Τελικά… έτυχε; 

Καλησπέρα φίλες μου.

Υπάρχουν καλοκαίρια που τα θυμάσαι για ένα ταξίδι. Για μια παρέα. Για ένα ηλιοβασίλεμα που ακόμα υπάρχει στο κινητό σου ή για ένα τραγούδι που κάθε φορά που το ακούς σε γυρίζει πίσω.

Υπάρχουν όμως και κάποια καλοκαίρια που τα θυμάσαι γιατί, χωρίς να το καταλάβεις, κάτι αλλάζει μέσα σου.

Φέτος έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να χαμογελάει.

Όχι γιατί έγιναν όλα τέλεια. Καμία ζωή δεν είναι τέλεια.

Αλλά γιατί, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, ένιωσα ότι ζω πραγματικά τη δική μου ζωή. Όχι αυτή που περίμεναν οι άλλοι από εμένα. Όχι αυτή που είχα συνηθίσει. Αυτή που, κάπου μέσα μου, ήθελα πάντα να ζήσω.

Και τότε μου γεννήθηκε μια απορία.

Τελικά όλα αυτά έτυχαν;

Ή μήπως τα επιδίωξα χωρίς να το καταλαβαίνω;

Γιατί είναι πολύ εύκολο να κοιτάξεις τη ζωή κάποιου και να πεις: «Πόσο τυχερός είναι».

Αυτό που δεν βλέπεις, όμως, είναι όλα όσα προηγήθηκαν.

Τις αποφάσεις που πήρε ενώ φοβόταν.

Τις στιγμές που αναγκάστηκε να αφήσει πίσω του ανθρώπους, συνήθειες ή καταστάσεις που δεν τον έκαναν πια χαρούμενο.

Τα βήματα που έκανε χωρίς να ξέρει πού ακριβώς θα τον οδηγήσουν.

Αν κοιτάξω τη δική μου ζωή, μπορώ να δω ότι τίποτα δεν άλλαξε μέσα σε μία νύχτα.

Οι μεγάλες αλλαγές ξεκίνησαν από πολύ μικρές αποφάσεις.

Από εκείνες που τότε έμοιαζαν σχεδόν ασήμαντες.

Ένα «ναι» που φοβόμουν να πω.

Ένα «όχι» που άργησα πολύ να πω.

Ένα ταξίδι.

Μια νέα αρχή.

Μια στιγμή που αποφάσισα να εμπιστευτώ λίγο περισσότερο τον εαυτό μου.

Και κάπως έτσι κατάλαβα κάτι που ίσως είναι πολύ πιο απλό απ’ όσο νόμιζα.

Η ζωή δεν αλλάζει ξαφνικά.

Αλλάζει σιγά σιγά.

Και κάποια στιγμή, χωρίς να το καταλάβεις, κοιτάζεις γύρω σου και συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι πολύ πιο κοντά στη ζωή που ονειρευόσουν.

Δεν πιστεύω ότι όλα γίνονται επειδή τα θέλουμε πολύ.

Αν ήταν έτσι, η ζωή θα ήταν πολύ πιο εύκολη.

Πιστεύω όμως ότι τα όνειρα χρειάζονται κάτι περισσότερο από μια ευχή.

Χρειάζονται να κάνεις το πρώτο βήμα.

Να πάρεις το ρίσκο.

Να δεχτείς ότι ίσως κάνεις και λάθος.

Και να συνεχίσεις, ακόμα κι όταν δεν ξέρεις πού ακριβώς οδηγεί ο δρόμος.

Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο δώρο που μου άφησε αυτό το καλοκαίρι.

Όχι οι φωτογραφίες.

Ούτε τα ταξίδια.

Αλλά η υπενθύμιση ότι η ζωή μπορεί να σε εκπλήξει, αρκεί να της αφήσεις λίγο χώρο.

Και ότι, πολλές φορές, τα πιο όμορφα πράγματα δεν έρχονται όταν τα περιμένεις.

Έρχονται όταν έχεις ήδη βρει το θάρρος να κάνεις το πρώτο βήμα.

Ίσως τελικά αυτό να είναι η τύχη.

Να συναντιούνται, κάποια στιγμή, η ευκαιρία με την απόφαση.

Και τότε να ξεκινά ένα καινούριο κεφάλαιο.