Αυτό το καλοκαίρι το κρατάω για εμάς

Καλησπέρα φίλες μου.

Φέτος αποφάσισα το καλοκαίρι που απομένει να το περάσω αποκλειστικά με το παιδί μου. Μαμά και κόρη. Χωρίς πολλά προγράμματα, χωρίς να προσπαθώ να προλάβω τους πάντες και τα πάντα και, ιδανικά, χωρίς πολλή ενασχόληση με τα social για το πρώτο μισό του Αυγούστου.

Λέω «ιδανικά» και «θα προσπαθήσω», γιατί γνωρίζω πολύ καλά και τη δουλειά μου και τον εαυτό μου. Δεν θα εμφανιστώ ξαφνικά ύστερα από 15 ημέρες σε κάποιο βουνό, χωρίς κινητό, έχοντας ανακαλύψει το νόημα της ζωής. Αλλά θέλω να κάνω ένα μικρό διάλειμμα. Να μη βλέπω κάθε όμορφη στιγμή και σκέφτομαι αμέσως αν πρέπει να τη φωτογραφίσω, να τη βιντεοσκοπήσω ή να την ανεβάσω. Να τη ζήσω πρώτα. Και ίσως να την κρατήσω μόνο για εμάς.

Η Σοφία είναι πλέον στην τέλεια ηλικία για διακοπές μαμάς και κόρης. Μπορούμε να συνεννοηθούμε, να γελάσουμε, να συζητήσουμε, να ανακαλύψουμε μαζί καινούρια μέρη. Και αυτές τις ημέρες συνειδητοποίησα κάτι που ίσως ακουστεί περίεργο: αυτό το παιδί, παρόλο που υπήρξε μωρό και είναι ακόμη μικρό, δεν με κούρασε ποτέ. Μα ποτέ.

Ναι, υπήρχαν ξενύχτια. Υπήρχαν δύσκολες ημέρες, ευθύνες, άγχος και όλα όσα γνωρίζει κάθε μαμά. Όμως όσες φορές ένιωσα πραγματικά εξαντλημένη τα τελευταία χρόνια, κυρίως πνευματικά, δεν ήταν από το παιδί μου. Ήταν από ανώριμους ενήλικες.

Από ανθρώπους στους οποίους έδινα χρόνο, ενέργεια, χώρο και εξηγήσεις που ίσως δεν μου ζήτησαν ποτέ και, κυρίως, δεν άξιζαν. Από καταστάσεις που προσπαθούσα να διορθώσω μόνη μου, ενώ δεν ήταν καν δική μου δουλειά να τις διορθώσω. Από σχέσεις κάθε είδους στις οποίες έμπαινα στη διαδικασία να αποδείξω, να εξηγήσω, να περιμένω και να δικαιολογήσω.

Δεν έχω πια χρόνο γι’ αυτό.

Και δεν το λέω θυμωμένα. Το λέω σχεδόν ανακουφισμένη.

Δεν έχω χρόνο, ενέργεια ή διάθεση να σπαταλήσω σε ανθρώπους που δεν το αξίζουν. Όχι επειδή έγινα σκληρή, αλλά επειδή έμαθα επιτέλους πόσο πολύτιμη είναι η ηρεμία μου. Και επειδή, όπως μου είπε πολύ σωστά μια φίλη μου, ορισμένες σχέσεις θέλουν «λίγες επαφές και με μέτρο».

Μακριά και αγαπημένοι, λοιπόν. Ή κοντά, αλλά σε απολύτως ελεγχόμενες δόσεις.

Παράλληλα, έχω ήδη αρχίσει να σχεδιάζω τη νέα χρονιά. Γιατί για μένα η νέα χρονιά δεν ξεκινά ποτέ πραγματικά τον Ιανουάριο. Ξεκινά τον Σεπτέμβριο. Τότε μπαίνουν οι καινούριοι στόχοι, τα νέα προγράμματα και όλα εκείνα που θέλω να δημιουργήσω.

Και ναι, έχω αρχίσει ήδη να κάνω manifestation.

Πρόσφατα, μια φίλη μου μού θύμισε ότι το έκανα πάντα. Καλούσα στη ζωή μου πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις πριν καν μάθουμε τη λέξη «manifestation» και πριν γεμίσουν τα social με vision boards, κεριά και τετράδια ευγνωμοσύνης.

Τα φανταζόμουν. Τα έλεγα δυνατά. Τα πίστευα. Και μετά, όσο μπορούσα, δούλευα για να τα πλησιάσω.

Γιατί το manifestation χωρίς πράξεις είναι απλώς μια πολύ ωραία σκέψη. Χρειάζεται να ονειρευτείς, αλλά χρειάζεται και να κουνηθείς λίγο προς την κατεύθυνση του ονείρου σου.

Αυτό θέλω να κάνω και τώρα. Να χρησιμοποιήσω το υπόλοιπο καλοκαίρι όχι μόνο για να ξεκουραστώ, αλλά και για να καθαρίσω λίγο το μυαλό μου. Να μείνω με το παιδί μου, να ακούσω περισσότερο τον εαυτό μου και να αποφασίσω τι θέλω να κρατήσω στη ζωή μου από τον Σεπτέμβριο και μετά.

Κυρίως, όμως, τι δεν θέλω να πάρω μαζί μου.

Γιατί μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι οι στόχοι μας δεν αφορούν μόνο όσα θέλουμε να αποκτήσουμε. Αφορούν και όσα αποφασίζουμε να αφήσουμε πίσω.

Κι εγώ, αυτήν τη χρονιά, θέλω να ζήσω για εμένα και για το παιδί μου. Όχι για να ικανοποιώ τους άλλους, να εξηγώ τον εαυτό μου ή να κουβαλάω ενήλικες που αρνούνται πεισματικά να ενηλικιωθούν.

Οπότε, για το υπόλοιπο αυτού του καλοκαιριού, το σχέδιο είναι απλό: λιγότερη οθόνη, περισσότερη Σοφία, μεγάλα όνειρα για τη νέα χρονιά και λίγες επαφές.