Η τέχνη του να ξεαγαπάς

Πίστευα ότι δε γίνεται. Αλλά όσο μεγαλώνω μαθαίνω!

Όσο σημαντικό είναι να αγαπάς και να δίνεσαι ολοκληρωτικά και ανιδιοτελώς, άλλο τόσο είναι να αναγνωρίζεις την αχαριστία και την αγνωμοσύνη και να παίρνεις όλη σου την αγάπη πίσω. Την ερωτική, τη φιλική. Την αγάπη τη δικαιούνται μόνο όσοι την αξίζουν και η αγάπη είναι δύναμη μόνο όταν είναι ισότιμη και αμοιβαία. Οτιδήποτε άλλο, ΔΕΝ είναι αγάπη.

Το να ξεαγαπάς δε σημαίνει ότι διαγράφεις όσα έζησες ή ότι ακυρώνεις όσα ένιωσες. Σημαίνει ότι επιλέγεις να μη δίνεις άλλο. Κλείνεις τη βρύση. Τη βρύση που σε στεγνώνει αντί να σου δίνει ζωή.

Γιατί έχουμε μάθει να θεωρούμε την επιμονή αρετή. Να πιστεύουμε πως αν αγαπήσουμε λίγο περισσότερο, αν κάνουμε λίγη ακόμη υπομονή, αν δώσουμε μια ακόμη ευκαιρία, κάποια στιγμή ο άλλος θα καταλάβει. Θα εκτιμήσει. Θα ανταποδώσει. Μόνο που δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ικανοί να αγαπήσουν όπως αγαπάς εσύ. Και δεν είναι δική σου δουλειά να τους μάθεις.

Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβεις ότι η αγάπη δεν αποδεικνύεται από το πόσο πολύ αντέχεις. Κι έτσι, έρχεται κάποτε η στιγμή που δεν θυμώνεις πια. Απλώς σταματάς.

Σταματάς να εξηγείς.
Σταματάς να περιμένεις.
Σταματάς να κυνηγάς.
Σταματάς να αποδεικνύεις την αξία σου.
Και παίρνεις πίσω την ενέργεια, τον χρόνο, την τρυφερότητα και την αγάπη που τόσο απλόχερα έδωσες.

Όχι από εκδίκηση, αλλά από αυτοσεβασμό.

Γιατί το να ξεαγαπάς δεν είναι ήττα. Είναι μια μορφή απελευθέρωσης. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι έχεις τη δύναμη να επιλέξεις να μη βρίσκεται πια στη ζωή σου αυτός που δεν το αξίζει.

Μπορείς να ευγνωμονείς όσα έζησες αλλά να προχωράς. Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη νίκη, η μεγαλύτερη ικανοποίηση.

Μπορείς να θυμάσαι χωρίς να επιστρέφεις.
Μπορείς να αγαπάς όσα υπήρξαν, χωρίς να επιμένεις σε κάτι που έχει τελειώσει. Μαθαίνεις να σε αγαπάς περισσότερο.

Γιατί η αγάπη που επιστρέφει σε σένα, όταν την πάρεις πίσω από εκεί που δεν την εκτίμησαν, δεν χάνεται. Γίνεται ξανά δική σου.

Και αυτή τη φορά ξέρεις πού να την δώσεις.
Πίστεψέ με! 🩷