«Η διεκδίκηση είναι δικαίωμα, αλλά το πλιάτσικο δεν είναι επανάσταση»

Οι νέοι έχουν κάθε λόγο να διαμαρτύρονται. Αλλά το να σπας βιτρίνες και να λεηλατείς καταστήματα δεν είναι επανάσταση. Είναι μια αδικία εις βάρος ανθρώπων που μπορεί να παλεύουν για να επιβιώσουν.

Παρακολουθώ τις εικόνες από τη Γαλλία και τις κινητοποιήσεις που ξεσπούν σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και αναρωτιέμαι πού τελειώνει η δικαιολογημένη κοινωνική οργή και πού αρχίζει η ισοπέδωση των πάντων.

Καταλαβαίνω την αγανάκτηση των ανθρώπων που ξεκινούν τώρα τη ζωή τους. Πώς να μη νιώθει θυμό ένας φοιτητής που προσπαθεί να σπουδάσει, να βρει μια δουλειά και να σταθεί στα πόδια του, όταν βλέπει ότι τα ενοίκια έχουν γίνει απαγορευτικά, οι μισθοί δεν επαρκούν και η προοπτική μιας ανεξάρτητης ζωής μοιάζει με άπιαστο όνειρο;

Δεν μπορείς να ζητάς από μια ολόκληρη γενιά να κάνει υπομονή για πάντα. Ούτε να της λες ότι πρέπει να δουλεύει περισσότερο, να στερείται περισσότερο και να περιμένει διαρκώς ένα καλύτερο αύριο που δεν έρχεται ποτέ. Η οικονομική ανασφάλεια είναι η καθημερινότητα ανθρώπων που δεν ξέρουν αν θα μπορούν να πληρώσουν το νοίκι τους, αν θα μπορέσουν να κάνουν οικογένεια ή αν θα χρειαστεί να παραμείνουν εξαρτημένοι από τους γονείς τους.

Οι νέοι έχουν δικαίωμα να θυμώνουν. Έχουν δικαίωμα να διαδηλώνουν, να διεκδικούν, να αμφισβητούν. Αλλά όταν η διαμαρτυρία μετατρέπεται σε πλιάτσικο, όταν σπάνε βιτρίνες και άνθρωποι αρπάζουν ό,τι βρουν μπροστά τους, τότε κάτι έχει πάει πολύ λάθος. Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο η καταστροφή της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Είναι ότι το πραγματικό μήνυμα χάνεται μέσα σε εικόνες βίας.

Ποιον ακριβώς τιμωρεί κάποιος όταν λεηλατεί ένα κατάστημα; Την κυβέρνηση; Τους πολιτικούς που παίρνουν τις αποφάσεις ή τον άνθρωπο που έχει επενδύσει τις οικονομίες του σε μια μικρή επιχείρηση, πληρώνει ενοίκιο, φόρους και μισθούς και τώρα καλείται να μαζέψει τα σπασμένα;

Και τι γίνεται με τους εργαζομένους αυτών των επιχειρήσεων; Με τους ανθρώπους που μπορεί να χάσουν τη δουλειά τους επειδή κάποιος αποφάσισε ότι η δική του οργή τού δίνει το δικαίωμα να καταστρέψει τον κόπο των άλλων;

Δεν είναι, άλλωστε, όλοι όσοι συμμετέχουν στις διαδηλώσεις άνθρωποι που σπάνε βιτρίνες και αρπάζουν προϊόντα. Είδα μια τέτοια κοπέλα να κλαίει και να ζητά από το πλήθος να σταματήσει να κλέβει. Είναι άδικο να ταυτίζονται όλοι με εκείνους που επιλέγουν τη λεηλασία.

Η πραγματική επανάσταση δεν είναι να αρπάζεις ό,τι δεν σου ανήκει. Είναι να διεκδικείς μια κοινωνία στην οποία δεν θα χρειάζεται να παλεύεις για τα αυτονόητα.

Η κοινωνική δικαιοσύνη χρειάζεται αγώνες. Το χάος, από μόνο του, δεν χτίζει τίποτα.