Δώσε μια ευκαιρία στον «βαρετό»

Γιατί μπορεί να είναι η ευκαιρία της ζωής σου…

Βγες με εκείνον που απαντάει στα μηνύματά σου και δεν σε αφήνει να κοιτάς την οθόνη του κινητού σου κάθε 5 λεπτά, προσπαθώντας να καταλάβεις αν είδε, αν θα απαντήσει, αν βαρέθηκε ή αν αποφάσισε απλώς να εξαφανιστεί για λίγο, γιατί κουράστηκε.

Εκείνον που, όταν τον ρωτήσεις πώς πέρασε το προηγούμενο βράδυ, θα σου πει πού πήγε, τι έκανε, με ποιους βρέθηκε. Όχι επειδή του κάνεις ανάκριση, αλλά επειδή δεν έχει κανέναν λόγο να σε κρατάει έξω από τη ζωή του.

Εκείνον που δεν εξαφανίζεται την Παρασκευή και επιστρέφει την Τρίτη με ένα «τι κάνεις;», σαν να πάτησε απλώς pause η σχέση σας και τώρα αποφάσισε να ξαναπατήσει play.

Βασικά, βγες με εκείνον που είναι εκεί. Σταθερά και ακλόνητα.

Κι όμως, κάπως τον έχουμε βαφτίσει «βαρετό».

Γιατί έχουμε μάθει να θεωρούμε συναρπαστικό το μυστήριο. Να μπερδεύουμε την απόσταση με το ενδιαφέρον, την ανασφάλεια με το πάθος, την αγωνία με τις πεταλούδες στο στομάχι. Να λέμε «με τρελαίνει», ενώ πολλές φορές αυτό που πραγματικά εννοούμε είναι «δεν ξέρω πού πατάω και πού βρίσκομαι».

Ίσως αυτό να είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη μας στις σχέσεις. Γιατί ένας άνθρωπος που είναι διαθέσιμος δεν είναι απαραίτητα απελπισμένος. Εκείνος που απαντάει γρήγορα δεν σημαίνει ότι δεν έχει ζωή. Και αυτός που σου λέει πώς αισθάνεται δεν είναι υποχρεωτικά προβλέψιμος.

Μπορεί απλώς να ξέρει τι θέλει. Να μη χρειάζεται να σε κάνει να ζηλέψεις για να νιώσει ότι τον θέλεις. Να μη χρειάζεται να εξαφανιστεί για να του λείψεις. Να μη σου δημιουργεί ανασφάλεια για να κρατήσει το ενδιαφέρον σου ζωντανό.

Και ναι, στην αρχή μπορεί να σου φανεί λίγο… βαρετό. Μέχρι να καταλάβεις ότι αυτή η «βαρεμάρα» είναι ίσως η ηρεμία που τόσο καιρό έψαχνες. Είναι η εμπιστοσύνη. Το να μη χρειάζεται να ψάχνεις, να υποθέτεις, να αναλύεις κάθε λέξη και κάθε καθυστέρηση. Να μη χρειάζεται διαβάζεις ξανά και ξανά τα μηνύματά του για να καταλάβεις τι εννοούσε. Το να ξέρεις ότι ο άλλος είναι εκεί χωρίς να χρειάζεται καθημερινά να σ’ το αποδεικνύει ή να φοβάσαι ότι θα σε μπλοκάρει από παντού και θα εξαφανιστεί. Δεν το βαρέθηκες ακόμα; Αυτό είναι πραγματικά βαρετό.

Και κάπου εκεί μπορεί να ανακαλύψεις κάτι που δεν είχες συνηθίσει: ότι ένας έρωτας δεν χρειάζεται να σε κρατάει διαρκώς σε αγωνία για να είναι δυνατός. Μπορεί να είναι ήσυχος και ταυτόχρονα βαθύς. Γιατί η αγάπη δεν είναι πάντα πυροτεχνήματα. Μερικές φορές είναι ένα σπίτι με αναμμένο φως όταν γυρίζεις.

Είναι ένας άνθρωπος που σε κάνει να νιώθεις ασφαλής χωρίς να προσπαθεί. Που δεν χρειάζεται να τον κυνηγήσεις για να τον κρατήσεις. Που δεν σε κάνει να αμφιβάλλεις για την αξία σου.

Και ίσως τελικά ο «βαρετός» τύπος να μην είναι καθόλου βαρετός. Ίσως απλώς να είναι ο άνθρωπος που δεν σου δημιουργεί χάος. Που μπορεί να γίνει μέρος της ζωής σου χωρίς κόπο.

Κι αυτό, αν έχεις ζήσει αρκετό χάος, μπορεί στην αρχή να σου φαίνεται παράξενο. Ίσως ακόμα και λίγο άχρωμο. Μην το προσπεράσεις τόσο γρήγορα.

Γιατί καμιά φορά η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής μας δεν έρχεται με δράματα, παιχνίδια και ατελείωτη αγωνία. Έρχεται ήσυχα. Με ένα «έφτασες;», «Πώς πέρασες σήμερα;».

Με κάποιον που μένει. Με αυτόν που τελειώνετε όλες τις σειρές που ξεκινήσατε μαζί.

Και ίσως μια μέρα να κοιτάξεις πίσω και να καταλάβεις ότι αυτό που κάποτε αποκάλεσες «βαρεμάρα» ήταν τελικά ειρήνη. Ότι αυτό που σου έλειπε δεν ήταν περισσότερη ένταση, αλλά περισσότερη ασφάλεια. Και πως η εμπιστοσύνη, η συνέπεια και η ηρεμία μπορούν να γίνουν η αρχή μιας τεράστιας αγάπης.

Γι’ αυτό, πριν απορρίψεις τον «βαρετό», δώσε του μια ευκαιρία. Μπορεί να είναι ο άνθρωπος που δεν θα σε τρελάνει αλλά αυτός που θα γαληνέψει την ψυχή σου.

Κι αυτό είναι το πιο ερωτικό πράγμα που μπορεί να σου συμβεί.

Δώσε μια ευκαιρία στον «βαρετό».