H γλυκιά απόλαυση του να μην κάνεις απολύτως τίποτα
Οι Ιταλοί έχουν μια υπέροχη έκφραση: Il dolce far niente. Η γλυκιά απόλαυση του να μην κάνεις απολύτως τίποτα.
Και όχι, δεν μιλάει για την τεμπελιά. Μιλάει για εκείνες τις σπάνιες στιγμές που αφήνεις τη ζωή να κυλάει χωρίς να την κυνηγάς. Που κοιτάζεις τη θάλασσα ή τον ουρανό, ακούς μόνο τα τζιτζίκια και δεν σε νοιάζει τι ώρα είναι. Που δε σε νοιάζει αν χτύπησε το κινητό ή αν θα προλάβεις ένα ραντεβού.
Μετά από μια χρονιά γεμάτη δουλειά, υποχρεώσεις, δύσκολα ωράρια, παιδιά, σκυλιά και μια καθημερινότητα που έτρεχε πιο γρήγορα από μένα, κατάλαβα ότι αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο του καλοκαιριού.
Να ξυπνάς χωρίς ξυπνητήρι.
Να μην κοιτάζεις το ρολόι.
Να μην έχεις πρόγραμμα.
Να μην αισθάνεσαι ότι πρέπει συνεχώς να είσαι παραγωγικός.
Για χρόνια πίστευα πως η αξία μιας ημέρας μετριέται με όσα πρόλαβα να κάνω. Σήμερα αρχίζω να πιστεύω ότι υπάρχουν και μέρες που η αξία τους βρίσκεται ακριβώς στο αντίθετο.
Στο ότι δεν έκανες τίποτα.
Και όμως, ξεκουράστηκες. Γέλασες. Ανέπνευσες. Θυμήθηκες τον εαυτό σου.
Ίσως τελικά το Il dolce far niente να μην είναι απλώς μια ιταλική φράση. Ίσως να είναι μια μικρή φιλοσοφία ζωής που όλοι έχουμε ανάγκη να θυμόμαστε, ειδικά όταν το καλοκαίρι μάς δίνει την άδεια να σταματήσουμε για λίγο και απλώς… να υπάρξουμε.
Υπάρχει μια περίοδος της ζωής, που συνειδητοποιείς ότι η μεγαλύτερη πολυτέλεια δεν είναι ένα ακριβό ταξίδι, ούτε ένα καινούριο σπίτι. Είναι να ανοίγεις τα μάτια σου επειδή χόρτασε ο οργανισμός σου τον ύπνο. Να μη σε περιμένει κανένα πρόγραμμα, κανένα «πρέπει», καμία λίστα υποχρεώσεων. Εδώ και λίγες μέρες ξυπνάω αργά και όχι στις 7 το πρωί που είχα συνηθίσει… Πλέον δεν με παίρνει ο ύπνος σε καρέκλες, σινεμά και καναπέδες. Απίστευτο! Είναι λες και ζω κανονικά ξανά!
Δουλεύω από πολύ μικρή. Έχω μάθει να τρέχω. Να προλαβαίνω. Να οργανώνω. Να φροντίζω ανθρώπους, ζώα. Και η φετινή χρονιά ήταν ίσως από τις πιο απαιτητικές που έχω ζήσει. Δύσκολα ωράρια, ατελείωτη κούραση και πολλές φορές η αίσθηση ότι η μέρα δεν είχε αρκετές ώρες.
Και τώρα ήρθε το καλοκαίρι.
Τα κορίτσια λείπουν πολύ. Το σπίτι είναι πιο ήσυχο. Και μέσα σε αυτήν τη σιωπή ανακαλύπτω κάτι που είχα σχεδόν ξεχάσει. Το πόσο όμορφο είναι να μην κάνεις… τίποτα.
Κάποτε πίστευα ότι η ξεκούραση είναι χαμένος χρόνος. Σήμερα καταλαβαίνω πως είναι επένδυση. Είναι ο τρόπος που η ψυχή μαζεύει τις δυνάμεις της για να συνεχίσει.
Και τελικά, ίσως αυτή να είναι η πραγματική ουσία του καλοκαιριού. Όχι οι αποστάσεις που θα διανύσουμε, αλλά εκείνες οι λίγες, πολύτιμες στιγμές που σταματάμε να τρέχουμε. Που θυμόμαστε πως η ζωή δεν μετριέται μόνο με όσα προλάβαμε να κάνουμε, αλλά και με τις στιγμές που απλώς ζήσαμε.
Καλό καλοκαίρι σε όλους!