10 πράγματα που στα 40+ απλώς δεν με νοιάζουν (πολύ πιθανό να ταυτιστείς!)

Καλημέρα φίλες μου.

Δεν ξέρω αν μεγαλώνοντας γινόμαστε σοφότερες. Εγώ πάντως δεν αισθάνομαι ότι έχω λύσει τη ζωή μου, ούτε ότι ξυπνάω κάθε πρωί γνωρίζοντας ακριβώς τι κάνω.
Έχω όμως καταλάβει κάτι άλλο…

Υπάρχουν πράγματα που όσο μεγαλώνω με νοιάζουν όλο και λιγότερο.

Κάποια δεν με ένοιαζαν ποτέ ιδιαίτερα. Κάποια χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να τα αφήσω πραγματικά στην άκρη. Και κάποια πλέον με κάνουν να αναρωτιέμαι γιατί ασχολήθηκα έστω και πέντε λεπτά!

Οπότε, πάμε.

1. Να βγαίνω επειδή «πρέπει»

Αυτό ευτυχώς δεν με βασάνισε ποτέ ιδιαίτερα.
Δεν ήμουν ποτέ από τους ανθρώπους που θα πάνε κάπου επειδή «το έχουμε πει», «θα παρεξηγηθούν» ή «πρέπει να φανώ».
Αν θέλω, θα έρθω. Αν δεν θέλω, δεν θα έρθω.
Και το «δεν έχω διάθεση» για μένα ήταν πάντα αρκετά καλός λόγος ή ακόμα και το «βαριέμαι» μην σας πω.

2. Να αποδεικνύω ότι έχω δίκιο

Εδώ όντως έχω αλλάξει. Κάποτε μπορεί να έμπαινα στη διαδικασία να εξηγήσω, να επιχειρηματολογήσω, να αποδείξω ότι κάτι έγινε έτσι κι όχι αλλιώς.
Πλέον;
‘Ωχου και δεν με νοιάζει!

Όποιος θέλει ας με πιστέψει.
Όποιος δεν θέλει, επίσης εντάξει.
Έχω καταλάβει ότι είναι τρομερά κουραστικό να προσπαθείς να πείσεις κάποιον που έχει ήδη αποφασίσει τι θέλει να πιστεύει.

3. Να κρατάω σχέσεις επειδή έχουν παρελθόν

Αυτό και αν δεν με νοιάζει πια.
Το ότι γνωρίζεις κάποιον δέκα, είκοσι ή τριάντα χρόνια δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι για πάντα στη ζωή σου.
Οι άνθρωποι αλλάζουν.
Οι σχέσεις αλλάζουν.
Εμείς αλλάζουμε.
Και κάποιες φορές το πιο υγιές πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να αποδεχτείς ότι ένας κύκλος έκλεισε.
Χωρίς δράμα. Χωρίς πόλεμο. Χωρίς να πρέπει να υπάρχει πάντα ένας «κακός».

4. Να κυνηγάω ανθρώπους

Φίλους, συνεργάτες, γνωριμίες, άντρες.
Όχι.
Θέλεις; Είμαι εδώ.
Δεν θέλεις; Επίσης μια χαρά.
Δεν εννοώ ότι οι σχέσεις δεν θέλουν προσπάθεια. Φυσικά και θέλουν.
Αλλά αν νιώθω ότι πρέπει να κυνηγήσω κάποιον για να με θυμηθεί, να με δει, να με επιλέξει ή να με βάλει στη ζωή του, έχω ήδη χάσει το ενδιαφέρον μου.

5. Το «τέλειο» σώμα

Εδώ, για να είμαι ειλικρινής, ήμουν πάντα αρκετά τυχερή και δεν είχα ποτέ τεράστια εμμονή.
Το μόνο που κατάλαβα μεγαλώνοντας είναι δύο πράγματα.
Πρώτον: Θεέ μου, τι κορμί είχα στα νιάτα μου και δεν το είχα εκτιμήσει όσο έπρεπε.
Και δεύτερον: μια χαρά είμαι και τώρα.
Θέλω να είμαι υγιής, δυνατή, να νιώθω καλά με το σώμα μου.
Αλλά δεν έχω καμία διάθεση να περάσω τη ζωή μου πολεμώντας το.

6. Να έχω άποψη για όλα

Λέω πολύ άνετα «δεν ξέρω».
Λέω επίσης πολύ άνετα «δεν έχω ασχοληθεί».
Και, ακόμα καλύτερα, λέω και «δεν με νοιάζει».
Δεν ξέρω πότε ακριβώς αποφασίσαμε ότι όλοι πρέπει να έχουμε θέση για τα πάντα.
Δεν χρειάζεται.
Μερικές φορές το «δεν ξέρω» είναι η πιο τίμια απάντηση.

7. Το FOMO

Αυτό πραγματικά το έχω ξεπεράσει.
Μπορώ να δω stories από ένα event, ένα πάρτι ή μια έξοδο και να σκεφτώ με απόλυτη ειλικρίνεια:
«Τι ωραία που δεν πήγα».
Και το εννοώ.
Δεν χρειάζεται να είμαι παντού.
Δεν χρειάζεται να τα προλάβω όλα.
Δεν χρειάζεται να ξέρω τι έγινε σε κάθε τραπέζι στο οποίο δεν καθόμουν.
Η ζωή μου συνεχίζεται κανονικότατα.

8. Να διορθώνω την άποψη που έχει κάποιος για μένα

Αυτό είναι τεράστια απελευθέρωση.
Αν έχεις αποφασίσει ότι είμαι δύσκολη, περίεργη, απόμακρη, υπερβολική ή οτιδήποτε άλλο, πραγματικά enjoy.
Δεν θα κάνω ολόκληρη καμπάνια δημοσίων σχέσεων για να σου αλλάξω γνώμη.
Οι άνθρωποι πολλές φορές βλέπουν αυτό που θέλουν να δουν.
Και κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι δεν είναι δική σου δουλειά να το διορθώσεις.

9. Να είμαι φίλη με όλους

Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο πιστεύω στο μικρότερο τραπέζι.
Λιγότεροι άνθρωποι, καλύτερες σχέσεις.
Δεν χρειάζομαι δεκάδες επαφές, αμέτρητες παρέες και ανθρώπους που υπάρχουν απλώς επειδή υπάρχουν χρόνια.
Θέλω ανθρώπους με τους οποίους νιώθω άνετα, γελάω, μπορώ να είμαι ο εαυτός μου και δεν φεύγω από μια συνάντηση πιο κουρασμένη απ’ όσο ήμουν πριν.
Και για τους υπόλοιπους;
Λίγες επαφές και με μέτρο.

10. Να κάνω κάτι μόνο και μόνο επειδή «έτσι γίνεται»

Αυτό ίσως είναι το πιο σημαντικό.
Δεν με πείθει πια καθόλου το «έτσι κάνουν όλοι».
Έτσι παντρεύονται όλοι.
Έτσι κάνουν οι μαμάδες.
Έτσι πρέπει να είναι μια σχέση.
Έτσι πρέπει να δουλεύεις.
Έτσι πρέπει να ζεις.

Γιατί;
Αν κάτι δεν μου ταιριάζει, δεν με ενδιαφέρει πόσοι άλλοι το κάνουν.
Δεν θέλω να ζήσω μια ζωή που φαίνεται σωστή απ’ έξω.
Θέλω να ζω μια ζωή που μου φαίνεται σωστή από μέσα.
Και όχι, δεν έχω λύσει τα πάντα στα 40+.

Καθόλου.

Έχω όμως ξεκαθαρίσει μερικά πράγματα για τα οποία δεν έχω πια καμία διάθεση να χαλάω χρόνο, ενέργεια και νεύρα.

Και μόνο αυτό, αν με ρωτάτε, είναι μια χαρά πρόοδος.