«Δεν θέλω καθόλου να ενοχλήσω, αλλά σε είδα…»
Πόσες φορές έχω ακούσει αυτήν τη φράση τα τελευταία χρόνια… Αυτές είναι οι πιο όμορφες στιγμές μας. Γιατί ξέρω πως πίσω της κρύβεται μια ακόμη ιστορία δύναμης.
Βρισκόμουν στην παραλία, χαλάρωνα στην ξαπλώστρα μου, φορώντας το μαγιό μου, όταν μια κοπέλα με πλησίασε διστακτικά:
«Ιωάννα μου, δεν θέλω καθόλου να σε ενοχλήσω… αλλά σε είδα και ένιωσα την ανάγκη να σου πω ένα τεράστιο ευχαριστώ».
Σηκώθηκα να τη χαιρετήσω. Με κοίταξε με συγκίνηση και μου είπε:
«Σε παρακολουθώ φυσικά από την αρχή αυτής της άδικης ιστορίας, σε βλέπω να κυκλοφορείς δημόσια με τα σημάδια σου. Να φοράς το μαγιό σου χωρίς να κρύβεσαι. Μου έδωσες πολύ θάρρος να κάνω κι εγώ το ίδιο».
Ύστερα, τράβηξε διακριτικά το μαγιό της και μου έδειξε τις ουλές της.
«Πριν από λίγους μήνες έκανα μαστεκτομή. Ξέρω λοιπόν πόσο δύσκολο είναι. Ο καθένας φυσικά έχει τον αγώνα του και την ιστορία του. Όμως μου έχεις δώσει πολύ θάρρος με το παράδειγμά σου. Στην αρχή, ντρεπόμουν να βγω στη θάλασσα. Νόμιζα ότι όλοι θα κοιτάζουν το σώμα μου. Όμως σε είδα και κατάλαβα ότι δεν θέλω να στερηθώ άλλο τη ζωή. Είσαι η φωνή για όλους εμάς που δεν μπορούμε να ακουστούμε εκεί έξω».
Για λίγα δευτερόλεπτα δεν ήξερα τι να της απαντήσω. Συγκινήθηκα πάρα πολύ.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν αξίζει όλη αυτή η έκθεση. Αν έχει νόημα να δείχνω δημόσια τις πιο δύσκολες πλευρές της ζωής μου. Αν τελικά αλλάζει πραγματικά κάτι.
Λίγες ώρες πριν βρεθώ στην παραλία, ήμουν καθισμένη στον καναπέ της ψυχολόγου μου.
Για ακόμη μία φορά της μιλούσα για κάτι που με δυσκολεύει περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα να παραδεχτώ. Τα αρνητικά σχόλια στα social media.
Εκείνους τους λίγους ανθρώπους που, χωρίς να με γνωρίζουν, νιώθουν ότι μπορούν να με κρίνουν. Να μειώσουν όσα έχω περάσει. Να αμφισβητήσουν τις επιλογές μου, την εικόνα μου ή ακόμη και τον τρόπο που επέλεξα να συνεχίσω τη ζωή μου.
Τότε που είπε κάτι που, όσο απλό κι αν ακούγεται, εκείνη τη στιγμή με ταρακούνησε.
«Ξέρεις τι κάνεις; Αδικείς τον εαυτό σου. Δίνεις δύναμη σε 10 ανθρώπους που δεν σε γνωρίζουν, αντί να κοιτάζεις τους χιλιάδες που όλα αυτά τα χρόνια πήραν κουράγιο επειδή εσύ αποφάσισες να μη κρυφτείς».
Έφυγα από το γραφείο της σκεπτόμενη τα λόγια της. Και λίγες ώρες αργότερα, στην παραλία, συνέβη αυτή η συνάντηση. Έμοιαζε σαν η ζωή να ήθελε να μου δώσει την απάντηση.
Εκείνη η στιγμή ήταν για εμένα μια σημαντική υπενθύμιση γιατί συνεχίζω και το κάνω. Είναι ο πιο σημαντικός λόγος και δίνει τη μεγαλύτερη αξία στη ζωή μου.
Όταν έρχεται ένας άνθρωπος που δεν γνωρίζεις, σε σταματάει τυχαία σε μια παραλία και σου λέει ότι, χωρίς ποτέ να το καταλάβεις, τον βοήθησες να αγαπήσει ξανά το σώμα του, ακόμα και τη ζωή, τότε όλα αποκτούν νόημα.
Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ γεννήθηκα με αυτήν την άνεση. Για χρόνια δυσκολευόμουν να φορέσω ξανά ένα μαγιό χωρίς να σκέφτομαι ποιος με κοιτάζει. Υπάρχουν μέρες ακόμα και σήμερα που δεν αναγνωρίζω το σώμα μου. Μέρες που αποφεύγω τον καθρέφτη. Είναι μια καθημερινή μάχη με τον εαυτό μου.
Τελικά στη ζωή δεν έχει σημασία ποιος σε κρίνει. Δεν αξίζει να μετράμε τη ζωή μας με τις λίγες φωνές που μας πληγώνουν. Αξίζει να τη μετράμε με τους ανθρώπους που, χωρίς να το ξέρουμε, βοηθήσαμε να σταθούν λίγο πιο όρθιοι.
Ευχαριστώ εγώ λοιπόν, κορίτσι μου γλυκό. 🙏🏼
Μου απέδειξες την αξία που φέρει ένας άνθρωπος όταν επιλέγει να ζει αυθεντικά, ακόμα κι όταν κάποιες φωνές προσπαθούν να τον κάνουν να κρυφτεί. Και αυτό συνδέεται απόλυτα με το Beautiful Inside Out: η πιο βαθιά ομορφιά είναι αυτή που δίνει σε έναν άλλο άνθρωπο το θάρρος να αγαπήσει τον εαυτό του λίγο περισσότερο.
⸻
Γράφω για όσα ομορφαίνουν έναν άνθρωπο από μέσα προς τα έξω. Για εκείνες τις εμπειρίες που μας θυμίζουν πόσο μεγάλη είναι η ζωή και πόσο μικροί είναι οι φόβοι μας μπροστά της. ✨ Ό,τι είναι αληθινό αφήνει πάντα φως πίσω του.