Τα καλοκαίρια που μας μεγαλώνουν

Καλημέρα φίλες μου.

Βρίσκομαι στο χωριό μου. Στο μέρος όπου πέρασα σχεδόν όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου και όπου, κάθε φορά που επιστρέφω, οι αναμνήσεις αρχίζουν να περνούν από το μυαλό μου σαν ταινία.

Μόνο που φέτος είναι διαφορετικά.

Είναι το πρώτο καλοκαίρι που ο μπαμπάς μου δεν είναι κάπου εδώ.

Τον θυμάμαι να μας μαζεύει μετά την παραλία, να φορτώνει όλα τα παιδιά στην καρότσα του αγροτικού και να μας πηγαίνει στα σπίτια μας. Τότε αυτό μου φαινόταν απολύτως φυσιολογικό. Σήμερα καταλαβαίνω πόση ανεμελιά είχε όλο εκείνο και πόσο τυχερά ήμασταν που τη ζήσαμε.

Θυμάμαι τα σουβλάκια της Νίκης κάθε βράδυ, με το ζυμωτό ψωμί της. Και όχι, δεν τα έχει κάνει η νοσταλγία πιο νόστιμα. Ήταν νόστιμα τότε και είναι μέχρι και σήμερα.

Θυμάμαι και τα παγωτά από το περίπτερο της πλατείας. Παγωτά και μπάνια τα μετρούσαμε. Κάναμε διαγωνισμό για το ποιος είχε κάνει τα περισσότερα μέχρι το τέλος του καλοκαιριού. Δεν υπήρχε κανένα έπαθλο, αλλά τότε μας έφτανε και μόνο το ότι είχαμε κερδίσει.

Τελικά, από τα καλοκαίρια της παιδικής μας ηλικίας δεν θυμόμαστε απαραίτητα τα μεγάλα. Θυμόμαστε μια γεύση, μια διαδρομή, μια παρέα, έναν άνθρωπο.

Για πολλά χρόνια πίστευα ότι ερχόμουν στο χωριό, επειδή αγαπούσα το καλοκαίρι. Τώρα καταλαβαίνω ότι, ειδικά στην ενήλικη ζωή μου, ερχόμουν κυρίως για τον μπαμπά μου. Και ίσως τα τελευταία χρόνια να με είχε ανάγκη περισσότερο απ’ όσο άφηνε να φανεί. Δεν μου το ζήτησε ποτέ και δεν μου το είπε ποτέ.

Υπάρχουν πράγματα που τα καταλαβαίνεις αργότερα. Και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο με την απώλεια. Δεν θυμάσαι μόνο. Καταλαβαίνεις κιόλας.

Σήμερα έρχομαι εδώ με το δικό μου παιδί. Πηγαίνουμε στις ίδιες παραλίες, περπατάμε στους ίδιους δρόμους και παίρνουμε παγωτό απο ένα άλλο περίπτερο μιας και το δικό μας δεν υπάρχει πια. Τη βλέπω και σκέφτομαι πόσο περίεργα κάνει κύκλους η ζωή.

Το καλοκαίρι έχει κάτι που δεν το έχει καμία άλλη εποχή. Μας αφήνει λίγο χώρο. Η θάλασσα ξεπλένει πολλά από όσα κουβαλάμε και το φως του καλοκαιρινού ήλιου μάς βοηθά να δούμε πιο καθαρά. Τι έχουμε, τι χάσαμε, τι θεωρούσαμε δεδομένο και τι θέλουμε από εδώ και πέρα.

Γι’ αυτό πάντα πίστευα ότι οι πραγματικές νέες αρχές δεν ξεκινούν τον Ιανουάριο. Ξεκινούν τον Σεπτέμβριο.

Το καλοκαίρι είναι η προετοιμασία. Είναι η παύση που χρειαζόμαστε για να σκεφτούμε λίγο καλύτερα τις επιλογές μας, να εκτιμήσουμε όσα έχουμε κατακτήσει και να αποφασίσουμε τι θέλουμε να αλλάξουμε.

Και ίσως τελικά αυτό να μας δίνει κάθε καλοκαίρι.

Την ευκαιρία να θυμηθούμε από πού ξεκινήσαμε, πριν αποφασίσουμε πού θέλουμε να πάμε μετά.