Θα πάνε κόντρα και όπου βγει…
Δεν θα κρυφτώ πίσω από την αντικειμενικότητα. Την Άννα Βίσση την αγαπώ. Το γνωρίζει και η ίδια. Είναι η αγαπημένη μου τραγουδίστρια και έχω μεγαλώσει κυριολεκτικά με τα τραγούδια της. Τα τραγούδια της Άννας και του Νίκου Καρβέλα είναι, για τη δική μου γενιά και όχι μόνο, κομμάτι της ζωής μας. Έχουν συνδεθεί με έρωτες, χωρισμούς, νύχτες, παρέες, χαρές, λύπες. Με στιγμές που δεν ξεχνιούνται.
Όμως υπάρχει κάτι που, μεγαλώνοντας, έχω μάθει να καταλαβαίνω: οι άνθρωποι μπορούν να αγαπηθούν πολύ και παρ’ όλα αυτά να φτάσουν κάποια στιγμή σε ένα σημείο όπου δεν μπορούν πια να συνεννοηθούν. Και αυτό δεν ακυρώνει όσα έζησαν. Μια μεγάλη αγάπη δεν είναι υποχρεωτικό να έχει ένα μεγάλο, όμορφο τέλος. Μπορεί να υπάρξει βαθιά αγάπη, δημιουργία, κοινή ζωή, επιτυχίες, αμέτρητες στιγμές και στο τέλος, μια σοβαρή διαφωνία που δεν μπορεί να λυθεί μεταξύ δύο ανθρώπων.
Αν υπάρχουν ζητήματα που δεν μπορούν να επιλυθούν εξωδικαστικά, η προσφυγή στη Δικαιοσύνη είναι ένας θεμιτός δρόμος. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να διαγράψουμε όλη την ιστορία δύο ανθρώπων επειδή σήμερα βρίσκονται απέναντι. Και κυρίως δεν νομίζω ότι τους αξίζει να τους κατηγορούμε γι’ αυτό τους το αδιέξοδο.
Δεν ξέρουμε τι έχει συμβεί πίσω από κλειστές πόρτες. Δεν γνωρίζουμε όλες τις λεπτομέρειες και όλες τις πλευρές μιας σχέσης που κράτησε δεκαετίες και άφησε πίσω της ένα τεράστιο καλλιτεχνικό αποτύπωμα. Ξέρουμε μόνο όσα επιλέγουν οι ίδιοι να μας πουν και όσα έχουμε δει στη διάρκεια των χρόνων μέσα από συνεντεύξεις και δημόσιες εμφανίσεις. Και ίσως αυτό θα έπρεπε να είναι αρκετό για να δείξουμε λίγο περισσότερο σεβασμό.
Μπορώ να αγαπώ τα τραγούδια που δημιούργησαν μαζί χωρίς να απαιτώ από εκείνους να συνεχίσουν να αγαπιούνται όπως τους αγαπήσαμε εμείς. Θα ήταν ανώριμο. Γιατί οι άνθρωποι δεν είναι τα τραγούδια τους. Γιατί τα λόγια, δυστυχώς, είναι σαν σφαίρες. Μόλις φύγουν, δεν γυρίζουν πίσω. Και πολλές φορές αφήνουν σημάδια, ακόμη κι όταν η ένταση έχει περάσει.
Ίσως γι’ αυτό, όσο υπάρχουν ακόμη πράγματα που μπορούν να σωθούν, αξίζει να αφήνουμε χώρο στη σιωπή, στον χρόνο, στη συγχώρεση και στην ανθρώπινη ανάγκη να θυμηθούμε όχι μόνο όσα μας χώρισαν, αλλά και όσα κάποτε μας ένωσαν.
Οι μεγάλες αγάπες, όσο μεγάλες κι αν είναι, παραμένουν ανθρώπινες. Κάποιες φορές αντέχουν για πάντα. Κάποιες άλλες αλλάζουν μορφή. Και κάποιες, δυστυχώς, καταλήγουν ακόμη και σε δικαστικές αίθουσες. Αυτό δεν μας δίνει το δικαίωμα να τους δικάσουμε εμείς.