και ότι δεν είναι όλοι κατάλληλοι για όλες τις θέσεις.
Αλλά άλλο πράγμα η κριτική και άλλο η απαξίωση.
Και, ειλικρινά, έχω κουραστεί να βλέπω γυναίκες να κρίνονται με διαφορετικά μέτρα και σταθμά. Να πρέπει να αποδεικνύουν διαρκώς ότι αξίζουν τη θέση τους, ενώ συχνά η εμφάνισή τους γίνεται το πρώτο και το τελευταίο θέμα συζήτησης.
Η Μαρία Αντωνά μπορεί να είναι καλή, μπορεί να μην είναι. Αυτό θα το κρίνει ο τηλεθεατής βλέποντας τη δουλειά της. Δεν χρειάζεται να το αποφασίσουμε από το μήκος της φούστας της.
Και τελικά, αυτό είναι που σκέφτομαι περισσότερο: δεν χρειάζεται να συμπαθούμε όλες τις γυναίκες. Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε μαζί τους. Χρειάζεται, όμως, να μπορούμε να τις κρίνουμε χωρίς να τις υποτιμάμε.
Γιατί αν ακόμη και μεταξύ μας συνεχίζουμε να αναπαράγουμε τα ίδια στερεότυπα, τότε πώς περιμένουμε να αλλάξει κάτι;
Διάβασα και τα σχόλια όσων υποστηρίζουν ότι η Ζήνα Κουτσελίνη έκανε αυτή τη δήλωση για να υπερασπιστεί τη Φαίη Σκορδά, η οποία βρίσκεται απέναντι τηλεοπτικά από τη Μαρία Αντωνά τα Σαββατοκύριακα. Δεν γνωρίζω αν αυτή ήταν πράγματι η πρόθεσή της. Αλλά ακόμη κι αν δεχτούμε αυτή την εκδοχή, αναρωτιέμαι: για να υποστηρίξεις μια γυναίκα, πρέπει απαραίτητα να υποτιμήσεις μια άλλη;
Γιατί, αν η γυναικεία αλληλεγγύη εξαρτάται από το ποια γυναίκα βρίσκεται απέναντί σου τηλεοπτικά, τότε μάλλον δεν μιλάμε για αλληλεγγύη, αλλά για στρατόπεδα. Και προσωπικά, δεν πιστεύω ότι οι γυναίκες έχουμε ανάγκη από περισσότερα στρατόπεδα. Έχουμε ανάγκη να μπορούμε να αναγνωρίζουμε την αξία της μίας χωρίς να χρειάζεται να ακυρώνουμε την άλλη.